ပြည်တွင်းစစ်ပြသနာ – ရဲဘော်ကြင်မောင်

ပြည်တွင်းစစ်ပြသနာနှင့် ပြည်ထောင်စုပြသနာ
ရဲဘော်ကြင်မောင်
ပြည်သူ့အာဏာ အမှတ် (၂၁) နှင့် (၂၂) တွင် ဖော်ပြပါရှိပါတယ်။

ပြည်ထောင်စုပြဿနာကို နောက်တစ်ပုဒ် ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည်

၁။ ပြည်တွင်းစစ်ပြသနာ

     အစီရင်ခံသူအမှာ

ပြည်တွင်းစစ်ပြသနာဟာ မျိုးဆက်သစ်များ ဖြေရှင်းရမည့် အဓိက ပြသနာဖြစ်ပါတယ်။ ပါတီအတွင်းမျိုးဆက်သစ်များသို့ သိလိုက်မီလိုက်သမျှကို ပုဂ္ဂလိက အစီရင်ခံစာအဖြစ် တင်ပြတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီမိုကရေစီတော်လှန်ရေးမျိုးဆက်သစ်များလည်း (စိတ်ဝင်စားလျှင်) ဖတ်ရန် ပြည်သူအာဏာတွင် ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။

ပြည်တွင်းစစ်အကြိုနှင့် အစောပိုင်းကာလက ကိစ္စရပ်များကို အဓိက ဇာတ်ဆောင်များဖြစ်ကြတဲ့ ဦးနု၊ သိန်းဖေ(မြင့်) နှင့် ဦးကျော်ငြိမ်းတို့သာ ရေးခဲ့ပါတယ်။ တခြားတဖက်က ခေါင်းဆောင်ကြီးများ မရေးနိုင်ခဲ့ပါ။

နု၊ သိန်း၊ ငြိမ်းတို့လည်း သူတို့ ရေးခဲ့စဉ် ကာလက သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေးလိုအပ်ချက်အရသာ

ခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ခုလုံးလွှမ်းခြုံပြီး သုံးသပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါ။

ဦးသိန်းဖေ (မြင့်)  ရဲ့ “ကျော်ငြိမ်း” စာအုပ်မှာ ဦးကျော်ငြိမ်း “နိဒါန်း” ဆိုတာပဲ ရေးပါတယ်။ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ကလည်း ဦးကျော်ငြိမ်းလက်ခံနိုင်တာပဲ ရေးပါတယ်။ သူ့စာအုပ်အဖွင့်မှာပါ “ပက်လက်ကုလား ထိုင်မှာ အမြိန့်သား မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ထိုင် – စမြုံ့ပြန်ခြင်း ဆိုတာဟာ ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ် ပြောရုံသက်သက် မဟုတ်ပါ။

ဦးနုကို အရှုံးပေးလိုက်ရတဲ့ အမတ် ပြုတ်နှစ်ဦး ဦးနုကို ဆန့်ကျင်ဖို့ နိုင်ငံရေး တိုက်ကွက် ရှာကြတာ၊ ညှိနှိုင်းကြတာဖြစ် ပါတယ်။ စာအုပ်ရေးတဲ့နှစ်က (၁၉၆၁) ခုနှစ်ပါ။ ဦးနု၊ (ပထစ) အစိုးရတက်နေချိန် ဖြစ်ပါတယ်။ နေဝင်းအုပ်စုလည်း အာဏာမသိမ်းရ သေးပါ။ ဗိုလ်မောင်မောင်၊ ဗိုလ်အောင်ရွှေ အစရှိတဲ့ စစ်ဗိုလ်ကြီး (၁၃) ယောက်ကို တပ်က ထုတ်ပြီးကာစဖြစ်ပါတယ်။  ဗိုလ်မောင်မောင် ဟာ ဦးကျော်ငြိမ်းနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆိုတာလည်း သတိပြုသင့်ပါတယ်။ ။

အဲဒီ နိုင်ငံရေးနောက်ခံနဲ့ ရေးတဲ့ စာအုပ်ဖြစ်လို့ ယထာဘူတ မကျ၊ အဖြစ် မှန်နဲ့မကိုက်တာတွေ အများကြီး ပါနေပါတယ်။

ဦးကျော်ငြိမ်းရဲ့ နိဒါန်းကြည့်ရင် လည်း သူ့နိုင်ငံရေးရပ်တည်ချက်ကို ခုခံကာကွယ် လျှောက်လဲနေတာ  ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ ဘာကြောင့် လူမုန်းများရတယ်၊ ဦးနုက လူပေါ်လူဇော်လုပ်တယ်ဆိုတာကို ပေါ်အောင် ရေးပါတယ်။

ဦးနုက ၁၉၉၈ ခုနှစ်ထုတ် “တာတေ စနေသား” ရေးပြန်တော့လည်း ကွန်မြူနစ် ဆန့်ကျင်ရေးမှာ သူသာလျှင် စိတ်ချရတယ် ဆိုတာ နယ်ချဲ့သမားတွေ အထူးသဖြင့် အမေရိကန်သိအောင် ရေးဖို့က အဓိက ဖြစ်နေပါတယ်။ ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်တဲ့ကိစ္စကို ဦးသိန်းဖေ (မြင့်)၊ ဦးကျော်ငြိမ်းတို့နဲ့ တလေသံ တည်း ရေးပါတယ်။ ပြည်တွင်းစစ် စတင်လုပ်ခဲ့ တာတော့ သူမဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းပါတယ်။

ဗိုလ်အောင်ဆန်း၊ သခင်သန်းထွန်း၊ သခင်ဗသိန်းတင်တို့က ရေးမသွားနိုင်ကြပါ။ ဗိုလ်အောင်ဆန်းက လက်ဝဲညီညွတ်ရေး ပျက်တာကိုပဲ မြင်သွားရသူပါ။ သခင်သန်းထွန်း၊ သခင်ဗသိန်းတင်တို့ကသာ ၁၉၄၈ ပြည်တွင်း စစ် ပြဿနာကို ပိုပြီးအတွင်းကျကျ ရေးနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

“ ပြည်တွင်းစစ် ပြဿနာ ဖြေရှင်း ရမယ့်တာဝန်ဟာ မျိုးဆက်သစ်ရဲ့ ပခုံးပေါ် ရောက်နေပါပြီ။ ကွန်မြူနစ်တို့ဘက်က အမြင်ကို မိမိအနေနဲ့ သိလိုက်လိုက်သမျှ ရေးပါတယ်။

မှီငြမ်းကိုးကားရန်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

အစီရင်ခံသူ။ ပြည်တွင်းစစ် ပြဿနာ၏ ဇာစ်မြစ်

ဗမာပြည်ကို လွတ်လပ်ရေးပေးရင် ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ စပြောသူက ချာချီ ( Churchill ) ပါ။ သူကလည်း စော၊ စိန်၊ မော် (ဦး စော၊ သခင်ဗစိန်၊ ဒေါက်တာဗမော်) အားကိုးနဲ့ ပြောတာပါ။ သူပြောသလိုမဖြစ်ခဲ့ပါ။ လက်ဝဲညီညွတ်ရေးရဲ့ အင်အား၊ ပြည်သူတွေရဲ့ အင်အား ရှိနေလို့ မဖြစ်တာပါ။

ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်တာက လက်ဝဲညီညွတ်ရေး ပြိုကွဲတော့မှ ဖြစ်ပါတယ်။ လက်ဝဲ ညီညွတ်ရေးသာ မပြိုကွဲရင် ပြည်တွင်းစစ်ကို ဘယ်သူတွေကပဲ လှုံ့ဆော်နေနေ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဒါဟာ ဗမာပြည်ရဲ့ ထူးခြားချက် ဖြစ်ပါတယ်။

လက်ဝဲညီညွတ်ရေး ပြိုကွဲတဲ့ဇာတ်လမ်း

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၆ဝ ကျော်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ဇာတ်လမ်းမို့ ဇာတ်ရည်လည်အောင် ရှည်ရှည်ရေးရပါမယ်။ မူကွဲတွေ လည်း ရှိနိုင်တာဖြစ်လို့ ပုဂ္ဂလိကတင်ပြချက်အဖြစ်ပဲ သဘောထားပါ။ အဓိကဇာတ်ကောင် ခေါင်းဆောင်ကြီး တွေ မရှိတော့လို့လည်း တင်ပြရတာ စိတ်မသန့်ပါ။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာဖြေရှင်းမယ့်သူတွေ သိထားမှ အဖြေရှာနိုင်မှာဖြစ်လို့ တာဝန်အရ တင်ပြပါတယ်။

လက်ဝဲညီညွတ်ရေး စပြီးပြိုကွဲတာ (ဗကပ) ထဲက ပါ။ ၁၉၄၆ မှာပါ။ ဘရောက်ဒါဝါဒသွင်းလာသူလို့ စွပ်စွဲခံရတဲ့ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) နဲ့ သခင်စိုး (သူ့ကိုယ်သူ ဘရောက်ဒါဝါက ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ အပျိုစင်လို့ သတ်မှတ်သူ) ရဲ့ ပဋိပက္ခက စပါတယ်။ ဘရောက်ဒါဝါဒကို အကြောင်းပြုပြီး တိုက်ကြတာပါ။ ဂိုဏ်းဂဏတွေနဲ့ပေါင်းပြီးတော့ မကျေနိုင်မချမ်းနိုင် တိုက်ကြ ပါတယ်။ အတွင်းပိုင်း ကျိတ်ပြီးတိုက်နေရာက ပဋိပက္ခကို မကြိတ်ချေနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားတာပါ။ ဒီမိုကရေစီဗဟိုချုပ်ကိုင်မှုအရ အများစုကြီးက သခင်ဗဟိန်း၊ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်)၊ သခင်သန်းထွန်းတို့ ရဲ့ ခေါင်းဆောင်မှု ခံယူပါတယ်။ အဲဒီတော့ သခင်စိုးက သူ့လူတချို့နဲ့ ပါတီခွဲထောင်ပါတယ်။ သခင်စိုးက ဗကပ ကိုရော၊ ဖဆပလ ကိုပါ ထောင်တိုက်ပါတယ်။

ဗကပ ကို တိုက်ရင် သိန်းသန်း (သိန်းဖေ၊ သန်းထွန်း) ကို ဦးတည်ပါတယ်။ အချောင် သမားလို့ ဆဲပါတယ်။ ဖဆပလ ကို တိုက်ရင် ဗိုလ်အောင်ဆန်းကို ဦးတည်ပါတယ်။ ဂျပန်နဲ့ ပေါင်းသူ၊ “ဆောင်ကြာမြိုင်ဗိုလ်ချုပ်” လို့ သူကဆဲပါတယ်။ ဗိုလ်အောင်ဆန်းက ဘုရားငဆောင်လို့ ပြန်ပက် ပါတယ်။ ဦးဗဆွေ၊ ဦးကျော်ငြိမ်းတို့ကို မတိုက်ပါဘူး။ ဘေးမဲ့ပေးပါတယ်။ အလေးထားစရာလို့ မထင်လို့ပါ။

“ဆွေငြိမ်း” တို့ကလည်း သူတို့အပြစ်နဲ့သူတို့မို့ သိမ်ငယ်နေပါတယ်။ ဟဲဗီးဝိတ် အတန်း တက်မထိုးသေးပါ။ ဦးနုကိုတော့ နိုင်ငံရေးထဲ အတင်းဆွဲခေါ်ထားရချိန်ပါ။ တနေ့မှာ ဝန်ကြီးချုပ်ဖြစ်မယ့်သူလို့ ဘယ်သူမှ မထင်ခဲ့ပါ။ အဖြစ်အပျက်တခု တင်ပြပါမယ်။

ဖဆပလ ဗဟိုက အထက်ဗမာပြည်သို့ စည်းရုံးရေး ပထမဆုံးဆင်းစဉ်က အဖြစ်အပျက် ကလေးပါ။

ဗိုလ်အောင်ဆန်း၊ သခင်သန်းထွန်း (ဥက္ကဌနဲ့ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူး) ခေါင်းဆောင်ပြီး ဆင်းလာတာပါ။ ဦးကျော်ငြိမ်း၊ ဦးဘဖေ၊ ဦးမြ (၂) မြ စသူများ ပါလာပါတယ်။ တမျိုးသားလုံး စည်းလုံးညီညွတ်ရေးရဖို့ စည်းရုံးရေးဆင်းတာပါ။ ကိုလိုနီခေတ်ဟောင်း နိုင်ငံရေးသမားကြီးတွေကို အစည်းအဝေးခေါ်၊ ဖဆပလ သဘောထားရှင်းပြကြတာပါပဲ။ အဓိကရှင်းပြသူက ဗိုလ်အောင်ဆန်း နဲ့ သခင်သန်းထွန်းပါ။ ကျန်တဲ့ခေါင်းဆောင်တွေက ဘာမှဝင်မပြောပါဘူး။ ဦးဘဖေပဲ တခါဝင်ပြော ပါတယ်။ နိုင်ငံရေးလုပ်တဲ့ ဆရာတော်တပါးက “ဗမာပြည်နဲ့အင်ဒိုနီးရှား ဘယ်သူအရင် လွတ်လပ် ရေးရမလဲ” လို့ မေးပါတယ်။ ဗိုလ်အောင်ဆန်း၊ သခင်သန်းထွန်း (အထူးသဖြင့်သခင်သန်းထွန်း) တို့က စပြီးရှင်းပြပါတယ်။ အမျိုးသားစည်းလုံးရေးရှိသူက အရင်လွတ်လပ်ရေးရမယ် ဆိုတဲ့ သဘော ရှင်းနေတုန်း ဦးဘဖေက နိုင်ငံရေးသမားဟောင်းချင်းမို့ ခြေမြင်ပြီး “ဆရာတော်မေးတဲ့ မေးခွန်းက “academic question ” ပဲ၊ ဖြေစရာမလိုဘူး” ဆိုတဲ့သဘော ပြောလိုက်ပါတယ်။ သခင်သန်းထွန်းလည်း ဆက်ရှင်းစရာမလို၊ အဲဒီ ဘုန်းကြီးလည်း ငြိမ်သွားပါတယ်။ (နောက်ပိုင်း လွတ်လပ်ရေးရပြီးတော့ အဲဒီဆရာတော် ဖဆပလမှာ တွင်ကျယ်နေပါတယ် ) ၊

ဦးကျော်ငြိမ်းကတော့ ဘာတခုမှ ဝင်မပြောပါ။ သူက ညပိုင်း “လက်ဝဲ” အချင်း ချင်း (လက်တွေ့လုပ်နေကြတဲ့ ကေဒါတွေနဲ့ အစည်းအဝေး၊ ဦးဘဖေ၊ ဦးမြတို့ မပါဘူး) ဆွေးနွေးပွဲမှာ ပြောပါတယ်။ သူပြောတာက ဖဆပလ ဆိုင်းဘုတ်နဲ့ ဗကပဆိုင်းဘုတ်ယှဉ်ပြီး အဆောက်အဦတခုတည်းမှာ တင်ထားတာ ကို ကန့်ကွက်တာပါ။

ဗိုလ်အောင်ဆန်းက “တကယ်လုပ် တဲ့လူ နေရာရမှာပဲ” လို့ ပိတ်ပြောလိုက်တော့ ငြိမ်သွားပါတယ်။ စောဒကမတက်ပါ။

သခင်စိုး၊ ဗိုလ်အောင်ဆန်း အပြန် အလှန်အပုပ်ချပွဲ (သခင်စိုးက စတာ) ကျမှ ဗိုလ်အောင်ဆန်းကို ပစ်ပြီးထောက်ခံကာ ဦးကျော်ငြိမ်းတို့ ဆရာမွေးပါတယ်။ ဖဆပလ ကွန်မြူနစ်ကွဲတော့ သူတို့ပိုပြီး တွင်ကျယ်လာ ပါတယ်။ အထွေထွေအတွင်းရေးမှူးနေရာကို အပိုင်စီးကြပါတယ်။

နိုင်ငံရေးအမွေဆိုတာမှာ ကောင်း မွေရော ဆိုးမွေပါ ရှိပါတယ်။ သခင်စိုးရဲ့ ဂိုဏ်း ဂဏက ဆိုးမွေပါ။ ဖဆပလ အတွင်း လက်ယာ ဂိုဏ်းကို အားတက်စေပါတယ်။ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ရဲ့ သခင်စိုးအပေါ်ထားတဲ့ တန်ပြန် ဂိုဏ်း ဂဏကလည်း (ဗကပ) ကို မနာလိုမရှုစိမ့် ဖြစ်နေတဲ့ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီကို အားတက်စေ တာပါပဲ။ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီ ခေါင်းဆောင်စုဟာ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးမှာ မတက်ကြွခဲ့ပါဘူး။ အချောင်ခိုပါတယ်။ ဒါလူတိုင်းအသိပါ။ (ဗကပ) ထဲက အလံနီခွဲထွက်တော့ (ဗကပ) သိက္ခာကျ ပါတယ်။ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီအတွက် အကွက် ကောင်းပါ။ သူတို့က ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ကို စည်းရုံးရမယ့်ပစ်မှတ်ထား ချဉ်းကပ်ပါတယ်။ ။

(စကားချပ်) ဘရောက်ဒါဝါဒ အကြောင်းပြုပြီး “ရှားစောင်းစေးနဲ့မျက်ချေး” ဖြစ်နေတဲ့ သခင်စိုးနဲ့ ဦးသိန်းဖေ ( မြင့် ) တို့ဟာ နောက်ဆုံးတော့ မဆလ ခြံထဲ ရောက်ကြ ပါတယ်။ သူတို့ချင်း စည်းလုံးမိကြပါတယ်။ သင့်မြတ်စွာအတူနေကြပါတယ်။ ဗိုလ်နေဝင်းကို အားတက်သရော အလုပ်အကျွေးပြုကြပါ တယ်။ သက်တမ်းအတိုင်းနေပြီး သေဆုံးသွား ကြပါတယ်။ ပါတီရဲ့ သမိုင်းမှာ အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူးသုံးယောက်၊ ဥက္ကဌသုံး ယောက် ခေါင်းဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ ပထမဆုံး အထွေထွေ အတွင်းရေးမှူး သခင်အောင်ဆန်းက ရန်သူ့ လက်ချက်နဲ့ ကျဆုံးပါတယ်။ “ကြက်ခေါင်းဆိတ် မခံ” ဖြစ်ကြတဲ့ သခင်စိုးနဲ့ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) နှစ်ယောက်ပဲ သစ္စာဖောက်ဖြစ်ပြီး (မဆလ) ကို အလုပ်အကျွေးပြုသွားကြပါတယ်။ ဥက္ကဌ နှစ် ယောက် (သခင်သန်းထွန်းနဲ့ သခင်ဇင်) က ရန်သူ့လက်ချက်နဲ့ ကျဆုံးပါတယ်။ ဥက္ကဌ တယောက် (သခင်ဗသိန်းတင်) က အခြေ အနေအရ ပြည်ပမှာ ကွယ်လွန်ခဲ့ပါတယ်။

အလံနီက ဂိုဏ်းခွဲတော့ ဖဆပလ ထဲက လက်ယာဂိုဏ်း တစခန်းထသလို ဗမာပြည်ဆိုရှယ်လစ်ပါတီကလည်း တဖြည်း ဖြည်းချင်း လက်ယာဘက်သို့ တိမ်းညွတ်သွား ပါတယ်။ ဖဆပလက ဘုရင်ခံအမှုဆောင် အဖွဲ့ထဲ ဝင်မိတော့ အလိုတော်ရိ ဦးတင်ထွဋ်နဲ့ ပေါင်းမိပါတယ်။ ပိုပြီးလက်ယာဘက် ယိမ်း ပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်နဲ့စေ့စပ်ရေးကို တက်တက် ကြွကြွ လုပ်ပါတယ်။ “ရရင်ရ မရရင်ချ” ဆိုတဲ့ ဗိုလ်အောင်ဆန်းလမ်းစဉ်ကိုတောင် မရဲတရဲ ဆန့်ကျင်ပါတယ်။ “ချရေး” ကို ပယ်ပြီး “ရရေး” ကို ဇောက်ချလုပ်ပါတယ်။ (ဗကပ) က “ချရေး” ကို ဇောင်းပေးပါတယ်။ ဗိုလ် အောင်ဆန်း ကျဆုံးတော့ သူတို့လွတ်လွတ် ကျွတ်ကျွတ် လက်ယာယိမ်းသွားကြပါတယ်။ ဦးနုကို မှုစရာလို့ သူတို့ဘယ်တုန်းကမှ သဘော မထားပါ။

(ဗကပ) နဲ့ ဗိုလ်အောင်ဆန်းတို့ လုပ်နေတဲ့ ဖဆပလ ကွန်မြူနစ် ညီညွတ်ရေး (လက်ဝဲညီညွတ်ရေး ပြန်လည်တည်ဆောက် ရေး) လည်း ဗိုလ်အောင်ဆန်းကျဆုံးလို့ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်ရပါတယ်။ လွတ်လပ်ရေး မရခင်က ဆိုရှယ်လစ်ပါတီက ဖဆပလ ကွန်မြူနစ်ညီညွတ်ရေးကို ဟန်ပြကိုင်စွဲပြီး (ဗကပ) ကို အညွန့်ချိုးဖို့ လုပ်ပါသေးတယ်။ အညွန့်ချိုးတဲ့နည်းက အများစုက ဆုံးဖြတ်ထား တာကို မဝေဖန်ရဆိုတာပါ။ ဖဆပလ တပ် ပေါင်းစုဟာ တူတာတွဲလုပ်၊ မတူတာခွဲလုပ်ဖို့ ဖွဲ့ထားတာပါ။ ပါတီမဟုတ်ပါဘူး။ မတူရင် ဝေဖန်ခွင့် ရှိရမှာပါ။

လွတ်လပ်ရေးရတော့ အညွန့်ချိုး ရေးက တဆင့်တက်ပြီး (ဗကပ) ချေမှုန်းရေး လုပ်ပါတယ်။ (ဗကပ) အညွန့်ချိုးရေးနဲ့ ချေမှုန်းရေးဟာ အနှစ်သာရအရ ပြောရင် “လက်ဝဲအင်အားစု” ဆန့်ကျင်ရေးပါပဲ။

နောက်တော့ တခြားလက်ဝဲ အင်အားစု ပြည်သူ့ရဲဘော်တွေ၊ တပ်တွင်း လက်ဝဲသမားတွေ (ဗိုလ်ဇေယျ၊ ဗိုလ်ရဲထွဋ်၊ ဗိုလ်သိန်း၊ ဗိုလ်လှမော်၊ ဗိုလ်စိုးမောင် စသူများ) တောခိုကြရပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီထဲက လက်ဝဲအင်အားစုတွေတောင် ဖဆပလ အစိုးရရဲ့ အတိုက်အခံ ဖြစ် သွားရပါတယ်။ သူတို့ဟာ မြေပေါ် “ကွန်မြူနစ်” လို့ စွပ်စွဲခံရပြီး အနှိမ်ခံကြရပါတယ်။

အဲဒီကာလက အရေးကြီးဖြစ်စဉ် တချို့ တင်ပြပါမယ်။ “လက်ဝဲပြန်လည်ညီညွတ်ရေး” ကို ဗိုလ်အောင်ဆန်းလုပ်ခဲ့သလို ဦးနုနဲ့ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) တို့ လုပ်ခဲ့ပါသေးတယ်။

ဦးနုက “နုမူ” ဆိုတာ တင်ပြပြီး “လက်ဝဲညီညွတ်ရေး” လုပ်ပါတယ်။ “ရဲဘော် မူ” ဆိုတာကို ပြည်သူ့ရဲဘော်က စင်ပြိုင်တင် ပါတယ်။ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီက ခြေထိုးဖျက်ဆီး ပါတယ်။

“နု” လုပ်စက အင်္ဂလိပ်က ဦးနုရဲ့ “ပရိယာယ်ဝေဝုစ် ” ကို နားမလည်ပါဘူး။ “ဗမာပြည် နီသွားပြီ ” လို့ ထင်ပါတယ်။ နောက် မှ ဦးနုရဲ့ လှည့်ကွက်ဆိုတာ သိသွားပါတယ်။ ပြည်သူ့ရဲဘော်ကတော့ ဗိုလ်အောင်ဆန်း မရှိတော့ကတည်းက အဖမဲ့သား ဖြစ်နေတာပါ။ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီက နု၊ ရဲဘော်မူ ပဋိပက္ခမှာ ပြည်သူ့ရဲဘော်ကို မဖျက်သိမ်းနိုင်တော့ (၂) ခြမ်းခွဲပစ်လိုက် ပါတယ်။ အနည်းစုကို သိမ်း သွင်း၊ အများစုကြီးကို တောထဲမောင်းပို့ ပါတယ်။

ဗိုလ်အောင်ဆန်းရှိစဉ်က ပြည်သူ့ ရဲဘော်ကို ဆိုရှယ်လစ်ပါတီ မထိရဲပါဘူး။ ၁၉၄၇ အထွေထွေရွေး ကောက်ပွဲမှာ ဗိုလ်အောင်ဆန်း က ပြည်သူ့ရဲဘော်ဗိုလ်တွေကို လွှတ်တော်ထဲ အမတ်အဖြစ် ပို့ပေးထားတာ မနည်းပါဘူး။

(စကားချပ်။ တော်လှန်ရေးကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့တပ်ကို အမတ်နေရာ ပေးတာနဲ့ တလက်ကိုင်ကြေးစားတပ်အတွက် အမတ်နေရာတောင်းတာ (အမတ် လေးပုံတပုံ တောင်းတာ) အနှစ်သာရချင်း မတူပါဘူး။)

ပြည်သူ့ရဲဘော်အမတ်က ဆိုရှယ်လစ်ပါတီအမတ်နဲ့ အင်အားချင်းဆတူလောက် ဖြစ်နေတာကို ဆိုရှယ်လစ်တွေ မနှစ်မြို့ပါဘူး။ “သိန်းဖေမြင့်၏ ကျော်ငြိမ်း” စာအုပ်မှာ ဦးကျော်ငြိမ်းက ပြည်သူ့ရဲဘော်ကို ကမ္ဘာ့ဗဟု သုတ ဘာမှမရှိသူတွေလို့ ရေးတာကို ကြည့်ပါ။ ပြည်သူ့ရဲဘော်ကို အမြန်ဖျက်သိမ်းဖို့လည်း သူလုပ်ခဲ့တာကို ဝန်ခံထားပါတယ်။

နုမူ ရဲဘော်မူ အငြင်းပွားမှုကို ချက် ကောင်းယူပြီး လက်ဝဲအင်အားစု ပြည်သူ့ ရဲဘော်ကို ဖဆပလထဲက မောင်းထုတ် တော ထဲပို့ ချေမှုန်းရေးလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုညစ်ပတ် နည်းမျိုးကို (ဗကပ) အပေါ်လည်း ၁၉၄၈ မတ်လက လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဖဆပလ ကွန်မြူနစ် ညီညွတ်ရေး ဆွေးနွေးဖို့ဆိုပြီး ကွန်မြူနစ်ပါတီက ယုံကြည်လောက်တဲ့ လူတွေပါတဲ့အဖွဲ့ ဖွဲ့ပါ တယ်။ ဆွေးနွေးပွဲရက်ချိန်း သူတို့ပေးပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီရက်မှာပဲ ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီးက ပါတီခေါင်းဆောင်စုကိုဖမ်းဖို့ ဝရမ်းထုတ်ထား ပါတယ်။ တကယ်က များခေါ်ပြီး ဖမ်းဖို့ပါ။

ဦးနု “လက်ဝဲညီညွတ်ရေး” နဲ့ နိုင်ငံရေးကစားတာနဲ့ မရှေးမနှောင်း ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ကစားပါတယ်။

ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ရဲ့ “လက်ဝဲ ညီညွတ်ရေး” လုပ်နည်းကတမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ ဗစိန် ထွန်းအုပ် လက်ယာဂိုဏ်းသား ဗိုလ် နေဝင်းကို ဗိုလ်မောင်မောင်၊ ဗိုလ်အောင်ကြီး တို့က လက်ဝဲစာရင်းဝင်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေး ခဲ့ပြီး၊ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) က ဗိုလ်နေဝင်းကို လက်ဝဲ သမားထိပ်သီးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးကာ အာဏာသိမ်းခိုင်းတာပါပဲ။ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ရဲ့ နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုတွေဟာ သံသယဖြစ်စရာ ချည်းပါပဲ။ တို့ဗမာအစည်းအရုံးခေတ်က ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ဟာ ပုလိပ်သတင်းပေးပါလို့ ဗိုလ်နေဝင်းက အတိအကျ စွပ်စွဲပါတယ်။ ပုလိပ် မင်းကြီး ၊ ပရက်စကော့ကားပေါ် တက်လိုက် သွားတာ သူ့မျက်မြင်ပဲလို့ “ပီကင်းဆွေးနွေးပွဲ ၁၉၇၉” တုန်းက ပြောပါတယ်။ တီတူးရင်း မြင်တာလို့တော့ မပြောပါ။

အခုကိစ္စမှာလည်း ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) က ဦးကျော်ငြိမ်းနဲ့ ညှိပြီးလုပ်တာလို့ သံသယ ရှိစရာပါ။ ဗိုလ်နေဝင်းကို ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး အသေအလဲခန့်ချင်နေတဲ့ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီက ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ကို အသုံးချပြီးလုပ်တဲ့ လှည့်ကွက်လို့ ထင်ရပါတယ်။

စစ်အုပ်စုဝင်တွေ ရေးတဲ့ပြောတဲ့ ထဲမှာ ဗိုလ်ဇေယျကို ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး မလုပ်ရလို့ တောခိုသူဖြစ်အောင် ရေးကြ ပြောကြပါတယ်။ ဗိုလ်ဇေယျလုပ်တာက ဗိုလ် နေဝင်း (ဆိုရှယ်လစ်) ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး မဖြစ်ဖို့ပါ။

ဦးကျော်ငြိမ်းက ဗိုလ်နေဝင်းကို ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးခန့်ဖို့ ဦးနုကို စည်းရုံးပြီးသားပါ။ ဦးနုရေးတဲ့ “တာတေစနေသား” မှာ ပါပါတယ်။

ပြည်တွင်းစစ်ကို အပြုတ်တိုက်ရေးလမ်းစဉ်နဲ့ တိုက်မယ့်သူ၊ နိုင်ငံတော်စစ်တပ်ကို ဆိုရှယ်လစ်ပါတီရဲ့ တလက်ကိုင်တပ်ဖြစ်အောင် လုပ်မယ့်သူဟာ ဗိုလ်နေဝင်းပါ။ ဦးကျော်ငြိမ်းဟာ လူရွေးကောင်းပါတယ်။ ဗိုလ်ဇေယျရှိနေရင် ဗိုလ်နေဝင်းကို ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးထားဖို့ မလွယ်ပါ။ ပြည်တွင်းစစ်ကို ဆိုရှယ်လစ်ပါတီအလိုကျ တိုက်ပေးမယ့်သူမဟုတ်လို့ ဗိုလ်ဇေယျကို ပယ်ရပါမယ်။

ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ရဲ့ “လက်ဝဲညီညွတ်ရေး” က လက်တွေ့အရတော့ ဗိုလ်ဇေယျ၊ ဗိုလ်ရဲထွဋ်၊ ဗိုလ်သိန်း၊ ဗိုလ်လှမော်၊ ဗိုလ်စိုးမောင်စတဲ့ လက်ဝဲဆန်တဲ့၊ ဆိုရှယ်လစ်မဟုတ်တဲ့ ရဲဘော်တွေ တောခိုရတာပါပဲ။ ဗိုလ်နေဝင်း တလက် ကိုင်တပ်ဖြစ်ဖို့ လမ်းရှင်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွား ပါတယ်။

နောက်တော့ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ကိုယ်တိုင်လည်း ဦးကျော်ငြိမ်းက အိမ်ကိုဖိတ် ကားလွှတ်ခေါ်ပြီး အိမ်ဝ က စောင့်ဖမ်းခိုင်းတာ ခံရပါတယ်။ ထောင်ထဲခဏ ရောက်ပြီး ထောင်ကလွတ်တော့ ဘေးမဲ့နိုင်ငံရေး သမား ဖြစ်သွားပါတယ်။ အလွန်ကို မသင်္ကာစရာကြီးပါ။

ဦးနု၊ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) တို့ရဲ့ “လက်ဝဲညီညွတ် ရေး” လှည့်ကွက်တွေ ပြီးကတည်းက မြို့ပေါ်မှာ “လက်ဝဲညီညွတ်ရေး” လုပ်တာ မရှိတော့ပါ။ ပုံစံသစ်နဲ့ လက်ဝဲညီညွတ်ရေးသာ ရှိပါတော့တယ်။ ဘယ်သူကမှလည်း ဗဆွေ ကျော်ငြိမ်း ဆိုရှယ်လစ်ပါတီကို လက်ဝဲအင်အားစုလို့ မသတ်မှတ်တော့ပါ။

“လက်ဝဲညီညွှတ်ရေး” ပျက်ရုံနဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်တာဟာ ဗမာပြည်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အချက်အလက်တွေကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။

ဗမာပြည်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အချက်အလက်ကဘာလဲ။ ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး တင်ပြပါမယ်။

ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အချက်အလက်

ဗမာပြည် နိုင်ငံရေးဟာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းမှာ အိန္ဒိယနဲ့ လမ်းကြောင်းချင်း အခြေခံကနေပြီး ကွဲသွားပါတယ်။ ဟိုတုန်းကတော့ နိုင်ငံရေးချင်းတွဲနေတာပါ။ ကိုလိုနီချင်း တူကြလို့ပါပဲ။ ဟိုက အဟိံသ ( Ahimsa ) ဆို၊ ဒီက အဟိံ သ။ ဟိုက ဟုမ္မရူး ( Home – rule ) ဆို၊ ဒီက ဟုမ္မရူး။ နောက်က လိုက်လုပ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ဖြစ်တော့ တသီးတခြားလုပ်ကြဖို့ ဖြစ်လာပါတယ်။ နိုင်ငံခြား အဆက်၊ လက်နက်ရရာရေသောက်မြစ် ရှာကြတော့ ဟိုမှာ သူဘတ်ချန်ဒရာဘို့စ် ( Subhash Chandra Bose ) တယောက်ပဲ ထွက်ရှာပါတယ်။ ဗမာပြည်မှာက တို့ဗမာအစည်းအရုံး လက်ဝဲဂိုဏ်းနဲ့ ကျောင်းသားသမဂ္ဂရော လက်ယာဂိုဏ်းပါ လူငယ်အင်အားစုတိုင်း ထွက်ရှာ ပါတယ်။ ဟိုက ဂျာမဏီနဲ့အဆက်ရပြီးမှ ဂျပန်ရောက်ပါတယ်။ ။

ဗမာက ဂျပန်နဲ့ အရင်တွေ့ပါတယ်။ တွေ့ပုံကလည်း တမျိုးဆန်းပါတယ်။

လက်ဝဲဂိုဏ်းက အားလုံးသိတဲ့အတိုင်း တရုတ်ပြည်သွားတာပါ။သခင်အောင်ဆန်း၊ သခင်လှမြိုင်အကြောင်းက အတော်များများရေးထားလို့ လူတိုင်းသိပြီးပါ။ ထပ်မရေးတော့ပါ။ သခင်ဗဟိန်းခရီးလည်း ဒဂုန်တာရာရေးလို့ သိပြီးပါပြီ။

အများမသိကြတဲ့ကိစ္စ ရေးပါမယ်။ ကိုဗဟိန်းဟာ သူကိုယ်တိုင်သွားမရတော့ သွားလို့ရတဲ့ ရဲဘော်တယောက် လွှတ်ပါတယ်။ ရောက်ပါတယ်။ တရုတ်ကွန်မြူနစ်က တရုတ်ပြည် မြောက်ပိုင်းမှာ ဂျပန်ကို တိုက်နေရတာပါ။ လက်နက်ကူဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။ အတွေးအခေါ်နဲ့ စာနာထောက်ခံတာပဲ ကူညီနိုင်ပါတယ်။ ကိုဗဟိန်းလွှတ်လိုက်တဲ့ ရဲဘော်နဲ့ကျွန်တော်တို့ အဆက်ပြန်ရပုံကလည်း ဆန်းပါတယ်။ (ဗကပ) နဲ့မရပါ။ အရင်ဆုံးရတာက ဦးနု၊ ဗိုလ် အောင်ကြီး တို့နဲ့ပါ။

ဦးနုနဲ့ ချိုအင်လိုင်း ဝန်ကြီးချုပ်ချင်း ဆွေးနွေးပွဲမှာ စကားပြန်အခက်အခဲဖြစ်နေလို့ လျှို့ဝှက်ပြီးနေရတဲ့ ကိုဗဟိန်းလွှတ်တဲ့ ရဲဘော် က ဝင်ဘာသာပြန်ပေးရပါတယ်။ ဝါးခယ်မသား ချင်းပေမယ့် ဦးနုက မမှတ်မိပါ။ ဦးနုနဲ့ပါသွားတဲ့ ဗိုလ်အောင်ကြီးက ချက်ချင်းမှတ်မိပါတယ်။ တက္ကသိုလ်မှာ တရုတ်ကပြားချင်းမို့ သူတို့ချင်း သိကြပါတယ်။ ဒီလောက်နဲ့တော့ မှတ်မိဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ကွဲသွားတာကြာပါပြီ။ ချက်ချင်း မှတ်မိစေတာက ဂျပန်ခေတ်မှာ ဗိုလ် အောင်ကြီးက အဲဒီရဲဘော် နှမနဲ့ရတယ်။ သူ့ ဇနီးက တရုတ်ပြည်သွားတဲ့ သူ့အစ်ကို စစ်ပြီး လည်း ပြန်မရောက်၊ စာလည်း မလာလို့ တနေရာရာမှာ သေပြီလို့ ထင်နေတယ်။ သေချာအောင်စုံစမ်းခဲ့ဖို့ မှာလိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် တွေ့တွေ့ချင်း မှတ်မိတာပါ။

ဟိုတုန်းက အကူအညီကို တကယ် ပေးမယ်ဆိုပေးနိုင်တာက ကေအမ်တီ (KMT) ပါ။ အင်္ဂလိပ်က ခေါ်သွင်းလို့ KMT တပ်မကြီး တွေ ဗမာပြည်ထဲ ရောက်ကြပါတယ်။ တောင်ငူ မန္တလေး လမ်းတလျှောက် ဂျပန်ကို ခံတိုက် ကြပါတယ်။ မနိုင်လို့ဆုတ်လာရင်း KMT ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း လူထုဆီက လုယက်ပါတယ်။ ကျောက်သံပတ္တမြားနဲ့ ရွှေပဲ လုတာပါ။

မန္တလေးမှာ ဘုရားကြီးကရွှေ ခွာဖို့ လုပ်ပါတယ်။ မအောင်မြင်ပါ။ စစ်ကိုင်းတောင်ရိုး မှာတော့ အများကြီးရသွားပါတယ်။ လုပ်ပုံက သင်းပါတယ်။ တပြည်လုံးက သူဌေးတွေ လာခို နေတဲ့ စစ်ကိုင်းတောင်ရိုးမှာ လူကြီးတွေ အစည်း အဝေးခေါ်ပါတယ်။ လူကိုပြန်ပေးဆွဲပြီး ရွှေ၊ကျောက်သံပတ္တမြား ကြေးပစ်ပြီး ရွေးခိုင်း ပါတယ်။ ပြေးရင်းလွှားရင်း ပြန်ပေးဆွဲတာ ဆိုတော့ နေ့ချင်းပြီး ရွေးယူခိုင်းတာပါ။ မပေး နိုင်လို့ ၊ ငွေတိုက်ဝန်ထောက် ဦးရွှေသား အသတ် ခံလိုက်ရပါတယ်။

သူဌေးတွေက ပေးနိုင်လို့ လွတ်ပါ တယ်။ တရုတ်ပြည်မှာတော့ ငွေတိုက်အရာရှိ ဆိုတာ သူဌေးအကြီးဆုံးပါ။ အဲဒီစံချိန်နဲ့ တောင်းလို့ ကိုလိုနီ ငွေတိုက်ဝန်ထောက် မပေးနိုင်ပါ။ တဆွေလုံးတမျိုးလုံး လိုက်စုပြီး သွားရွေးတော့ တောင်းသလောက်မပြည့်လို့ သတ်ခဲ့ပါတယ်။ ။ လူလည်းသတ်၊ ရသလောက် လည်း ယူသွားပါတယ်။

သခင်နု၊ သခင်စိုး၊ သခင်မြသွင်တို့ KMT တပ်နဲ့ လိုက်သွားတဲ့အကြောင်းတော့ လူသိများပါတယ်။ KMT ဗိုလ်ချုပ်က ထားပစ်ခဲ့ ထောင်ထဲပြန်ထည့်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းလည်း လူသိများပါတယ်။

ဒီလိုဘာကြောင့်လုပ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာ တော့ ရေးကြတာ မတွေ့ပါ။ သီပေါ ဂျပန် သိမ်းသွားလို့ ဆိုတာပဲ ရေးကြပါတယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပါ။

– ချန်ကေရှိတ် KMT ဟာ တရုတ်ကွန်မြူနစ်ကို တိုက်နေတာပါ။ ဗမာ ကွန်မြူနစ်ကို မကူညီနိုင်ပါဘူး။ (သခင်နုလည်း “လူမွဲတို့ထွက်ရပ်လမ်း” ဘာသာပြန်ထားသူပါ။ KMT ကတော့ ကွန်မြူနစ်ထဲ စာရင်းသွင်း မှာပါ။)

– ခေါ်မရလို့ လွှတ်ခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပါ။ ထောင်ထဲ ပြန်ထည့်ပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်အငြိုအငြင် မခံချင်ပါဘူး။

– အဲဒီ KMT တပ်တွေတော့ တရုတ်ပြည် ပြန်ရောက်ပါတယ်။ လုသွားတဲ့ ရွှေတွေ၊ ရတနာတွေလည်း ပါသွားပါတယ်။ (နု၊ စိုး၊ သွင်) ကို ခေါ်ချင်ရင် ခေါ်သွားနိုင်လျက်နဲ့ ထားခဲ့တာ ရှင်းပါတယ်။

– နောက်ပိုင်းမှာ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ချုံကင်းရောက်တော့လည်း မကူညီပါ။

တို့ဗမာအစည်းအရုံး လက်ယာ ဂိုဏ်းကတော့ ဖက်ဆစ်ဂျပန်ပဲ ရှာတာပါ။ သူတို့က မာ့က်စ်ဝါဒ ဆန့်ကျင်ပါတယ်။ နစ်ရှေး (Nietzsche ) အဆိုအမိန့် ကို လက်ခံပါတယ်။ နာဇီဝါဒ အားကျပါတယ်။ သူတို့ ဂျပန်ရောက် သွားတာဟာ ရောက်ချင်တဲ့နေရာ ရောက်တာပါ။ နောက်တော့လည်း ဖက်ဆစ်ကို မတော် လှန်ပါ။ ဂျပန်စစ်ရှုံးတော့ အင်္ဂလိပ် အလိုတော်ရိ ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံရေးဇာတ် သိမ်းသွားပါတယ်။

စော (ဦးစော)၊ စိန် (သခင်ဗစိန်)၊ မော် (ဒေါက်တာဗမော်) “စောစိန်မော်” အဖြစ်တွဲမိပြီး ဖဆပလ ဆန့်ကျင်ရေးလုပ်ရင်း ဇာတ်သိမ်းပါတယ်။

သူတို့ ဇာတ်သိမ်းတာဟာ ကိုလိုနီ ခေတ် လက်ယာဂိုဏ်း လုံးဝချုပ်ငြိမ်းတာပါပဲ။

လက်ယာဂိုဏ်းဟောင်းနေရာကို ဆွေငြိမ်းလက်ယာဂိုဏ်းသစ် ယူလာပါတယ်။

လက်နက်နဲ့စစ်ပညာ မမျှော်လင့်တဲ့နေရာကရခြင်း

ဂျပန်၊ အင်္ဂလိပ် နဲ့ (အမေရိကန်တောင်ပါသေး) အဲဒီက ရပါတယ်။ ဖောချင်းသောချင်း ရတာကတော့ စစ်မြေပြင်ကပါ။ အင်္ဂလိပ်အပြေးနဲ့၊ ဂျပန်အပြေးမှာ ရပါတယ်။

စစ်ပြီးတော့ ကိုလိုနီပြန်လုပ်မယ့် အစီအစဉ်ရှိထားတဲ့ အင်္ဂလိပ်က ဂျပန်တော်လှန်ရေး တပ်တွေဆီက လက်နက်ပြန်သိမ်းပါတယ်။ အထက်ဗမာပြည်မှာဆိုရင် စကတည်းက လက်နက် ငှားတယ်ဆိုပြီး ငှားရတာပါ။ မြို့သိမ်းမိတော့ သူတို့တပ်ထဲဝင်ပါ၊ ဗိုလ်တွေကို နဂိုရာထူးအတိုင်း ထားမယ်။ အားလုံးကို သူ့စနစ်အတိုင်း လစာ ပေးမယ်လို့ မြူဆွယ်ပါတယ်။ မဝင်ဘူးဆိုမှ ငှားထားတဲ့ လက်နက်အားလုံး ပြန်အပ်ခိုင်း ပါတယ်။ လက်ပစ်ဗုံး တလုံးတောင် မချန်ပါ။

သူ့ကွပ်ကဲမှုနဲ့ ဂျပန်ကိုတိုက်တဲ့ တခြား လူမျိုးစုတပ်တွေဆီက လက်နက်ပြန်သိမ်းတယ် မကြားမိပါဘူး။

အင်္ဂလိပ်က လက်နက်ကိစ္စမှာ အကဲ ဆတ်ပေမယ့် အမေရိကန်ကတော့ ဂရုမထားပါဘူး။ သူက ဧည့်သည်ပဲ၊ စစ်နိုင်ဖို့ပဲ ပဓာန။ ထုတ်ပေးတဲ့လက်နက် စေ့စေ့စပ်စပ်ပြန်မသိမ်းပါ။ စစ်ပြီးတော့လည်း သူတို့လက်နက်တွေကို ကျင်းထဲ ထည့် ဓာတ်ဆီလောင်း မီးရှို့ပြီး မြေပြန်ဖုံး ထားခဲ့တာပါ။ အလေးခံပြီး ပြန်ယူမသွားပါဘူး။

(အဲဒီလက်နက်တွေ တော်လှန်ရေးက ပြန်သုံးနိုင်ပါတယ်။ ဘူးနွယ် ( spring ) တွေပဲ သုံးမရပါ။ ကြက်ပေါင်ကြိုးတပ်ပြီးပစ်ရင် ရပါတယ်။ စစ်ပြီးတာမကြာသေးလို့ ပြောင်းတွေ၊ ကိုယ်ထည်သံတွေ ကောင်းပါသေးတယ် )

အနောက်တိုင်းသားတယောက် ရေးတဲ့စာအုပ်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲမှာ အမေရိကန် (၁၀၁) နဲ့ အင်္ဂလိပ် (၁၃၆) တပ် တာဝန်ခံ အရာရှိတွေကိုယ်တိုင်ရေးတဲ့စာ ပါပါတယ်။ အဲဒီစာမှာ လက်နက်ထုတ်ပေးတဲ့ စာရင်းတချို့ ပါပါတယ်။ ဖတ်ကြည့်ရင် သူတို့ရဲ့ သဘောထား သိနိုင်ပါ တယ်။

၁၀၁ တပ်မှူးရေးတဲ့စာမှာ သူတို့အတွက်တော့ ရယ်စရာ။ ဗမာပြည်အတွက်တော့ နာကျည်းစရာတခုကို တွေ့ပါတယ်။

သူရေးပုံက ဗမာပြည်မြောက်ပိုင်း တိုင်းရင်းသားတွေက စစ်အတွင်း ကူညီခဲ့တာ အတွက် သူကောင်းပြုတံဆိပ်ပေးဖို့ တောင်းကြကြောင်း သူကအထက်ကိုတင်ပြပြီး အိန္ဒိယမှာ ရွှေတံဆိပ်ကြီးတွေလုပ်ပြီး ပေးခဲ့ကြောင်း၊ စစ်မှာကူညီခဲ့တာကို အသိအမှတ်ပြုတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ် ရတဲ့ CMA တံဆိပ်ပေးခဲ့ကြောင်း  (CMA ဆိုတာ Citation of Military Assistance) ကြေးနန်းရိုက်ရမှာ (comma) ကိုအတိုကောက် CMA လို့ သုံးကြောင်း။ ဒါကြောင့် သူတို့ချင်းတော့ CMA တံဆိပ်ကို “ကော်မာ” လို့ပဲ နောက်ပြောင်ကြကြောင်း ရေးပါတယ်။

အမေရိကန်က ကိုလိုနီပြန်လုပ်ဖို့လာတာ မဟုတ်လို့ မျက်နှာလွဲခဲပစ် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်ကတော့လုပ်လို့ မရပါ။ အဲဒီတံဆိပ်ကိုလည်း အသိအမှတ်မပြုပါ။

နိုင်ငံရေးအဆက်နဲ့ လက်နက်ရှာလိုက်ရတာ လက်နက်က ရမယ့်ရတော့ တော်လှန် ရေးသမားသာမက လယ်သမားတွေပါ ရကြပါတယ်။

စစ်လက်နက်ပညာကို လယ်သမား ကတော့ ကျောင်းကရတာ မဟုတ်ပါ။ လက်တွေ့ က ရပါတယ်။ ဒီတိုနေတာ (detonator) ယမ်းကို အပ်နဲ့ထွင်လို့လက်ပြတ်၊ ဗုံးကိုတူနဲ့ထုလို့ တကျောင်းလုံး ဘုန်းကြီး၊ ကိုရင်၊ ကျောင်းသား တွေ ပျံလွန်သေဆုံးကြပြီးမှ ပညာရကြပါတယ်။ လက်နက်ငယ်ကတော့ စနစ်တကျသာမရှိတာ လယ်သမား အတော်များများ ပစ်တတ်ကြ ပါတယ်။ မတော်တဆ သေနတ်ထွက်လို့ သေတာလည်း မနည်းပါ။ ဘာပဲပြောပြော လက်နက်ကို ကိုင်တတ်သုံးတတ်ကြတဲ့ လယ်သမားတွေ လက်နက်ရကြပါတယ်။

၁၉၄၅ မှ ၁၉၄၈ ထိ ဗမာပြည်အခြေအနေ

ဗမာပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီဟာ တရားဝင် (ဥပဒေတွင်း) ပါတီ ဖြစ်နေပြီ။ “လက်ဝဲညီညွတ်ရေး” ကို ကျောရိုးပြုတဲ့ ဖဆပလ အဖွဲ့ကြီး ရှိနေပြီ။ ဖက်ဆစ် တော်လှန်ရေးအတွင်း စစ်ကိုဦးစီးတဲ့ အတွေ့ အကြုံရှိ ကေဒါတွေ ရှိနေပြီ။

အင်္ဂလိပ်ကိုလိုနီအစိုးရ ပြန်လာ တယ်။ သူတို့နဲ့ ပါလာတာက နိုင်ငံရေးစီမံကိန်း၊ စီးပွားရေး စီမံကိန်းတွေပဲ။ အိန္ဒိယမှာ စစ်ပြေး အစိုးရအဖြစ်နေရင်း ဆင်းမလား (Simla) မှာ စိမ်ပြေနပြေ ရေးဆွဲလာတဲ့ စီမံကိန်းတွေ ဖြစ် တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့စီမံကိန်း (project) တွေဟာ အတွေးအခေါ်ဟောင်းတွေနဲ့ ဆွဲထား တဲ့ စီမံကိန်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဗမာပြည်ကို ပြန်သိမ်းပြီးရင် စက်မှုလက်မှုလုပ်ငန်းတွေ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်မယ်၊ ကောက်ပဲသီးနှံ စီမံ ကိန်းကဘယ်လို၊ သစ်ထုတ်လုပ်ရေးကို ဘယ် ပုံလုပ်လိုက်မယ်ဆိုတဲ့ စီမံကိန်းတွေချည်းပဲ။ စစ်အတွင်းလက်လွတ်သွားသမျှကို အတိုးချပြီး အင်္ဂလိပ်နယ်ချဲ့ ကုမ္ပဏီတွေ လုပ်ဖို့ စီမံ ကိန်း ချည်း ဖြစ်တယ်။ စီမံကိန်းတွေကို ဘုတ် (Boards) အဖွဲ့တွေနဲ့ စီမံဆောင်ရွက်ဖို့ပဲ။

နိုင်ငံရေးစီမံကိန်းကတော့ နယ်ချဲ့ ဆန့်ကျင်ရေး အင်အားစုတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့နဲ့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဒိုမီနီယံအုပ်ချုပ်ရေးဆီသို့ သွားဖို့ ဖြစ်တယ်။

အင်္ဂလိပ်နဲ့ ပြည်သူ ထိပ်တိုက် တွေ့ကြတဲ့ကာလက ၁၉၄၅ နဲ့ ၁၉၄၆ စက်တင် ဘာလအထိ ဖြစ်တယ်။

၁၉၄၆ စက်တင်ဘာ အုံကြွမှု နောက်ပိုင်းမှာ လက်ဝဲညီညွတ်ရေး ပြိုကွဲတယ်။ နောက် ၁၉၄၇ နှစ်ဆန်းမှာ လက်ဝဲညီညွတ်ရေးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ လုပ်တယ်။ အလားအလာကောင်းတယ်။ ဗိုလ်အောင်ဆန်း ကျဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ ကောင်းတဲ့အလား အလာတွေ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကွယ်ပျောက် ကုန်တယ်။ လက်ဝဲညီညွတ်ရေး ပြိုကွဲမှုက ပြည်တွင်းစစ်ဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ပြီ။

ဖဆပလကို လက်ယာအင်အား စုတွေ တစတစအုပ်စီးမိလာနေပြီ။ ဆင်းမလား စီမံကိန်းတွေကို ဒိုင်ခံပြီးဆွဲခဲ့တဲ့ ဦးတင်ထွဋ် ဖဆပလမှာ လူတွင်ကျယ် ဖြစ်လာတယ်။ ဗမာပြည်ဆိုရှယ်လစ်ပါတီကလည်း လက်ဝဲဝါဒ ကို စွန့်ပစ်နေပြီ။ လက်ယာဘက်သို့ ရွေ့လျား နေပြီ။

နိုင်ငံရေးမှာ အဲဒီလိုပြောင်းလဲနေ ချိန်မှာ တပြည်လုံးရဲ့ အခြေအနေကလည်း အလွန်ကို တင်းမာနေတဲ့ကာလ ဖြစ်တယ်။

ဘုတ်အဖွဲ့မျိုးစုံရဲ့ ဖြစ်ညှစ်သွေးစုပ် မှုကို လယ်သမားတွေ၊ အလုပ်သမားတွေ ခံနေ ရတယ်။ စစ်အတွင်း မွဲပြာကျနေတာမှာ ထပ်ပြီး “လဲရာသူခိုးထောင်း” ခံရတော့ လယ်သမား သူပုန်တွေ ပေါ်လာတယ်။ အလုပ်သမား သပိတ်တွေ ပေါ်လာတယ်။

လယ်သမားသူပုန်ဆန်ဆန် ဓားပြ ဂိုဏ်းကြီးတွေ ပေါ်နေတယ်။ အင်အားရာချီ ရှိတဲ့၊ အမြောက်စိန်ပြောင်း စက်သေနတ်တွေ ရိုင်ဖယ်တွေ အပြည့်ရှိတဲ့ ဓားပြဂိုဏ်းတွေပဲ။ စစ်ပြီးကတည်းက ရှိနေတာ ဖြစ်တယ်။

ဒီဓားပြဂိုဏ်းကြီးတွေက ခွာစစ်ဆင် တဲ့ဂျပန်နဲ့ ထိုးစစ်ဆင်တဲ့အင်္ဂလိပ် အကြိတ် အနယ်တိုက်ခဲ့တဲ့ စစ်တလင်းဒေသတွေမှာ ပေါ်နေတာ ဖြစ်တယ်။ ဧရာဝတီ မြစ်ကူး တိုက်ပွဲကြီးတွေ တိုက်ခဲ့ရာဒေသမှာ ဖြစ်တယ်။

မတ်လ ၂၇ ဖက်ဆစ် တော်လှန်ရေး ဖြစ်တော့ ဂျပန်ကပြေးစစ် ဖြစ်သွားပြီ။ အင်္ဂလိပ်က လိုက်စစ်။ အဲဒီတော့ စစ်မြေပြင်ကို မရှင်းနိုင်ဘဲ အင်္ဂလိပ်က အတင်းလိုက် သွားတယ်။ လက်နက်ခဲယမ်းတွေ ပြန့်ကျဲကျန် ရစ်တယ်။ အဲဒီလက်နက်တွေကို ဆင်းရဲသား လယ်သမားတွေရပြီး ဓားပြဂိုဏ်းကြီးတွေ ပေါ်တာပဲ။

မြသန်းတင့်ရေးလို့ ရှင်မတောင် ခင်မောင်ဂိုဏ်းကို လူသိများပါတယ်။ အဲဒီလို ဂိုဏ်းမျိုးက ဆယ်ခုမက ရှိပါတယ်။

ဒီလယ်သမားသူပုန်ဆန်တဲ့ ဓားပြ ဂိုဏ်းတွေဟာ နိုင်ငံရေး နလပိန်းတုံးတွေ မဟုတ်ပါ။ နယ်ချဲ့ဆန့်ကျင်ရေး စိတ်ဓာတ် ရှိပါတယ်။ ဖဆပလကိုထောက်ခံပါတယ်။ ရှေးတုန်းက “မင်းလောင်း” လှုပ်ရှားမှုလိုလည်း မဟုတ်ပါ။ သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်က ခေတ်မီ တော်လှန်ရေးဆန်ပါတယ်။ သူတို့အခြေခံတဲ့ ဒေသလူထုကို အလုပ်အကျွေးပြုပါတယ်။ တခြားဒေသ အစိုးရအုပ်ချုပ်ရေးရှိရာ ဒေသ ကိုသာ သွားဓားပြတိုက်ပါတယ်။

အင်္ဂလိပ်အုပ်ချုပ်ရေး ပုလိပ်က သူတို့ကို မယှဉ်ဝံ့ပါ။ စစ်တပ်နဲ့နှိမ်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေးမတည်ငြိမ်တော့ အင်္ဂလိပ်က စစ်တပ်ကို ခဏခဏ ထုတ်မသုံးနိုင်ပါဘူး။ တခါတလေမှ သုံးပါတယ်။ ဒါကြောင့် လယ် သမားသူပုန်ဆန်တဲ့ ဓားပြဂိုဏ်းတွေဟာ ကြာလေကြီးလေ ဖြစ်လာပါတယ်။

ဖဆပလဟာ ဘုရင်ခံအမှုဆောင် အစိုးရအဖွဲ့မှာ ပါသွားတော့ အင်္ဂလိပ်ရဲ့ ပေါ်လစီအတိုင်း ဓားပြဂိုဏ်းကို နှိမ်ပါတယ်။ ရွာမီးရှို့ပါတယ်။ ဆိုရှယ်လစ်တွေဦးစီးတဲ့ “အထူးလက်နက်ကိုင် ပုလိပ်တပ်ဖွဲ့” ဆိုတာ တွေနဲ့ နှိမ်နင်းတာပါ။

ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ ပေါ်လစီက သူတို့ ပေါ်လစီနဲ့ မတူပါဘူး။ ကွန်မြူနစ်ပေါ်လစီက

– ဘုတ်အဖွဲ့တွေရဲ့ သွေးစုပ်မှု ကြောင့် ချွတ်ခြုံကျနေတဲ့ ဆင်းရဲသား လယ်သမားတွေရဲ့ ရုန်းကန်မှုလို့ သဘောထား ပါတယ်။ နှိမ်နင်းရေးထက် ဖျောင်းဖျပညာပေး ရေးကို အဓိကထားပါတယ်။ ။

– မှားယွင်းတဲ့နည်းနဲ့ နယ်ချဲ့ကို တုံ့ ပြန်ကြတာဖြစ်တယ်။ သူတို့ကို တော်လှန်တဲ့ နည်း ပေးအပ်ရမယ်လို့ သဘောထားပါတယ်။

ဆင်းရဲသားလယ်သမားတွေရဲ့ ဒုက္ခကို ကွန်မြူနစ်တွေက ကြည့်နေလို့ မဖြစ် ပါဘူး။ သူတို့ဟာ ဂျပန်တော်လှန်ရေးတုန်းက ကူညီခဲ့သူတွေပါ။ သူတို့ရဲ့ အခက်အခဲ ဖြေရှင်း ပေးရပါမယ်။ ဒါကြောင့် အငတ်တပ်ချီတက်ပွဲ လုပ်ပါတယ်။ လိုအပ်ရင် ( SAMB ) ဂိုဒေါင် ထဲက စပါးလုပါတယ်။ “ခေါင်းပါးရေးလမ်း” ဖောက်ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ (“ခေါင်းပါးရေး လမ်း” ဆိုတာက ငတ်နေသူတွေ ကိုယ့်တူရွင်း၊ ပေါက်ပြားနဲ့လာပြီး လမ်းဖောက်ကြ။ အစိုးရက နေ့တွက်လုပ်ခအဖြစ် ဆန်ထုတ်ပေး။ အဲဒီလိုနဲ့ မိသားစုအငတ်ဘေးကို နွေရာသီအတွက် ကျော်လွှားရတာဖြစ်တယ်။ ဆန်တွေက အစိုးရ ဂိုဒေါင်ထဲချည်း စုနေလို့ လုပ်ရတဲ့ တိုက်ပွဲပါ။) စစ်ကြီးအပြီးမှာ ဆန်ဈေးကကောင်း၊ ဆန်က လည်း ရောင်းကောင်းနေလို့ အင်္ဂလိပ်က ဆန်တွေ ပြည်ပချည်း ထုတ်ရောင်းနေတယ်။ ပြည်တွင်းမှာ ငတ်တယ်။

၁၉၄၅ က ၁၉၄၆ စက်တင်ဘာ အထိ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီနဲ့ သိပ်ပြီးပြဿနာ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီက သူတို့ သာ မလုပ်တာ အင်္ဂလိပ်နဲ့ အတိုက်အခံလုပ်နေရတဲ့ကာလမို့ ကွန်မြူနစ်ပါတီ လုပ်တာကို ထောက်ခံခဲ့တယ်။ ၁၉၄၆ စက်တင်ဘာနောက်ပိုင်း ဖဆပလက အစိုးရအဖွဲ့ထဲဝင်မိတော့ တမျိုးဖြစ်သွားတယ်။ ကွန်မြူနစ်တွေလုပ်တာဟာ သူတို့ကို တိုက်တာပဲ လို့ ထင်လာတယ်။

လယ်သမားတွေ ငတ်နေတယ်ဆိုတာကို သူတို့မယုံပါဘူး။ ( အခုစစ်အစိုးရအပါအဝင် အစိုးရအဆက်ဆက်ကလည်း မယုံကြပါဘူး။) ကွန်မြူနစ်က လူတွေငတ်နေပြီပြောပြီး တိုက်ပွဲဆင်ချင်လို့ လုပ်တာလို့ ထင်ပါတယ်။ သူတို့ အခြေခံထားတဲ့ လူတချို့ မငတ်တာကိုကြည့်ပြီး အားလုံးမငတ်ဘူးလို့ ထင်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ လူတန်းစားရပ်ခံချက်ပြဿနာ၊ လူတန်းစားအမြင် ပြဿနာ ပါပဲ။

“လက်ဝဲညီညွတ်ရေး” ကို အလေးထားတဲ့ ဗိုလ်အောင်ဆန်းရှိတုန်းက ပြဿနာ မကြီးခဲ့ဘူး။ သူမရှိတော့ ပြဿနာက ကြီးလာတယ်။

လက်ယာဆိုရှယ်လစ်တွေက အင်္ဂလိပ် အလိုမကျ မှာနဲ့ ဖဆပလထဲ တွင်ကျယ်လာတဲ့ အလိုတော်ရိ ဦးတင်ထွဋ်တို့လို လူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှု မရမှာဘဲ စိုးကြတယ်။ “လက်ဝဲညီညွတ်ရေး” ကို စတေးပြီး “လက်ယာညီညွတ်ရေး” ကို တည်ဆောက်ကြ တော့တယ်။

လွတ်လပ်ရေးရလာတော့ ကွန်မြူနစ်ပါတီကို အပြတ်ရှင်းပစ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ဆိုရှယ်လစ် လက်ယာဂိုဏ်းက ထင်လာတယ်။ အပြတ်ရှင်းရင် ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ရဲ့ ထောက်ခံမှုရမယ်။ အင်္ဂလိပ်ရဲ့ အားပေးမှုရမယ်။ (၆ လ) ရှင်းလိုက်ရင် ပြတ်မယ်လို့ထင်ပြီး ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီး ဦးကျော်ငြိမ်း အစီအစဉ်နဲ့ ကွန်မြူနစ်ပါတီကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ပုဒ်မ (၅) ဟာ ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီးရဲ့ ၀ရဇိန်လက်နက်ပဲ။

နောက်ပိုင်းကျတော့ ဝန်ကြီးနှစ်ဦး ဦးတင်ထွဋ်နဲ့ ဗိုလ်စိန်မှန် ဝန်ကြီးအဖြစ်က နုတ်ထွက်ပြီး ဗိုလ်လုပ်ကာ တိုက်ကြတယ်။ ဒါဟာ အင်္ဂလိပ်အလိုတော်ရိနဲ့ လက်ယာ ဆိုရှယ်လစ်တို့ရဲ့ “ညီညွတ်မှု” ပြယုဂ်ပါပဲ။

ပြည်တွင်းစစ် စတုန်းက အင်္ဂလိပ်စစ်မစ်ရှင် ရှိနေပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်အလိုတော်ရိ ဦးတင်ထွဋ်က ဗိုလ်တင်တွင်လုပ်ဖို့ လိုပါတယ်။ ဦးတင်ထွဋ်မှာ စစ်တိုက်တဲ့ အတွေ့အကြုံ မရှိပါ။ ဒါပေမဲ့ အင်္ဂလိပ်ရဲ့ ထောက်ခံမှုရအောင် သူသာလုပ်နိုင်တယ်။ ဂေါ်ရခါးစစ်သား နီပေါကနေ စုနိုင်တယ်။

ပြည်တွင်းစစ်အစပိုင်းမှာ အစိုးရခိုင်းသမျှ လုပ်တဲ့တပ်က လူမျိုးစုတပ်တွေနဲ့ ဂေါ်ရခါး တပ်တွေပဲ။ ရွာတွေမီးရှို့၊ လူတွေသတ်တာကို သူတို့က ကြေးစားစိတ်နဲ့ ဗမာလူမျိုးမုန်းတီးရေးစိတ် ပေါင်းပြီး အပြတ်သားဆုံး လုပ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်ဗိုလ်တွေက လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါ။ “ဥပဒေ” အရ လုပ်တယ်လို့ဖြစ်အောင် အရေးပိုင် (ခရိုင်ရာဇဝတ်တရားသူကြီး) က စစ်တပ်အကူအညီတောင်း၊ စစ်တပ်ကပစ်သတ် ဆိုတာဖြစ်အောင် စီစဉ်ပါတယ်။

(ဥပမာ) ပျဉ်းမနားမှာ အရေးပိုင် “စည်သူအောင်ဖေ” က စစ်ဆင်ရေးကြီးတိုင်းမှာ လိုက်ပါရပါတယ်။ “စည်သူအောင်” သံချပ်ကာကားပေါ်ကနေ ဟောပြောနေတဲ့ပုံကို အဲဒီခေတ် က ထုတ်တဲ့ သတင်းစာမှာ တွေ့နိုင်ပါတယ်။

၁၃၀၀ ပြည့် အရေးတော်ပုံတုန်းကလည်း အဲဒီပုံမျိုးပါပဲ။ အရေးပိုင် (ခရိုင်ရာဇဝတ် တရားသူကြီး) က အုံကြွမှုကို နှိမ်နင်းဖို့ စစ်တပ်ကို အကူအညီတောင်း စစ်တပ်က အကြမ်းဖက် နှိမ်ပါတယ်။

ဗိုလ်အောင်ကြီးကလည်း ၁၉၈၈ အရေးတော်ပုံတုန်းက တံတားနီအရေးအခင်း မှာ အဲဒီလို ဥပဒေအတိုင်း စစ်တပ်က မလုပ်လို့ သာ အပြစ်တင်ပါတယ်။ သူ့စာကို မှတ်မိကြ မယ် ထင်ပါတယ်။

ဥပဒေကို လက်တလုံးခြားလှည့်ပြီး လုပ်နေရတာ အရစ်ရှည်တယ်။ ခက်လည်း ခက်တယ်။ ဒါကြောင့် လွယ်အောင် အခုတော့ တိုင်း၊ ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်ခံတွေအဖြစ် စစ် ဗိုလ်တွေကိုပဲ ထားပါတယ်။ “စည်သူ အောင်ဖေ” လို “ကြားလူ ́မလိုအောင် လုပ် ထားပါတယ်။

စစ်ဆင်ရေးဆင်းတဲ့ စစ်ဗိုလ်တိုင်း လူသတ်လိုင်စင် ရနေပါတယ်။ ဦးနု၊ ဦးကျော်ငြိမ်းတို့ တွက်ခဲ့သလို ပြည်တွင်းစစ်ကလည်း ၆ လနဲ့ မပြီးပါ။ အနှစ် (၅၀) ကျော်တဲ့အခုအထိ မပြီးပါ။

လက်ဝဲညီညွတ်ရေး ပျက်ပြားခြင်းနဲ့ ဘရောက်ဒါဝါဒအမှား ဆက်စပ်မှု

ဖက်ဆစ် တော်လှန်ရေးအတွင်း တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ “လက်ဝဲညီညွတ်ရေး” ကို ကျောရိုးပြုပြီး ဖဆပလကို တိုးချဲ့ ဖွဲ့စည်းခဲ့တယ်။ ပြန်လာတဲ့ အင်္ဂလိပ်ကို အမျိုးသား ညီညွတ်ရေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့နဲ့ လုံးဝလွတ်လပ်ရေးသို့ ချီတက်ဖို့ ဖြစ်တယ်။ ဒီစည်းရုံးရေးလမ်းစဉ်ဟာ မှန်ကန်ပါတယ်။ မျိုးချစ်ပါတီက ဟင်္သာတဦးမြ၊ ဓားမပါတီက ပျော်ဘွယ်ဦးမြ၊ ငါးပွင့်ဆိုင် ဦးဘဖေ စသူတွေကို တိုးချဲ့ စည်းရုံးခဲ့ပါတယ်။ ဒါလည်း မှန်ပါတယ်။ –

နိုင်ငံရေး အင်အားစုတိုင်းကို ဖဆပလ အလံအောက် ရောက်အောင်လုပ်တဲ့ စည်းရုံးရေးလမ်းစဉ်ဟာ အခြေခံအားဖြင့် မှန်ပါတယ်။ မှားတာက သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေး အမြင်တွေကို တိုက်ပွဲမဆင်တာပါပဲ။ ဒီလို ဖြစ်တာဟာ “ဘရောက်ဒါဝါဒ” အတွေးအခေါ် ကြောင့်ပဲ။ ဖဆပလထဲမှာ ဒိုမီနီယံလောက်နဲ့ တင်းတိမ်နိုင်သူတွေနဲ့ အင်္ဂလိပ်ပေးမယ့်ရာထူး မက်သူတွေ အများကြီးပါလာပါတယ်။ သူတို့ ကို လက်ဝဲညီညွတ်ရေးတပ်ဦးက အတွေး အခေါ်ရေးအရနဲ့ စည်းရုံးရေးအရ ပြတ်ပြတ် သားသား ခေါင်းဆောင်ရပါမယ်။

ယူဂန်ဒါ (Uganda) ထောင်ပြန် ဂဠုန်ဦးစော၊ ဂျပန်ထောင်ပြန် ဒေါက်တာ ဗမော်နဲ့ ဂျပန်က သံအမတ်ခန့်နယ်နှင်ရာက ပြန်လာတဲ့ သခင်ဗစိန်၊ သခင်ထွန်းအုပ်တို့ကိုလည်း စည်းရုံးပါတယ်။ သူတို့က ဖဆပလထဲ မဝင်ဘဲ “စောစိန်မော်” ဂိုဏ်း ထောင်ပါတယ်။ ဖဆပလနဲ့ စင်ပြိုင်လုပ်ပါတယ်။ ဖဆပလကို အပြင်ကနေ ဖြိုခွဲပါတယ်။ ဘုရင်ခံအလိုကျ လုပ်ကြပါတယ်။

ဘုရင်ခံက အစိုးရအဖွဲ့ (ဘုရင်ခံ အမှုဆောင်အဖွဲ့) ဖွဲ့တော့ ရာထူးတွေပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းပါတယ်။ ဖဆပလက မူပေါ်အခြေခံပြီး တောင်းဆိုချက်တင်တယ်။ စောစိန်တို့ကတော့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံတယ်။ (ဒေါက်တာဗမော်ကို အင်္ဂလိပ်က မကြည်ဖြူပါဘူး။ ရာထူးမပေးပါဘူး။ သူတို့လက်ခံရုံနဲ့ အားမရဘဲ ဖဆပလထဲရောက်နေတဲ့ သူတို့ဂိုဏ်းသားတွေပါ ဆွဲတယ်။ တချို့ပါကုန်ကြတယ်။

ကျန်ရစ်သူက ဦးမြ နှစ်မြနဲ့ ဦးဘဖေ စသူတို့ပဲ။ သူတို့က သူတို့အကြောင်းနဲ့ သူတို့ မပါတာဖြစ်တယ်။ သူတို့က စောစိန်မော်အောက် ပြန်မရောက်ချင်ဘူး။ ဦးဘဖေကတော့ ဒေါက်တာဗမော်နဲ့ ကမ္ဘာရန် ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဘာပဲပြောပြော သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်မှုကို ကြိုဆိုသင့် ပါတယ်။ ဖဆပလထဲရှိတဲ့ လက်ယာဂိုဏ်းအဖြစ် လေးစား ရမှာ ဖြစ်တယ်။ စောစိန်မော် အလိုတော်ရိ လက်ယာဂိုဏ်းထဲ ရောက်မသွားတာဟာ ကောင်းမှုပြုတာလို့ သတ်မှတ်ရပါမယ်။

ဖဆပလထဲက လက်ဝဲဂိုဏ်းသာ ညီညွတ်နေရင် သူတို့ဘာအန္တရာယ်မှ မပေးနိုင်ပါဘူး။ ဦးဘဖေက ဒိုမီနီယံရလည်း ကျေနပ်မယ်လို့ ပြောနေပေမယ့် ဖဆပလ ဆုံးဖြတ်ချက် လိုက်နာပြီး လုံးဝလွတ်လပ်ရေးလို့ ပြောနေ တာပါ။

ဆိုရှယ်လစ်ပါတီထဲက ဗိုလ်အောင်ကြီးတို့လို စစ်ဗိုလ်တွေက (ဗကပ) ရဲ့ ဘရောက်ဒါဝါဒအမှား ရောင်ကို မလွတ်တမ်းဆွဲလေ့ ရှိပါတယ်။ သူတို့ဆရာတွေကတော့ မဆွဲပါ။ သူတို့ ၁၉၄၇ – ၄၈ မှာ လုပ်တာနဲ့ လွတ်လပ်ရေးယူခဲ့တာဟာ ဘရောက်ဒါဝါဒ အဆို အမိန့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ခဲ့တာပဲ ဆိုတာကို သိလို့ပါ။ အလိုတော်ရိ လက်ယာဂိုဏ်း (ဟောင်း) သာယာဝတီ ဦးပုကတော့ လွတ်လပ်ရေးကို ဂန္ဒီဝါဒအရ လုပ်ခဲ့လို့ ရတာလို့ ရေးပါတယ်။ ဘရောက်ဒါဝါကို စာရင်းမသွင်းပါဘူး။

ဘရောက်ဒါဝါဒကြောင့် (ဗကပ) ထဲမှာ အကွဲအပြဲဖြစ်တာ မှန်ပေမယ့် ကွန်မြူနစ် ဆိုရှယ်လစ်ကွဲတာ အဲဒါကြောင့်မဟုတ်ပါ။ လက်ဝဲညီညွတ်ရေးပြိုကွဲတာဟာ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီက လက်ယာဘက်ရွေ့ သွားလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ရဲ့ “ကျော်ငြိမ်း စာအုပ်ထဲမှာ ဦးကျော်ငြိမ်းက သူ့တသက် အကြီးဆုံးအမှားက ဆိုရှယ်လစ်ပါတီက မာ့က်စ်ဝါဒကို လက်ခံနေတာ ကို မတွန်းလှန်ခဲ့မိတာပဲလို့ပြောကြောင်း ပါပါတယ်။

ဦးကျော်ငြိမ်းကလည်း သူ့နိဒါန်းမှာ ငြင်းမထားပါဘူး။ စကတည်းက ဆိုရှယ်လစ်ပါတီကို ဥရောပက ဆိုရှယ်ဒီမိုကရက်တစ် ပါတီတွေလို လက်ယာပါတီအဖြစ် ဖွဲ့ခဲ့ရရင် အကောင်းသား လို့ ပြောတာပါ။

ဒါက ဦးကျော်ငြိမ်း စိတ်ကူးယဉ်တာပါပဲ။ လက်ဝဲအလံမလွှင့်ရင် ဆိုရှယ်လစ်ပါတီဟာ ဖဆပလထဲ ရောက်မှာတောင် မဟုတ်ပါဘူး။ ဗိုလ်အောင်ဆန်း (ဗကပ) ကပါ သူတို့ကို နေရာ ပေး ဆက်ဆံတာက လက်ဝဲအလံလွှင့်ထားလို့ပါ။ ဗိုလ်အောင်ဆန်း မရှိမှ လက်ဝဲအလံကို သူတို့ လွှင့်ပစ်ရဲတာပါပဲ။ တူဖြစ်ခိုက်နာနာနှက်ချင်သူများ

၁၉၄၈ ခုနှစ်ဟာ လွတ်လပ်ရေးရတဲ့နှစ်နဲ့ ပြည်တွင်းစစ် စဖြစ်တဲ့နှစ်အဖြစ် သမိုင်းတွင် နေပါလိမ့်မယ်။ ပြည်တွင်းစစ် ဘာကြောင့်ဖြစ်သလဲဆိုတာမှာ ပြည်တွင်းအခြေအနေနဲ့ အကြောင်း အချက်က အဓိက ဖြစ်ပါတယ်။

ဇဒါးနော့ဗ် အစီရင်ခံစာကြောင့်လို့ ဦးနု၊ ဦးကျော်ငြိမ်းတို့က ပြောပါတယ်။ ဦးနုက မဆီမဆိုင် ညစ်ညစ်ပတ်ပတ် ဒါးနော့ဗ် ဗမာ ပြည်ချစ်တာ “ဒို့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း ပြဲနေ သလောက်ရှိတယ်” လို့ ရေးပါတယ်။ ဇဒါး နာ့ဗ် အစီရင်ခံစာက နယ်ချဲ့စနစ် ကိုလိုနီဝါဒ ဆန့်ကျင်ရေးကို ရေးထားတာပါ။ ပြည်ချစ်ဝါဒ ရေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရုရှားတယောက်ဟာ ရုရှပြည်ချစ်ဝါဒပဲ ရှိမှာပေါ့။ ဗမာပြည် ပြည်ချစ် ဝါဒ မရှိနိုင်ပါ။ ဦးနုရဲ့ စာအုပ်က စစ်အေးခေတ် ကာလ ရေးတာဆိုတော့ “မော်စကိုတပည့်” “ပီကင်းတပည့် ” ဆိုတာတွေပါတာ မဆန်းပါ။ (အခု စစ်အေးလွန်ကာလမှာတော့ (ဗကပ) က “ပီကင်းတပည့်” မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ဆိုနေကြ ပြန်ပြီ။)

ဦးနုက ပြည်တွင်းအကြောင်း အချက်တခုကို ထည့်ရေးပါတယ်။ ဦးကျော်ငြိမ်း ရဲ့ “ကိုယ်က ဦးအောင်ချရေး” လုပ်ဟန် ရေးပါတယ်။ ဦးကျော်ငြိမ်းအပြောကို အခြေခံတဲ့ “လန်ကြတ်” ဇာတ်လမ်းကလေး “ကပိုင်က အဖြစ်အပျက်” ကို ဦးနုက သက်သေပြပါတယ်။

မကြာခင်ကထုတ်တဲ့ လူထုဦးလှ နှစ် (၉၀) ပြည့် စာအုပ်ထဲက “ပြည်ထောင်စု လမ်းသွယ်က မောင်နု” ဆောင်းပါး ဖတ်ရတော့ မှ ဦးနုရဲ့ ပရိယာယ်ကို သိရပါတယ်။ တကယ်က “နံပါတ်တစ်တရားခံ” နေရာကို ဦးကျော်ငြိမ်း လွှဲပေးနေတာကိုး။ (တကသ အဆောက်အဦ ကိစ္စမှာ နံပါတ်တစ်နေရာ ဗိုလ်နေဝင်းက ဗိုလ်အောင်ကြီးကို လွှဲပေးနေသလိုမျိုး။)

ဘယ်သူလုပ်လုပ်ပါ။ ပြည်တွင်းစစ် တကယ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အစိုးရရဲ့ ပေါ်လစီတွေ ကပဲ ပြည်တွင်းစစ်ဖန်တီးတာပါ။ ပေါ်လစီကို ချတဲ့လူနဲ့ ပေါ်လစီကို အကောင်အထည် ဖော်တဲ့လူက ဘယ်သူတွေလဲ။ ပေါ်လစီက ဘာ တွေလဲ။ ဒီကိစ္စ အရေးကြီးပါတယ်။ ပြဿနာ ရှင်းချင်ရင် ပေါ်လစီကို ကိုင်ရပါမယ်။ လူက တချိန်ချိန်မှာ သေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသေရုံနဲ့ ပေါ်လစီမသေပါ။ ကျန်ရစ်ပါတယ်။ ပေါ်လစီ သေမှ ပြဿနာပြေပါတယ်။

ပေါ်လစီချသူတွေဟာ ဗိုလ် အောင်ဆန်း မရှိတဲ့ခေတ်မှာ ဆိုရှယ်လစ် ပါတီပါ။ ဒါကြောင့် ကြာကြာဝါးမှ ခါးမှန်းသိပြီး ဦးနု ဖဆပလကို ခွဲခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။

ဆိုရှယ်လစ်ပါတီမှာ ဦးနှောက် အလှုပ်ရှားဆုံးသူက ဦးကျော်ငြိမ်းပါ။ ဒါကြောင့် ဦးနုက “နံပါတ်တစ်” နေရာ ပေးနေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်ဆုံးဖြတ်မှ ပေါ်လစီဖြစ်တာပါ။ ဦးနုကပယ်ရင် ပေါ်လစီဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး။

လွတ်လပ်ရေးရတော့ ဖဆပလ အစိုးရက အင်္ဂလိပ် ချခဲ့တဲ့ပေါ်လစီကိုပဲ ဆက် လုပ်ပါတယ်။ အောက်ခြေသိမ်း ပြောင်းလဲမှု လုံးလုံးမလုပ်ပါ။

သူတို့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား အလုပ် ဆုံးက လူစားထိုးရေးပါ။ ဘုရင်ခံအမှုဆောင် အဖွဲ့ကို ဖဆပလဝန်ကြီးအဖွဲ့နဲ့ အစားထိုးတာ၊ ဘုရင်ခံနေရာ သမ္မတနဲ့ အစားထိုးတာ လုပ်ပြီး တဲ့နောက် ပြန်သွားတဲ့ အင်္ဂလိပ်တွေ၊ ကုလား တွေရဲ့ ရာထူးကြီးနေရာတွေ အစားထိုးရ ပါတယ်။ တချို့ရာထူးက ပညာအခြေခံတဲ့ ရာထူး၊ အတွေ့အကြုံ အခြေခံတဲ့ရာထူးတွေပါ။ ဒီနေရာမျိုးမှာ နဂိုရှိရင်းစွဲ တိုင်းရင်းသား ဗျူရိုကရက်တွေနဲ့ပဲ အစားထိုးပါတယ်။ ပညာမင်းကြီး၊ တိုင်းမင်းကြီး၊ ဟိုမင်းကြီး ဒီမင်းကြီး စသဖြင့် အစားထိုးရင် အဲဒီဌာနက တိုင်းရင်းသား ဝါရင့်အရာရှိနဲ့ အစားထိုး ပါတယ်။ အခုခေတ်လို တန်မတန် ရာမရာ မစဉ်းစားဘဲ စစ်ဗိုလ်နဲ့ အစားမထိုးပါဘူး။

နိုင်ငံရေးလုပ်တဲ့ သမဂ္ဂကျောင်းသား ကို “လူမိုက်” လို့ ကြိမ်းမောင်းခဲ့တဲ့သူက ပညာမင်းကြီး ဖြစ်လာပါတယ်။ လယ်သမား သူပုန် ကြိုးပေးခဲ့သူက တရားသူကြီးချုပ် စသဖြင့် ဖြစ်လာပါတယ်။ “လွတ်လပ်ရေး အရသာ” သူတို့စတင်ခံစားကြပါတယ်။ ဖဆပလ ဝန်ကြီးချုပ်၊ ဝန်ကြီးတွေကို သူတို့ အရိုအသေ အလွန်ပေးပါတယ်။ ဒါဟာ ဖဆပလ ဆိုရှယ်လစ်တွေနဲ့ ဗျူရိုကရက်များရဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုကြီးပါပဲ။ ဖဆပလမှာ တော်လှန် တဲ့ လက္ခဏာ မကျန်တော့ပါဘူး။

လစ်လပ်သွားတဲ့ ဘုတ်အဖွဲ့ဝင် နေရာနဲ့ ကော်မတီနေရာတွေက နိုင်ငံရေး နေရာတွေပါ။ ဆိုရှယ်လစ်တွေနဲ့ ဦးနုရဲ့ အပေါင်း အသင်းတွေအတွက် “ရှယ် ” နေရာတွေပါပဲ။ စစ်ဗိုလ်တွေက အစိုးရအမှုထမ်းတွေဖြစ်နေလို့ အဲဒီ ဓာတ်တော်ဝေခန်းမှာ မပါကြရပါ။ သူတို့ နိုင်ငံရေးနေရာတွေနား မကပ်နိုင်ပါဘူး။ စစ်တပ် ထဲပြန်မဝင်ဘဲ နိုင်ငံရေးဝင်လုပ်တဲ့ BIA. BDA ဗိုလ်ဟောင်းတွေ “လွတ်လပ်ရေးအရသာ” ခံစားကြတာကြည့်ပြီး မနာလိုရုံမှတပါး ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါ။

“ဝန်ကြီးလုပ်နေတဲ့ သခင် – – ဟာ BDA တုန်းက ဗိုလ်ဘယ်သူပဲ၊ သူက ငှက်ဖျားပိုး ဦးနှောက်ထဲဝင်ပြီး ရူးသွားတာ အခုသူက ဝန်ကြီးဖြစ်နေတယ်၊ သူလာရင် တို့က အလေး ပြုနေရတယ် ” လို့ ဗိုလ်မှူးကြီးတချို့က မကျေမချမ်း ပြောပါတယ်။ သူတို့လုပ်တာမျိုး တို့ လည်း လုပ်တတ်တယ်ဆိုတဲ့စိတ် အဲဒီကတည်း က ပေါ်နေပါပြီ။

ဆိုရှယ်လစ်ပါတီ ဥက္ကဌကြီးက သိန်း ၄၀ ဘုံးတာ အဲဒီခေတ်ကပါပဲ။ SAMB တို့ STD တို့ RTB တို့ ဆိုတဲ့ နိုင်ငံတော် ကောက် ပဲသီးနှံ ရောင်းဝယ်ရေးဘုတ်အဖွဲ့၊ နိုင်ငံတော် သစ်လုပ်ငန်းဘုတ်အဖွဲ့၊ ကုန်းလမ်းသယ်ယူ ပို့ဆောင်ရေး ဘုတ်အဖွဲ့စတဲ့ ဘုတ်တွေဟာ ဖဆပလ သိုရှယ်လစ်တွေရဲ့ စားကျက်တွေပါပဲ။ ဆိုရှယ်လစ်နဲ့ ဆိုရှယ်လစ်မဟုတ်တဲ့ ဖဆပလ တို့ရဲ့ စားကျက်လုပွဲတွေ တခြိမ်းခြိမ်း ဖြစ်ပါ တယ်။ (၁၉၅၈) ခုနှစ် ဖဆပလ အကွဲဟာ အဲဒီက မြစ်ဖျားခံပါတယ်။ စစ်အာဏာသိမ်းပွဲရဲ့ မြစ်ဖျားကလည်း အဲဒီကပဲ စပါတယ်။

လွတ်လပ်ရေးအရသာ မြိန်မြိန် ရှက်ရှက် ခံစားနေရင်း တို့ကိုဘယ်သူ လက်ညှိုး ထိုးမလဲ၊ ဘယ်သူဝေဖန်မလဲလို့ မျက်စိ ဒေါက်ထောက် ကြည့်ပါတယ်။ ဝေဖန်ရင် သူတို့ရဲ့ “ရန်သူ” တွေ ဖြစ်ကြတော့တာပါပဲ။

ဥပဒေတွင်းရန်သူကို ရှင်းဖို့က “ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီး” တာဝန်။ ထောင်ထဲ မရောက်ဘဲ တောထဲရောက်ရင် အပြတ်ရှင်း ဖို့က “ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီး” တာဝန်။ ဒါကြောင့်ပဲ ဒီနှစ်ဌာနကို ဆိုရှယ်လစ်က လက် မလွတ်အောင် လုပ်ပါတယ်။ ပြည်ထဲရေးဝန်ကြီး နေရာကို လွတ်လပ်ရေး မရခင်ကတည်းက သူတို့ရထားပါတယ်။ ကာကွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာန ဗိုလ်နေဝင်းရအောင် ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ကို ၊ ဘယ်လိုအသုံးချခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှေ့မှာတင်ပြပြီး ပါပြီ။

ပြည်ထဲရေးဌာနကို ဗိုလ်ခင်မောင် လေး၊ သခင်သာခင်တို့ ကိုင်တော့လည်း ဦးကျော်ငြိမ်းချခဲ့တဲ့ ပေါ်လစီပဲဆက်လုပ်ပါတယ်။

အဲဒီပေါ်လစီက “တူဖြစ်ခိုက် နာနာနှက် ” ပေါ်လစီပါ။ (သူတို့ဟာ ပေအဖြစ် ခံရတော့ အသည်းနုပါတယ်။ ဗိုလ်ခင်မောင် လေးက လူထုဦးလှကို ထိခြင်းငါးပါးနဲ့ ကန်တော့ပြီး သံဝေဂရသွားပါတယ်။ သခင်သာခင်က ပြည်ပပြေးနိုင်ဖို့ (ဗကပ) ကို အကူ အညီတောင်းသူ ဖြစ်သွားပါတယ်။ ဦးကျော်ငြိမ်း လည်း နောက်ပိုင်းမှာ သံဝေဂ ရသွားပါတယ်။)

(ဗကပ) ဟာ ဘယ်နေရာရောက် ရောက် ရဲရဲဝေဖန်ပါတယ်။ ဝေဖန်တဲ့နည်းနာ ပြောင်းရင်သာ ပြောင်းမယ် ဝေဖန်ရေးကို မလျှော့ပါ။ ဒါကြောင့် (ဗကပ) ဟာ ဖဆပလ အစိုးရရဲ့ နံပါတ်တစ်ရန်သူ ဖြစ်သွားပါတယ်။

ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ကတော့ ဦးနု၊ ဦးကျော်ငြိမ်းတို့လို ဇဒါးနော့ဗ်ကို စွဲချက်မတင် ပါဘူး။ သူက (ဗကပ) ရဲ့ အထွေထွေအတွင်း ရေးမှူးတောင် လုပ်ခဲ့သူပဲ။ နု – ငြိမ်းတို့လို ဗလန်းပြောလို့ မဖြစ်ပါ။ ဇဒါးနော့ဗ်၊ စတာလင် စသူတွေကြောင့် ဗမာပြည်မှာ ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်ရတယ်ပြောလျှင် လူရယ်စရာပဲ ဖြစ်မှာကို သူသိပါတယ်။

သူက ရဲဘော်ဂိုရှယ်ကို ဦးတည် တယ်။ သခင်သန်းထွန်း၊ သခင်ဗသိန်းတင်တို့ရဲ့ “ဂိုဏ်းဂဏဝါဒ” ကို ထိုးနှက်တယ်။ [(စကားချပ်) ဗိုလ်နေဝင်းလည်း ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ထံမှ (ဗကပ) ၏ “ဂိုဏ်းဂဏဝါဒ” ဆိုသည်ကို ငှား၍ တရုတ်ပြည်သွားတိုင်း သုံးလေ့ရှိတယ်။ တရား ဝင်ဆွေးနွေးရာတွင်ကား မသုံးပါ။ မှတ်တမ်း မဝင်သည့် ဘေးပန်းတွင် လှိုင်လှိုင်သုံးလေ့ ရှိတယ်။

“ဂိုဏ်းဂဏဝါဒ” (ဗကပ) တွင် ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ “ပြည်တွင်းစစ်” ဖြစ်စေတဲ့ ဂိုဏ်းဂဏအထိ ဘယ်သူ့ဆီကလာသလဲ။ ပြည်သူ့ရဲဘော်၊ RBA (တော်လှန်တဲ့ ဗမာ့ တပ်မတော် ) တောခိုရတာကော (ဗကပ) ရဲ့ “ဂိုဏ်းဂဏ” ကြောင့်လား။ ဒါကို ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) ရေးမသွားပါ။ သူ့ကိုယ်သူ ဝေဖန်ရေး လုပ်သလိုလိုနဲ့ လျောချလိုက်တယ်။ လက်နက် နဲ့ အာဏာသိမ်းတဲ့နည်းဘက် သွေဖီသွားမိလို့ ဟု သုံးသပ်လိုက်တယ်။ အမှားကို တညနဲ့ တမနက်ခင်းမှာ အမှားမြင်လိုက်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) က ဦးကျော်ငြိမ်း လိုလည်း စတာလင်သေပြီးနောက် ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေရေး လမ်းစဉ်သစ်ကြောင့် အိန္ဒိယ၊ မလေး၊ ဖိလစ်ပိုင်၊ အင်ဒိုနီးရှားတို့က ရဲရဲဝံ့ဝံ့လက်နက်ချတယ်။ (ဗကပ) က ပြည်တွင်း စစ် ဆက်တိုက်နေတယ်လို့ မရေးပါ။ ဦးကျော်ငြိမ်းဟာ ဟိုတိုင်းပြည်တွေက သမိုင်း ကြောင်းတွေ မသိဘဲ ရမ်းတုတ်လိုက်ကြောင်း သူသိလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ခဏခဏ လုပ်ခဲ့တဲ့ ဦးကျော်ငြိမ်းဟာ လက်နက်ခဲယမ်း ရေသောက်မြစ်ရဖို့ပဲ အင်္ဂလိပ်၊ အမေရိကန်ဆီကို သွားခဲ့ပါတယ်။ အိန္ဒိယအကြောင်း လေ့လာ ခဲ့ဟန် မတူပါဘူး။ အဲဒီတိုင်းပြည်မှာ ပြည်တွင်းစစ် ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ပါ။

(ဗကပ) ဟာ ပြည်တွင်းစစ် နှစ် (၅၀) အတွင်းမှာ “အစိုးရက ချီးမြှင့်တဲ့” ဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူးတွေ သိပ်ရခဲ့ပါတယ်။

“မော်စကိုတပည့်” ဘွဲ့ကို စရပါတယ်။ “ပီကင်းတပည့်” ဘွဲ့က ၁၉၆၇ နောက်ပိုင်းမှ ရပါတယ်။ အခုတော့ အဲဒီဘွဲ့တွေ မရှိတော့ပါ။ “ပီကင်းတပည့်” ဘွဲ့တော့ အမေရိကန်က ပြန်ယူပြီး တခြားပေးလိုက်ပါတယ်။

ဖဆပလအစိုးရခေတ်မှာ (သကသ) သောင်းကျန်းသူဘွဲ့ ရပါတယ်။ (နဝတ) က ပြန်သိမ်းသွားပါတယ်။ ဝ တွေ၊ ကိုးကန့်တွေ၊ ကချင်တွေ၊ ပအိုတွေ၊ မွန်တွေကို (သကသ) လို့ သွားခေါ်ရင် မိုးမီးလောင်မှာမို့ ပြန်သိမ်း သွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

(နဝတ) က (ဗကပ) ဆီက ပြန်သိမ်းတဲ့ထဲမှာ “အမျိုးသား သစ္စာဖောက် ” ဘွဲ့လည်း ပါသွားပါတယ်။ NLD ကို ပေးပါတယ်။ (အခုတော့ စကားပြောပွဲ လုပ်တုန်းမို့ ပြန်သိမ်းထားပါတယ်။)

မူးယစ်ဆေးဝါး လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ “ဘိန်းရာဇာ” ဘွဲ့ကတော့ (ဗကပ) ဆီက ပြန်သိမ်းပါတယ်။ တခြားဘယ်သူ့မှလည်း မပေးဝံ့လို့

သူတို့ပဲ ယူထားကြပါတယ်။ (ဗကပ) ရတဲ့ဘွဲ့ထဲမှာ “ဓမ္မန္တရာယ် ”” ဘွဲ့လည်း ပါပါတယ်။ ဒါကတော့ ကမ္ဘာမှာ ပေးနေကျဘွဲ့ပါ။

ပြည်တွင်းစစ်ကို ဇဒါးနော့ဗ် (ရုရှားကွန်မြူနစ်)၊ ရာနာဒီဗေး (အိန္ဒိယကွန်မြူနစ်) တို့ကြောင့် ဖြစ်လေဟန် ပြောကြရေးကြခြင်းဟာ (ဗကပ)  ကို ပြည်တွင်းစစ် တရားခံအဖြစ် လုပ်ကြံစွပ်စွဲချင်လို့ပါပဲ။

ဗမာပြည် ပြည်တွင်းစစ်ဟာ ပြည်တွင်းဖြစ်စစ်စစ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဗမာပြည်ရဲ့ စစ်ပြီးခေတ် အခြေအနေကို ချုပ်ကြည့်လိုက်ရင်

(၁) (ဗကပ) ဟာ စစ်တိုက်တဲ့အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ပါတီ၊ ပြည်သူ့ရဲဘော်ကလည်း ဦးကျော်ငြိမ်း အဆိုအရဆိုရင် ၁၉၄၇ ခုနှစ်မှာ တော်လှန်ရေးလုပ်ခဲ့တဲ့ ရဲဘော် (၂၀၀၀) လောက်နဲ့ တပ်ဖွဲ့ဝင် (၂၀၀,၀၀၀) လောက် ရှိတယ်။ အစိုးရတပ်ထဲမှာလည်း ဗိုလ်ဇေယျ၊ ဗိုလ်ရဲထွဋ်စတဲ့ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီကို မလိုလားတဲ့ တပ်မှူးကြီးတွေ၊ တပ်မှူးတပ်သားတွေ ရှိနေတယ်။ သူတို့က လက်ဝဲတွေ ပြည်ချစ်ဝါဒီတွေပဲ။

(၂) ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေးတုန်းက အချောင်ခိုနေကြပြီး လောလောဆယ် အာဏာ ကို  လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတဲ့ ဆိုရှယ်လစ်ပါတီ ခေါင်းဆောင်စုက အကြမ်းဖက်ဖိနှိပ်လာတယ်။

(၃) အလုပ်သမား၊ လယ်သမား၊ ဓနရှင်ပေါက်စတွေ တော်လှန်ရေးစိတ် အလွန် နိုးကြားနေချိန်ဖြစ်တယ်။

(၄) အင်္ဂလိပ် နဲ့စေ့စပ်ပြီးရထားတဲ့ “လွတ်လပ်ရေး” က စိတ်ကြိုက်မဟုတ်ဘူး။ အင်္ဂလိပ်နှောင်ကြိုးတွေ တန်းလန်းနဲ့ ဖြစ်နေတယ်။ လက်ယာအင်အားစုတွေ၊ အလိုတော်ရိတွေ၊ ဗျူရိုကရက်ကြီးတွေကို ဖဆပလ အစိုးရက ချော့ပြီးပေါင်းနေရတယ်။

(၅) ကျေးလက်မှာ စစ်လက်ကျန်လက်နက်တွေ ရှိနေတယ်။ လယ်သမားသူပုန်ဆန်တဲ့ ဓားပြဂိုဏ်းကြီးတွေ ရှိနေတယ်။

ဒီလို အခြေအနေမှာ (ဗကပ) နဲ့ တခြားတော်လှန်ရေး အင်အားစုတွေကို တယောက်မှ မကျန်အောင် ရှင်းပစ်နိုင်ရင်တောင် ပြည်တွင်းစစ်က ပေါက်ကွဲလာမှာပဲ။

အထက်ပါ အခြေအနေမျိုး အိန္ဒိယမှာ အရှေ့တောင်အာရှ တိုင်းပြည်တွေမှာ မရှိဘူး။ အဲဒီလို အခြေအနေရှိတဲ့ ဗမာပြည်မှာ “ကိုယ်ကဦးအောင်ချရေး” ဟာ အလုပ်မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ပေါ်လစီဟူသမျှ ဦးကျော်ငြိမ်းကလို့ပြောရင် တရားမျှတမှုမရှိပါ။ ဟုတ်လည်းမဟုတ်ပါ။ နိုင်ငံရေးအကွက်ဆင်တာ သူဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူတို့ထဲမှာ ဦးနှောက်အလှုပ်ရှားဆုံးက သူပါ။ ပြည်ထဲရေးကိစ္စ သူ့လက်သူ့ခြေပါ။ ကာကွယ်ရေး၊ လုံခြုံရေး သူ့အခန်းအဓိက မဟုတ်ပါ။ “မူ” ကိုပဲ သူချပါတယ်။

နိုင်ငံခြားရေးမှာလည်း “မူ” ကိုသာ ကိုင်ပြီး ဦးတင်ထွဋ်ကို လွှဲထားပါတယ်။ တောင်သူလယ်သမားကိစ္စကျတော့ သခင်တင် တို့ ၊ အပိုင်စားရာနယ်ပယ်ပါ။ ကုလားအုပ် ကျောပေါ် နောက်ဆုံးကောက်ရိုးတစ တင်ပေး (သတင်းစာတိုက်ရိုက်ချိုး) တာမှာ သူ့ပရောဂ ပါပါတယ်။ တိုက်ရိုက်တော့မပါပါဘူး။ ဒဂုန် တာရာရဲ့ ဂျာနယ်ကျော်မမလေး ရုပ်ပုံလွှာမှာ ဦးကျော်ငြိမ်းလို့ မပြောပါ။ ခြောက်လုံးပြူး ခါးကြားထိုးထားသူလို့ ဆိုပါတယ်။

ဦးကျော်ငြိမ်းက “အတိုက်အခံ ဟူသမျှ ချေမှုန်းကြ” ဆိုတဲ့ဆောင်ပုဒ် ချမှတ်သူ နဲ့ ဆော်ဩသူအဖြစ် တာဝန်ရှိပါတယ်။ (ဗကပ) ချေမှုန်းရေး အကွက်ဆင်သူအဖြစ် တာဝန်ရှိ ပါတယ်။

တခြားသတင်းစာတိုက်တွေ ရိုက် ချိုးအပြီးမှာ ကွန်မြူနစ်ပါတီရဲ့ “ပြည်သူ့ အာဏာ” ဂျာနယ်နဲ့ “ကွန်မြူနစ်နေ့စဉ်” သတင်းစာတိုက် ရိုက်ချိုးဖို့အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။

ယူနီဖောင်းချွတ်ထားတဲ့ စစ်သား အုပ်နဲ့ ပုဂ္ဂလိက သတင်းစာတိုက် ရိုက်ချိုးလို့ ဖြစ်ပေမယ့် (ဗကပ) ကို အဲဒီလိုလုပ်လို့ မဖြစ်တာ ဦးကျော်ငြိမ်းသိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဗိုလ်နေဝင်းကိုအရဆွယ်ပြီး စစ်တပ်အင်အားနဲ့ (ဗကပ) ဌာနချုပ် (ပုံနှိပ်တိုက်ရှိတယ်) ဝင်သိမ်းဖို့ စည်းရုံးခဲ့တာပါ။ (ဗကပ) ဌာနချုပ်မှာ လက်နက် အပြည့်အစုံနဲ့ တပ်ရင်းတရင်း လျှို့ဝှက်ချထား တယ်လို့ ဗိုလ်နေဝင်းကိုပြောပြီး စည်းရုံးတာပါ။

ဗိုလ်နေဝင်းက “ကိုကျော်ငြိမ်း ဒီ အပေါင်ဆိုင် (ဗကပ ဌာနချုပ်ဟာ အရင်က အပေါင်ဆိုင်) ပေါ် ဘယ့်နှယ့်လုပ်ပြီး တပ်ရင်း တရင်း နေနိုင်ပါ့မလဲ” လို့ ပြန်ပြောရတယ်လို့ ဗိုလ်နေဝင်းကိုယ်တိုင် ပြောပါတယ်။ ။

တကယ့်အဖြစ်မှန်က ပုဂ္ဂလိက သတင်းစာတိုက်တွေ ရိုက်ချိုးခံရတဲ့နေ့က ယူနီ ဖောင်းချွတ်လူအုပ်ကြီးလာရင် ရင်ဆိုင်ဖို့ ပါတီ ဌာနချုပ်က ရဲဘော်တချို့နဲ့ စမ်းချောင်းလူငယ် တွေပဲ စုစည်းထားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ထိပ် တိုက်မတွေ့ပါ။

နောက်မှလိုရမယ်ရ သခင်တင်ထွန်း အစီအစဉ်နဲ့ ပျဉ်မနားကရဲဘော် လေးငါးယောက် ခေါ်လိုက်ရတာ ဖြစ်တယ်။ လက်နက် ယူလာလို့မဖြစ်ပါ။

(ဗကပ) ကို ချိုးဖို့ဆိုရင် ယူနီဖောင်း ချွတ်လူအုပ်နဲ့ မဖြစ်ပါ။ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များတဲ့ ဦးကျော်ငြိမ်းဟာ တပ်တွင်း ဆိုရှယ်လစ်တွေနဲ့ မုချတိုင်ပင်ရပါမယ်။ လက် တွေ့အလုပ်ဖြစ်ရေးဝါဒသမား ဗိုလ်နေဝင်းက (ဗကပ) နဲ့တွေ့တုန်း အပိုအမိုပြောတယ်ထား မတ်လ ၂၈ အလစ်ဖမ်းပွဲ စီမံကိန်းကို သူသိ နိုင်ပါတယ်။ တခြားဆိုရှယ်လစ်ဗိုလ်တွေလည်း သိနိုင်ပါတယ်။ ။

အဖြစ်အပျက်က (၅၄) နှစ် ရှိပါ တော့မယ်။ ချေးခြောက်ရေနူးနေတာ မဟုတ် ပါ။ အဲဒီခေတ်က ဆိုရှယ်လစ်ပါတီထိပ်သီးတွေ အခုမရှိတော့ပေမယ့် ဆိုရှယ်လစ်ဗိုလ်တွေ ကျန်နေပါသေးတယ်။ တစုတစည်းတည်းတော့ မဟုတ်၊ ဟိုရောက်ဒီရောက်ပါ။ နိုင်ငံရေး ပါတီတွေ (တချို့ အစိုးရပါတီ၊ တချို့ အတိုက်ခံ ပါတီ) ထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။ မျိုးဆက်သစ်က ပြည်တွင်းစစ်ပြဿနာ ရှင်းမယ်ဆိုရင် သူတို့ အကူအညီ ရဖို့ လိုလို့ ရေးနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ကြာလေရှုပ်လေဖြစ်တဲ့ ဗမာပြည် ပြည်တွင်းစစ်

ချာချီအဖို့ကတော့ BIA. PBF အနွယ် ဖဆပလဆိုရင် ဝဲဝဲယာယာ သူတို့နဲ့ မစေ့စပ်ရေးပဲ။ စေ့စပ်ရင် “စောစိန်မော် ” ကိုပဲ စိတ်ချတယ်။ သူတို့က အလိုတော်ရိဂိုဏ်း၊ ပြည် တွင်းက အလိုတော်ရိအားလုံး သူတို့အောက် မှာ ရှိတယ်။ သူတို့နဲ့စေ့စပ်ရင် အင်္ဂလိပ် အတွက် ပိုအကျိုးရှိမယ်လို့ မြင်တယ်။

ဖဆပလနဲ့စေ့စပ်ပြီး လွတ်လပ်ရေး ပေးခဲ့တာကို အင်္ဂလိပ်ခေါင်းမာဂိုဏ်း ချာချီ၊ တောင်တန်းသားမိတ်ဆွေ စသူများက မကျေနပ်ဘူး။ ပြည်တွင်းအလိုတော်ရိတွေကလည်း အင်္ဂလိပ်က သူတို့အပေါ် သစ္စာဖောက်သွား တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။

ချာချီဟောကိန်းထုတ်တဲ့ “ပြည် တွင်းစစ် ” မျိုး မဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် “လက်ဝဲ ညီညွတ်ရေး” ပြိုကွဲပြီး ပြည်တွင်းစစ်ဖြစ်တော့၊ ပြည်တွင်းစစ်ဟာ ကျယ်ပြန့်သွားတယ်။ ရည်မှန်းချက်အမျိုးမျိုးနဲ့တိုက်တဲ့ ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်သွားတယ်။

ကွန်မြူနစ်နဲ့ တခြားလက်ဝဲ အင်အားစုတွေက ပြည်သူ့ ဒီမိုကရေစီအတွက် တိုက်တာ (အဲဒီထဲမှာလည်း အမြင်တညီတည်း မဟုတ် ) ၊ လူမျိုးစု အင်အားစုတွေက ရည် ရွယ်ချက်တမျိုး (သူတို့လည်း တညီတည်းမဟုတ် ) ၊ ဒါကြောင့် ပြည်တွင်းစစ် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ဟာ တခုကောင်းနဲ့ မရှင်းနိုင်ပါဘူး။ ဘက်စုံဖြေရှင်းမှရမယ့်ကိစ္စ ဖြစ်ပါတယ်။

ရန်သူ့ဘက်ကလည်း ဒီလိုပဲ။ ဖဆပလအစိုးရ (၁၀) နှစ်မှာ ဦးနု တမျိုး၊ ဦးဗဆွေ၊ ဦးကျော်ငြိမ်းကတမျိုး၊ စစ်တပ်ကတမျိုးပဲ။ ပြည်တွင်းစစ်ပြဿနာ ဖြေရှင်းချင်ပုံချင်း တညီတည်း မဟုတ်ဘူး။ ဆိုရှယ်လစ်နဲ့ စစ်တပ်က အပြတ်ချေမှုန်းရေးက တပြားသားမလျော့ဘူး။

နောက် နေဝင်းရဲ့ စစ်အစိုးရ ဖြစ်လာတော့ ပါလီမန်အစိုးရလို ဟိုညိုဒီညှိ လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဗိုလ်နေဝင်းခေါင်းငြိမ့်ရင် ပြီးတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ခေတ်မှာ နှစ်ခါတောင် “စေ့စပ် ဆွေးနွေးပွဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။

“ပြည်တွင်းစစ်” မှာ ပါဝင်ပတ်သက်လာတဲ့ နိုင်ငံခြားအင်အားစုများကိစ္စမှာ အပြောင်းအလဲတွေ ရှိပြန်တယ်။

ဗမာပြည် ပြည်တွင်းစစ်မှာ စိတ်ဝင်စားသူက ကြာလေများလေ ဖြစ်လာတယ်။ ချာချီနဲ့ “တောင်တန်း သား မိတ်ဆွေများ” ချည်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ချာချီက မရှိတော့ဘူး။ သူ့ပါတီကလည်း ဗမာပြည်အရေးကို ရေးကြီးခွင်ကျယ် သဘောမထားတော့ဘူး။ “တောင်တန်း သားမိတ်ဆွေများ” ကတော့ အိုနာကျိုးကန်း ဖြစ်သူပဲ ကျန်တယ်။ KIO က ဦးဘရန်ဆိုင်း ၁၉၈ဝ နှစ်တွေထဲမှာ အင်္ဂလန်သွားတွေ့တော့ အိုမင်းမစွမ်းတွေ၊ အင်္ဂလိပ် အထက်လွှတ်တော်မှာ လော့ဒ် (Lord ) တွေ ဖြစ်နေ တယ်။ ဗမာပြည်အရေး သူတို့ဦးနှောက်ထဲမှာ မရှိတော့ ဘူး။ သိပ်လည်း စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။

၁၉၉ဝ နှစ်တွေမှာ ပြည်ပက စိတ်ဝင်စားသူတွေက အလွန်များလာတယ်။ (ဗကပ) အနေနဲ့ အားလုံးကို မသိပါ။ သိတာလည်း မဖော်ပြလိုပါ။ ကျွန်တော်တို့ မိတ်ဆွေတွေ၊ ရဲဘော်တွေဟာ အခြေအနေကိုကြည့်ပြီး စခန်းသွားနေရလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုတင်ပြချင်တာက “ပြည်တွင်းစစ်ပြဿနာ” ဖြေရှင်းရေးမှာဝင်ပြီး သြဇာပေးချင်တဲ့၊ ပါဝင်ပတ်သက်ချင်တဲ့၊ အကြံ ပေးချင်တဲ့၊ ဆေးမြီးတိုပေးချင်တဲ့လူတွေ များတဲ့အကြောင်းပါး ဆေးမြီးတိုနဲ့တည့်သွားရင် ဂုဏ်ယူ ပြောဆို၊ မတည့်လို့သေရင် အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတဲ့ ပညာတခုတော့ တိုးတာပဲလို့ သဘောထားမယ့် သူတွေလည်း များပါတယ်။ အခုခေတ်က စစ်အေးလွန်ခေတ်ပါ။ သတင်းနည်းပညာ ( IT ) ခေတ်။ ဟိုခေတ် ဒီခေတ် ဆိုတာကြီးပါ။

ဗမာပြည်ကလူတွေ ပြည်ပထွက်နေတာလည်း များပါတယ်။ အိမ်ခင်တတ်တဲ့လူမျိုးတွေ နိုင်ငံခြားထွက် အလုပ်လုပ်နေရပါတယ်။

အခု ပြည်တွင်းစစ်ကို နိုင်ငံခြားစစ်မျက်နှာတခုဖွင့်ပြီး တိုက်နေကြရပါတယ်။ အင်တာနက်ပေါ်ကတိုက်ပွဲ၊ စစ်အစိုးရက တင်လိုက်တဲ့သတင်းမှားတွေ စသဖြင့် ရှုပ်ထွေးပွေလီတဲ့ ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်လာနေပါတယ်။

တမယ်ကောင်း ဆေးတဖုံနဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ပြဿနာ မရှင်းနိုင်တော့ပါဘူး။

 ပြည်တွင်းစစ် တာရှည်ရခြင်း၏အကြောင်း

အရှုံးအနိုင်ပြတ်မသွားဘဲ နှစ် (၅၀) ကျော် ရှည်ကြာရခြင်းရဲ့ အကြောင်းက နှစ်ဘက် စလုံးမှာ ရှိပါတယ်။ အပြတ်ချပစ်လိုက်ဖို့ နှစ်ဘက်စလုံးက အားထုတ်ကြတာပါပဲ။ ဖဆပလ က (၆) လအတွင်း အပြုတ်တိုက်ရေးလုပ်သလို (ဗကပ) ကလည်း “၂ နှစ်အတွင်း စစ်နိုင်ရေး” လုပ်ပါ တယ်။ ဘယ်သူမှ မအောင်မြင်ပါ။

ဖဆပလအစိုးရဘက်ကလည်း PVO, RBA နဲ့ KNU ကိစ္စတွေ ဆက်တိုက်လို ပေါ်နေလို့ (ဗကပ) ကို အပြုတ်တိုက်ပစ်ဖို့ မလွယ်ပါ။ ရန်ကုန်အစိုးရအဖြစ်တောင် ရောက်သွားပါတယ်။ (ဗကပ) ကလည်း ကိုရီးယားစစ် ဖြစ်တဲ့နှစ်က “၂ နှစ်အတွင်း စစ်နိုင်ရေး” လုပ်ပါတယ်။ လုပ်ကြည့်ပြီး မဟန်တော့လို့ ရပ်လိုက်ရပါတယ်။

အစိုးရကို လက်နက်ကိုင် တိုက်ကြ တဲ့ အင်အားစုတွေမှာ ဘုံရန်သူရှိပေမယ့် ဘုံလုပ်ငန်းစဉ် (အနိမ့်ဆုံးလုပ်ငန်းစဉ်) မရှိပါ။ အခြေအနေက ဘယ်လိုပဲပေးနေပါစေ ရန်ကုန် အစိုးရကို အပြုတ်ချပစ်ဖို့ အခွင့်မသာခဲ့ပါ။

ဘာကြောင့် အခွင့်မသာသလဲ ဆိုတာဟာ ဗမာပြည်တော်လှန်ရေးရဲ့ ထူးခြား ချက်ကြောင့်ပါ။ ဘာတွေထူးခြားသလဲ ဥပမာတချို့ ပြပါမယ်။

(ဗကပ) PVO. RBA တို့ တပ် ပေါင်းစုဖွဲ့မိပါတယ်။ လက်ဝဲတပ်ပေါင်းစုလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းစဉ်တွေတူအောင် ညှိမရပါ။ (အလံနီကို တပ်ပေါင်းစုအင်အားထဲ မထည့်နိုင်တာက သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းဂဏကြောင့်ပါ။ အလံနီဟာ ဂိုဏ်းတခုအဖြစ်ကနေ လူထု အခြေခံရှိတဲ့ နိုင်ငံရေးအင်အားစုအဖြစ် ဘယ် တုန်းကမှ မတက်ခဲ့ပါ။ နောက်ဆုံးဇာတ်သိမ်း တဲ့အထိ ဂိုဏ်းကလေးအဖြစ်က မတက်ခဲ့ပါ။ နေဝင်းစစ်အုပ်စုက တောထဲမှာ တမင်မွေးထား တယ်လို့ ထင်စရာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သူ့ကိစ္စကို ရေးမှာမဟုတ်လို့ ချန်ခဲ့ပါမယ်။)

တော်လှန်ရေး အင်အားစုတွေဟာ ကျေးလက်ကို အခြေခံရတော့ မြေယာနဲ့ ကျေးလက်ပေါ်လစီ ရှိရပါတယ်။ (ဗကပ) ပေါ်လစီကတမျိုး၊ PVO ပေါ်လစီကတမျိုး ဖြစ်ကြပါတယ်။

(ဗကပ) ပေါ်လစီက ဆင်းရဲလယ် သမားနဲ့ ကျေးလက်ပစ္စည်းမဲ့အလွှာကို အလွန်အကျွံမှီခို အလုပ်အကျွေးပြုထားတဲ့ လမ်းစဉ်ဖြစ်နေပါတယ်။ “မြေတွေ အကုန်သိမ်း အကုန်ဝေ” ဆိုတော့ အလတ်လယ်သမားနဲ့ ချမ်းသာလယ်သမားပိုင် မြေတွေပါ အသိမ်းခံ ရပါတယ်။

မြေပြန်ဝေတော့ ဆင်းရဲတွေက ဝေစုများများ ရသွားပါတယ်။ မြေမဲ့ယာမဲ့ ကလည်း မြေမရှိရာက မြေပိုင်ဖြစ်သွားပါတယ်။ အလတ်နဲ့ချမ်းသာကတော့ သိမ်းသွားတဲ့မြေ ထက် လျော့ပြီးရရုံမက လက်ငုတ်ကောင်း တွေ လက်လွတ်ပြီး မြေညံ့တွေရကြပါတယ်။

“ဆင်းရဲ အခြေခံ၊ အလတ် မဟာမိတ်ပြု၊ ချမ်းသာကြားထား၊ မြေရှင် ဦးတည်တိုက်ရေး” မူနဲ့ မကိုက်ပါဘူး။ ဆင်းရဲ အခြေခံမိပေမယ့် အလတ်မဟာမိတ်ပြုရေးနဲ့ ချမ်းသာကြားထားရေး မဟုတ်တော့ပါဘူး။

PVO ရဲ့ လမ်းစဉ်က တမျိုးပါ။ အလတ်နဲ့ချမ်းသာလယ်သမား အလုပ်အကျွေး ပြုရေး ဖြစ်နေပါတယ်။ ဆင်းရဲနဲ့ မြေမဲ့ယာမဲ့ လယ်သမားကို ဒုံရင်းအတိုင်း ရှိစေပါတယ်။

ဒီလို ပေါ်လစီနှစ်ခု စင်ပြိုင်ဖြစ်နေ တာနဲ့ နယ်မြေအငြင်းပွားမှုတွေ ပေါင်းမိတော့ အချင်းချင်း စစ်တိုက်ကြရတဲ့အထိ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီတုန်းက ရေနံမြေက ကိုယ့် လက်ထဲရောက်လုနီး ဖြစ်နေပါတယ်။ အင်္ဂလိပ် ပိုင် ကုမ္ပဏီကြီး ( BOC) က “နုအက်တလီ စာချုပ်” အရ တရားဝင်ရှိနေပါတယ်။ ဒီ ကုမ္ပဏီကို နိုင်ငံပိုင်လုပ်ရေးပေါ်လစီမှာ PVO နဲ့ (ဗကပ) မကွဲပါ။ (ဦးဘဖေက ဗိုလ်နေဝင်းကို စစ်တပ်အာဏာသိမ်းပွဲလုပ်ဖို့ BOC ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လုပ်ပြီး ချဉ်းကပ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်ကပါ။ ဗိုလ်နေဝင်း မလုပ်ရဲပါ။ ဦးဘဖေကို ဖွင့်ချပါတယ်။ အဲဒီကတည်းက ဦးဘဖေ နာလန်မထူတော့ပါ။) ၊

RBA နဲ့ (ဗကပ) က ပေါ်လစီ ဆိုင် ရာ အငြင်းပွားမှုမရှိပါ။ တောထဲရောယောင် ပါလာတဲ့ ဗိုလ်တင်ထွန်းအောင်တို့ ကြံစည်မှုကို ဖြိုခွင်းရတာပဲ ရှိပါတယ်။

KNU နဲ့ ပြဿနာကျတော့ ပိုပြီး ရှုပ်ပါတယ်။ PVO နဲ့ မြေယာပေါ်လစီ ကွဲတာက ပြင်ဆင်လိုက်နိုင်ပါတယ်။ (ဗကပ) က လွန်နေတာလျော့၊ PVO ကလည်း ဆင်းရဲ လယ်သမား အခြေခံရေးလုပ်လိုက်တော့ ပြေလည်သွားပါတယ်။

KNU နဲ့ ပြဿနာကတော့ အခု အထိ ပြေလည်တယ် ပြောမရပါ။ နောက်ပိုင်း စစ်အစိုးရခေတ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ လူမျိုးစုအခြေခံ လက်နက်ကိုင် အင်အားစုတွေနဲ့ကျတော့ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာကြီး ဖြစ်လာပါတယ်။

ကွန်မြူနစ်ပါတီက လူတန်းစားနဲ့ လူတန်းစားတိုက်ပွဲကို ယုံကြည်ပါတယ်။ လူမျိုး တိုင်းမှာ လူတန်းစားကွဲပြားမှု ရှိတယ်လို့ သတ် မှတ်ပါတယ်။ သက်ဆိုင်ရာလူမျိုးဟာ ဘယ် စနစ်ထဲရောက်နေသလဲ။ ကျေးပိုင်ကျွန်ပိုင် အဆင့် ရောက်နေရင် ကျွန်ပိုင်နဲ့ ကျေးကျွန် လူတန်းစား ရှိမှာပါပဲ။

ပဒေသရာဇ်စနစ် အဆင့်ဆိုရင် ပဒေသရာဇ်မြေရှင်နဲ့ လယ်သမားလူတန်းစား ရှိနေပါလိမ့်မယ်။ ရောင်းကုန်ထုတ်လုပ်ရေး အဆင့်ရောက်နေရင်တော့ ဓနရှင်နဲ့ အလုပ် သမား၊ အတိုးကြီးစားနဲ့ မြီစားရှိမှာပါပဲ။

အဲဒီအယူအဆကို လူမျိုးစုအဖွဲ့ တိုင်းလောက်က လက်မခံပါ။ သူတို့မှာ လူမျိုးပဲ ရှိတယ်။ လူတန်းစားမရှိဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။ ရှမ်းက ရှမ်းအမျိုးသားရေးဝါဒ၊ ကချင်က ကချင် အမျိုးသားရေးဝါဒ ဒါပဲလိုတယ်လို့ ယူဆကြ ပါတယ်။ ရန်သူက ဗမာလူမျိုးပဲလို့ သတ်မှတ် ပါတယ်။ (နောက်တော့ ဗမာစစ်အစိုးရလို့ ပြင်ပါတယ်။)

KIO ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တပ် ပေါင်းစုဆွေးနွေးပွဲတခုမှာ ဒီကိစ္စပေါ်ပါတယ်။ သူတို့က (-ism ) (ဝါဒ) တွေကြောင့် ခက်နေ တာလို့ ပြောပါတယ်။ သူပြောချင်တာက (Communism. Socialism) ကွန်မြူနစ်ဝါဒ၊ ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒ အဲဒီဝါဒတွေကို ဆိုလိုတာပါ။ ခင်ဗျားတို့လည်း – ism ရှိတာပဲဆိုတော့ မရှိဘူး ငြင်းပါတယ်။ Nationalism လေလို့ပြောမှ ဟုတ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ။

ဒါတွေကြောင့် ဗမာပြည် တော်လှန် ရေးမှာ “ပြည်သူ့ဒီမိုကရေစီ” လို့ ကွန်မြူနစ် တွေကပြော၊ သူတို့က“အမျိုးသားဒီမိုကရေစီ” လို့ ပြော မလိုအပ်ပဲ ငြင်းနေကြရပါတယ်။

NDF ဆိုတာ ဗမာမပါပဲ ဖွဲ့ကြ ပါတယ်။ သူတို့အနေနဲ့ (ဗကပ) က ဗမာထဲမှာ လူတန်းစားရေးလုပ်တာတော့ ကြိုက်ပါတယ်။ ဗမာချင်းတိုက်ပွဲမှာ အမြတ်ထုတ်နိုင်လို့ပါ။ သူတို့ကတော့ အမျိုးသားရေးပဲ လုပ်မယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဗမာက BIA လုပ်ခဲ့သလို သူတို့လည်း – IA တွေ ဖွဲ့ကြပါတယ်။ (SSIA. KIA စသဖြင့်)

အခုတော့ မျိုးဆက်သစ်တချို့က ဗမာမပါရေးသာ မကတော့ပါ။ ဗမာစကား မပြောရေး၊ အင်္ဂလိပ်ဘာသာကို ဘုံဘာသာ လုပ်ရေးအထိပြောသံ ကြားရပါတယ်။ စိတ်ကူး ယဉ်တာပါပဲ။ စိတ်ကူးယဉ်ခွင့် လူတိုင်းမှာရှိလို့ ဗွေမယူနိုင်ပါ။

တခါတုန်းက (KNUP) ဖွဲ့ပါတယ်။ သူတို့က လူတန်းစားနဲ့ လူတန်းစားတိုက်ပွဲ သဘောတရားကို လက်ခံပါတယ်။ (ဗကပ) နဲ့ အတော်ကလေး နီးစပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ။

ကွန်မြူနစ်တို့ရဲ့ အယူအဆက နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုတိုင်းဟာ ပေါ်လစီတခုခုကို လုပ်နေတာလို့ ယူဆပါတယ်။ အသိရှိစွာ ဖြစ်စေ၊ အသိမဲ့စွာဖြစ်စေ လုပ်နေကြတာချည်း ပါပဲ။ ပေါ်လစီတိုင်းဟာလည်း လူတန်းစား တခုခုကို ကိုယ်စားပြုတာ အလုပ်အကျွေးပြုတာ ချည်းပါပဲ။ တမျိုးသားလုံးကို ကိုယ်စားပြု တယ်လို့ ပြောကောင်းပြောပါလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ပါ။ စစ်အစိုးရက “အမျိုးသားရေး တာဝန်” “အမျိုးသားနိုင်ငံရေး” လို့ ပြောနေ တာမျိုးပါပဲ။

“ရန်ကုန်အစိုးရ ဖြစ်နေပြီ” ပြုတ်ကျ ဖို့ တဲတဲကလေးလိုတယ်။ ဘာကြောင့် အဲဒီ တုန်းက (ဗကပ)၊ RBA. PVO. KNU ပေါင်းပြီး ရန်ကုန်မသိမ်းသလဲလို့ မျိုးဆက်သစ် တချို့က ပြစ်တင်ချင်ကြပါတယ်။

ပြောသလောက်မလွယ်ပါ။ စဉ်းစား နိုင်အောင် အဲဒီတုန်းက အခြေအနေ လိုသလောက် တင်ပြပါမယ်။

၄၈ ခုနှစ် တနှစ်လုံး ပါတီက ထိုးစစ် တွေ ကြံ့ကြံ့ခံနေရပါတယ်။ ထိုးတဲ့တပ်တွေက ကရင်၊ ကချင်၊ ချင်း၊ ဂေါ်ရခါး တပ်တွေပါ။ သူတို့ပဲ ဖဆပလ အစိုးရအမိန့်နာခံပါတယ်။ ဗမာတပ်တွေက တချို့ တောခို၊ တချို့ ကပျက်၊ ဗိုလ်တချို့က သုံ့ပန်းဖြစ်၊ ဗိုလ်တချို့က “စစ် ဆိုရင် ရေတောင်စစ်မသောက်ချင်ဘူး” လို့ ပြောပြီး ဘုန်းကြီးဝတ်ပါတယ်။

၄၉ မှာ ကရင်တပ်တွေ တောခိုမှ (ဗကပ) အသက်ရှူချောင်ပါတယ်။ ကရင်တပ် တွေ မန္တလေးတက်လာပါတယ်။ မန္တလေး ရောက်ခါနီး မြစ်ငယ်တံတားရောက်တော့ တန့်သွားပါတယ်။ အစိုးရတပ်၊ PVO နဲ့ ဆိုရှယ်လစ်တပ်တွေက မြစ်ငယ်တဖက်ကမ်းက ခံနေပါတယ်။

ဦးစီးလာတဲ့ ကရင်တပ်မှူးတွေဆီ ပါတီက စစ်ရေးတပ်ပေါင်းစု ယာယီဖွဲ့ဖို့ ကမ်းလှမ်းပါတယ်။ တချိန်တည်းမှာ အစိုးရ ဘက်က တိုက်နေတဲ့ PVO တပ်ကို (ဗကပ၊ PVO ၊ ကရင်) စစ်ရေးပူးပေါင်းပြီး မန္တလေး အရယူဖို့ ကမ်းလှမ်းပါတယ်။ PVO က ဆိုရှယ် လစ်ကို မုန်းတီးနေလို့ ပထမတော့ လက်ခံသလို ပြန်စာပေးပါတယ်။

တရားဝင် သုံးဖွဲ့ လက်မှတ်ထိုး ကြေညာချက်ထုတ်မယ်လုပ်တော့ PVO က လိပ်ပြာမသန့်လို့ နောက်ဆုတ်သွားပါတယ်။ (ဗကပ) နဲ့ ကရင်တပ်ပဲ လက်မှတ်ထိုးထုတ်ပြန် လိုက်ရပါတယ်။ တခုကောင်းသွားတာက PVO က မန္တလေးစစ်မျက်နှာကနေ သူ့ သဘောနဲ့သူ ဆုတ်သွားပါတယ်။ ကွန်မြူနစ်နဲ့ ကရင်တပ်ကို ခံမတိုက်ပါ။ ကျန်ခဲ့တဲ့ အစိုးရတပ် (ချင်းတပ် ) နဲ့ ဆိုရှယ်လစ်တပ်က မန္တလေးက မခံဝံ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် လွယ်လွယ်ပဲ မန္တလေး သိမ်းမိပါတယ်။

KNU ထူထောင်မယ့် ကော်သူ လေပြည်ထဲမှာ မန္တလေးမပါပါ။ ကရင်က မန္တလေးကို ကြာရှည်သိမ်းထားဖို့ လာတာ လည်း မဟုတ်ပါ။ မေမြို့မှာ လက်နက်ဖြုတ် အဖမ်းခံထားရတဲ့ ကရင်တွေကို ကယ်ထုတ်ဖို့ပဲ လာတာပါ။ သူတို့ရဲ့ စစ်ရေးတာဝန်ပြီးတော့ ပြန်ပါတယ်။

(ဗကပ) ကလည်း အာဃာတ မထားဘဲ လက်တွဲဖို့ ဦးအောင်ကမ်းလှမ်း ပါတယ်။ “ရန်ကုန်အစိုးရ” ဘဝ ရောက်သွား ရတာ မန္တလေး ကျသွားလို့ပါပဲ။

နောက်တော့ အစိုးရက မန္တလေး ပြန်သိမ်းပါတယ်။ မန္တလေးမြို့ သိမ်းရာမှာ PVO တွေ ပါလာပါတယ်။ အဲဒီအခါ ဒုတိယအကြိမ် မန္တလေးကို တော်လှန်ရေးတပ်က တခါထပ် သိမ်းပါတယ်။ အစိုးရတပ်ထဲက ဗိုလ်လှဖေတို့ အင်အားတွေရယ် (ဗိုလ်လှဖေဆိုတာ ရဲဘော် ချစ်ကောင်း၊ ရဲဘော်အုန်းမောင်၊ မန်းဝင်းမောင် တို့ရဲ့ အိန္ဒိယခရီးမှာပါတဲ့ ဗိုလ်လှဖေပါ။) PVO ရယ်၊ (ဗကပ) ရယ် သုံးဖွဲ့ပေါင်းပြီး သိမ်းတာပါ။ ဒါက နိုင်ငံရေးတပ်ပေါင်းစုပါ။ မန္တလေးမှာ ကြာကြာမနေနိုင်ပါ။ ပြန်ဆုတ်ခဲ့ရပါတယ်။

စစ်ရေးသဘောတူညီချက် ယာယီ ယူပြီး မန္တလေးသိမ်းသလို ရန်ကုန်သိမ်းလို့ မဖြစ်ပါ။ အနိမ့်ဆုံးနိုင်ငံရေးလုပ်ငန်းစဉ် ရှိမှ ဖြစ်ပါမယ်။ ရန်ကုန်က မြို့တော်ပါ။ အင်္ဂလိပ် စစ်မစ်ရှင်လည်း ရှိပါတယ်။ သံရုံးတွေလည်း ရှိပါတယ်။ “ရန်ကုန်သိမ်းမိခဲ့သော် ” ဆိုတာနဲ့ စဉ်စားကြည့်ပါ။

(ဗကပ) က အသံလွှင့်ရုံသိမ်းပြီး “နု အက်တလီစာချုပ် ပယ်ဖျက်လိုက်တယ်။ ဗြိတိသျှ စစ်မစ်ရှင်ထွက်သွားပါ။ BOC နိုင်ငံ ပိုင်သိမ်းလိုက်ပြီ။ မြေရှင်စနစ် ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ။ “လယ်လုပ်သူတွေလယ်ပိုင်ကြ” လို့ ကြေညာ တယ် ဆိုပါတော့ KNU သဘောတူပါ့မလား။

နောက်တမျိုး KNU က အသံလွှင့် ရုံသိမ်းပြီး ကော်သူးလေပြည် ထူထောင် ကြောင်းကြေညာ၊ ဗြိတိသျှ ဓနသဟာယထဲ ပြန်ဝင်မယ်လို့ပြော၊ ကော်သူးလေပြည်ထဲ ဘယ်ဒေသတွေပါတယ်လို့ ကြေညာရင် (ဗကပ) ကရော၊ တခြားအဖွဲ့တွေ၊ ပါတီတွေ ကပါ လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။ ကော်သူးလေ ပြည်ရဲ့ အဝန်းအဝိုင်းကို KNU တွေက ပြော ထားပြီးသားပါ။ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပါ။

ဒါက ၁၉၄၉ ကို ဥပမာပေးတာပါ။ ၁၉၆၉ ဦးနုတို့တောခိုတော့ တရုတ်ပြည်က ဆင်းလာတဲ့ အနီလှိုင်း အရှေ့တောင်အာရှ မပြန့်အောင် ထိုင်းဗမာနယ်စပ်မှာ တာရိုးကြီး တည်ဆောက်ပြီး ကာကွယ်ဖို့ လုပ်ကြတယ်။    

(ဗကပ) က အနီလှိုင်းစီးနေတယ်။ ဦးနုတို့က အနီလှိုင်းတားနေတယ်။ ဒါလည်း အနိမ့်ဆုံး လုပ်ငန်းစဉ် မရှိတာကြောင့် ဖြစ်တာပဲ။ စစ်အေးခေတ်မှာ အဲဒီလို အနိမ့်ဆုံးလုပ်ငန်းစဉ် ရှိဖို့ကလည်း မလွယ်ပါဘူး။

နောက် ဦးနုတို့၊ ဗိုလ်လက်ျာတို့ အခက်အခဲတွေ့တယ်ဆိုတာ ကြားပါတယ်။ သူတို့မှန်းချက်နဲ့ နှမ်းထွက်မကိုက် ဖြစ်နေပြီ။ KNU နဲ့ ပဋိပက္ခတွေဖြစ်နေပြီဆိုတာ ကြားပါ တယ်။ ဒါလည်း အနိမ့်ဆုံးလုပ်ငန်းစဉ် သူတို့ထဲ မရှိကြလို့ပါပဲ။

လက်နက်ကိုင် တိုက်နေသူများမှာ ဘုံလုပ်ငန်းစဉ်မရှိရင် ပြည်တွင်းစစ်က တာရှည် ပါလိမ့်မယ်။ ဥပဒေတွင်းက အကြမ်းမဖက်ရေး လမ်း လိုက်နေသူများမှာ ဘုံလုပ်ငန်းစဉ်မရှိရင် ဒီမိုကရေစီ ရေစုန်မျောပါမယ်။

၁၉၈၈ က သာဓကကိုပဲ ကြည့်ပါ။ (ယာယီ) (ကြားဖြတ်) အစိုးရ မဖွဲ့နိုင်ပါ။ ဒီမိုကရေစီ ဖခင်ကြီးကတမျိုး၊ ရာသက်ပန် ဝန်ကြီးချုပ်ကတဖုံ ဖြစ်ပြီး စစ် အုပ်စုကပဲ စားသွားပါတယ်။

ဗမာပြည် ပြည်တွင်းစစ်အပေါ် ကမ္ဘာ့စနစ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု

ဗမာပြည် ပြည်တွင်းစစ်ဟာ “ပြည် တွင်းဖြစ်စစ်စစ်” ဖြစ်ပါတယ်။ ပြည်တွင်း ပကတိအခြေအနေနဲ့ ပြည်တွင်းပကတိ အချက် အလက်တွေကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ပါ။ ဘယ်သူ့ပယောဂမှ မပါပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာ့ စနစ်ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတန်သလောက် ရှိပါတယ်။

ဗမာပြည် ပြည်တွင်းစစ်ရဲ့ သမိုင်းကို ပြန်ကြည့်ရင် ကမ္ဘာ့စနစ်သုံးမျိုးရဲ့ အကျိုး သက်ရောက်မှု ရှိတာတွေ့နိုင်ပါတယ်။

ပထမဆုံးစနစ်က နယ်ချဲ့ ကမ္ဘာ့ စနစ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ နေဝင်ချိန်စနစ်ဖြစ်လို့ သိပ် ကြာကြာ မဖြတ်သန်းရပါဘူး။ ချာချီတို့ ဒေါ်မန်စမစ်တို့က အသိရှိစွာဖြစ်စေ၊ အသိ မဲ့စွာဖြစ်စေ လက်နက်တွေတော့ ဖြန့်ပေးခဲ့ ပါတယ်။ ပြည်တွင်းစစ်ကို လက်နက်ရှိသူမှ တိုက်နိုင်ပါတယ်။

ဒုတိယစနစ်က စစ်အေးခေတ် ကမ္ဘာ့စနစ်ပါ။ အစ အလယ် အဆုံး ဖြတ်သန်း ခဲ့ရပါတယ်။ စစ်အေးခေတ်ကို ဖြတ်သန်းကြ တာမှာ တိုင်းပြည်တခုနဲ့တခု မတူပါဘူး။ ထိုင်း က တမျိုးပါ။ အမေရိကန်ဘက် ပြတ်ပြတ်ရပ်ပြီး ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ နောက်ကျမှ တဖြည်းဖြည်း ခွာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ ကြားနေဂိုဏ်း ထဲမပါခဲ့ပါ။ အခု ပုံစံသစ်အာဆီယံ (ASEAN) ခေတ်မှာတောင် အမေရိကန်နဲ့ပဲ နီးစပ်ပါတယ်။

ဗမာပြည်ကတော့ တမျိုး။ အိန္ဒိယနဲ့ တရုတ်ကြား နေရတဲ့တိုင်းပြည်ဆိုတော့ ထိုင်း လုပ်သလိုလုပ်လို့ မရပါဘူး။ ၁၉၄၈ ကနေ ၁၉၅ဝ ခုနှစ်တွေရဲ့ အစပိုင်းအထိ အမေရိကန်နဲ့ ရင်းနှီးလိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြတ်ပြတ်လည်း မရပ်ရဲပါ။ အိန္ဒိယ (နေရူး) နဲ့ တရုတ် (ချိုအင်လိုင်း) တို့ နှစ်ဘက်ညှပ်ပြီး ဆွဲဆောင်လို့ ဘက်မလိုက်ကြားနေ ဖြစ်လာပါတယ်။ ငြိမ်းချမ်း စွာ ယှဉ်တွဲနေရေး မူကြီး (၅) ချက်ကို ကမကထ ပြုသူထဲ ပါလာပါတယ်။

ဒီလိုဖြစ်တာ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူ အတွက်တော့ အကျိုးရှိပါတယ်။ အမေရိကန် ရော ဆိုဗီယက်ပါ ကြားနေတာကို နှစ်သက်ကြ တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် အမေရိကန်က မနှစ်သက်ပါဘူး။ ကြားနေတယ်ဆိုတာ သိက္ခာ မဲ့တာပဲလို့ သူကထင်ပါတယ်။ ကမ္ဘာကြီးမှာ အမေရိကန်ဂိုဏ်း၊ ဆိုဗီယက်ဂိုဏ်းနဲ့ ကြားနေ ဂိုဏ်းကြီး ရှိနေတာ ကောင်းပါတယ်။ ကမ္ဘာ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို တစုံတရာ ထိန်းသိမ်းနိုင်တာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

ဗမာပြည်အစိုးရတွေမှာ ပြည်တွင်း စစ်တိုက်ဖို့ လက်နက်ရေသောက်မြစ် မခက်ခဲ ပါဘူး။ ရန်ကုန်အစိုးရခေတ်ကပဲ ယာယီခက်ခဲ ခဲ့ပါတယ်။ ဒါလည်း အိန္ဒိယက ဝင်ဖြေရှင်းပေး ခဲ့ပါတယ်။ နောက်တော့ လုံးဝမခက်တော့ပါဘူး။ ငွေရှိဖို့ပဲလိုပါတယ်။

(ဗကပ) အတွက်ကတော့ စစ်လက် ကျန် ဂျပန်လက်နက်တွေ ဟောင်းမြင်းပျက်စီး တော့၊ ကျည်ဆံမရှိတော့ ကြာလေခက်လေ ပါပဲ။ လက်နက်တလက်၊ ကျည်တတောင့်၊ ငွေ တကျပ် ပြည်ပ ဘယ်ဆီကမှ မရခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဇဒါးနော့ဗ် မြှောက်ပေးတာဆိုရင် သူတို့ကို ဆိုဗီယက်က ကူရမှာပေါ့။ မကူပါဘူး။ (ဗကပ) ကို ကူတာ အသက်ဆက်ပေးတာဟာ ဖဆပလ အစိုးရပါပဲ။ ပြည်သူ့ရဲဘော်တို့၊ RBA တို့ ပေါ်လာလို့၊ KNU ပေါ်လာလို့ ဂျပန်သေနတ် တွေ အနားပေးပြီး အင်္ဂလိပ်လက်နက်နဲ့ အသက်ဆက်ခဲ့တာပါပဲ။ လက်နက်တလက်၊ ကျည်တတောင့်၊ ငွေတကျပ်ကို ကိုယ်အား ကိုယ်ကိုး ရှာခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်သူ့ဆီကမှ မရပါဘူး။

ကွန်မြူနစ်ချင်း ကျိတ်ပြီးပေးမယ် မထင်ပါနဲ့။ တီးတိုးကဆိုရင် တပ်မဟာ တခုစာလက်နက် ဖဆပလအစိုးရကိုပဲ ပေးပါ တယ်။ ယူဂိုဆလဗ်စိန်ပြောင်းကို အတော် ကြာကြာ သူတို့စစ်တပ် သုံးခဲ့တာပါပဲ။

ကရူးရှက်ဗ်ကလည်း အတွေးအခေါ် အရ၊ နိုင်ငံရေးအရ ဖဆပလအစိုးရကိုပဲ ထောက်ခံပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကရူးရှက်ဗ် ကို ဦးကျော်ငြိမ်းက အမွှမ်းတင်ပြီး ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) က ကိုးကွယ်ပါတယ်။

တီးတိုးဖြစ်ဖြစ်၊ ကရူးရှက်ဗ်ဖြစ်ဖြစ် ဖဆပလအစိုးရကို ကူတာက သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေး အကျိုးကြည့်ပြီး ကူတာပါ။ ဆိုရှယ်လစ်ဂိုဏ်း အတွင်းက ပဋိပက္ခမှာ ဗမာပြည်ကို အသုံးချ တာပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မူကြီး (၅) ချက် ချမှတ် တာကို ကြိုက်ပါတယ်။ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူကို အကျိုးပြုတာဖြစ်လို့ လိုလားနှစ်သက်ပါတယ်။

မူကြီး (၅) ချက် ကျေးဇူးကြောင့် အိန္ဒိယနဲ့တရုတ် ခဏထပြီး စစ်တိုက်ကြ တော့တောင် ဗမာပြည်ကို ဘယ်သူကမှ ယမ်းချေးမပန်းခဲ့ပါဘူး။ ကြားညပ်မခံရလို့ မူကြီး (၅) ချက်ကို ကျေးဇူးတင်စရာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ သမိုင်းရဲ့ လှည့်ကွက် ပြောရ မလား၊ ရယ်ရတယ် ပြောရမလား (ဗကပ) လက်နက်တွေ ဒလဟောရအောင် လုပ်ပေး တာက ဗိုလ်နေဝင်း ဖြစ်ပါတယ်။ စစ်တိုက်နေ သူတိုင်း လက်နက်ရချင်တာ ဓမ္မတာပါ။ ရရင် ဘယ်သူမယူဘဲနေမလဲ။ ယူတာပေါ့။ ဗိုလ်နေဝင်း တွက်ကိန်းမှားလို့ (ဗကပ) လက်နက် တွေ မကြုံဖူးအောင် ရပါတယ်။

ဗိုလ်နေဝင်းဟာ တွက်ကိန်းသမား ပါ။ ဗိုလ်အောင်ကြီးပြောသလို ၁၉၆၇ ခုနှစ်က ကွန်မြူနစ်တရုတ်ပြည် ဆန့်ကျင်ရေး၊ တရုတ် လူမျိုး ဆန့်ကျင်ရေး လုပ်တာဟာ နေဝင်းရဲ့ ခပ်လွယ်လွယ် ခပ်ပေါ့ပေါ့ မှတ်ချက်ပေး လိုက်တဲ့စကားကို အောက်ခြေက ပေါ်လစီ လုပ်လိုက်လို့ဆိုတာ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ အမှု ပေါ့အောင် ပြောတာပါ။ ဓားစာခံရှာပြီး နေဝင်း လွတ်အောင် လုပ်ပေးတာပါ။

ဗစိန် ထွန်းအုပ် ဂိုဏ်းသားကနေ ဆိုရှယ်လစ်ဖြစ်တာ၊ ဦးဘဖေ၊ ဦးသိန်းဖေ (မြင့်) တို့ အာဏာသိမ်းဖို့ အခါပေးတာကို ငြင်းပယ် တာ၊ ၁၉၅၈ မှာ ခဏပဲ အာဏာသိမ်းပြီး ရွေးကောက်ပွဲလုပ်ပေး စစ်တန်းလျားပြန်တာ၊ ၁၉၆၂ မှာကျမှ အပြီးအပိုင် မလွှတ်တမ်း အာဏာသိမ်းတာ၊ ဒါတွေလုပ်တာဟာ တွက် ကိန်းသမားမှ လုပ်တတ်ပါတယ်။ အချိန်ကောင်း ရွေးတတ်တာပြတဲ့သာဓကတွေပါပဲ။

၁၉၆၇ ခုနှစ်က ကိစ္စဟာ ဆန်ကိစ္စနဲ့ အငတ်ဘေးကြောင့် ထွက်ပေါက်ရှာတာပဲလို့ ပြောကြတာဟာ နေဝင်းကို ကာကွယ်ကြ တာပါ။ အဲဒီ ဆန်ကိစ္စက အဓိကမဟုတ်ပါဘူး။ ဆန်ကိစ္စက လူထုပါအောင် လှုံ့ဆော်ဖို့သုံးတဲ့ ပရိယာယ်ပါ။ နေဝင်းက တွက်ချက်ပြီး ထလုပ် လိုက်တာပါ။ သေနင်္ဂဗျူဟာ ဘက်ပြောင်းမှုကြီး လုပ်လိုက်တာပါပဲ။

နေဝင်းရဲ့ တွက်ကိန်း (သေနင်္ဂဗျူဟာအရ တွက်ချက်မှုက)

(၁) မူကြီး (၅) ချက် ဖျက်ပြီး အမေရိကန်ဘက် ပြတ်ပြတ်သားသား ကပ်ဖို့အချိန် ရောက်ပြီ။ ၁၉၆၀ ခုနှစ်ကစပြီး ဗီယက်နမ် ပြဿနာမှာ အမေရိကန်က ပါနေတယ်။ စစ်အရှိန်လည်း မြှင့်ပြီးရင်းမြှင့်နေတယ်။ အမေရိကန် နိုင်မှာပဲ။ သူက ဘယ်တုန်းကမှ စစ်ရှုံးဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်တဲ့ဘက်ဝင်ပေါင်းမှ အမြတ်ထွက်မယ်။

(၂) အင်ဒိုနီးရှားနဲ့ မလေးမှာ တရုတ်ဆန့်ကျင်ရေး၊ ကွန်မြူနစ်ဆန့်ကျင်ရေး လုပ်ခဲ့ကြလို့ အမေရိကန်က ဆုချခံရတယ်။ အမေရိကန်က သူဌေးဆိုတော့ ဘီလျံလိုက် ရကြတယ်။ အာရှကျားတွေ ဖြစ်လာတော့ မယ်။ သူတို့လို အခုလုပ်ထားမှ နေရာကျမယ်။ အမေရိကန် ဈေးကွက်ထဲဝင်ရောင်းရရင် စားပေရော့ တသက်လုံး။

(၃) ပြည်တွင်း ကွန်မြူနစ်ပြဿနာ၊ ပြည်တွင်းစစ် ပြဿနာကို ကြားနေရေးတွေ၊ မူကြီး (၅) ချက်တွေနဲ့ လုပ်နေရင် အမြစ်ပြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမေရိကန်ဘက် ပြတ်ပြတ်ရပ်တဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ အမြစ်ဖြတ်ပစ်နိုင်နေပြီ။

နေဝင်းက အဲဒီသုံးချက် တွက်ပြီး လုပ်ခဲ့တာပါ။

မူကြီး (၅) ချက်တာရိုးကို ချိုးပေး လိုက်တော့ အနီဒီလှိုင်းကြီး ဒလဟောစီးဆင်း လာတယ်။ ဗိုလ်အောင်ကြီးရဲ့ “နယ်စပ်ကနေ ပဲခူးရိုးမအထိ “ဟိုချီမင်းလမ်း” ဖွင့်ခွင့် (ဗကပ) ကို မပေးလိုက်ပါနဲ့၊ တရုတ်နဲ့အမြန်ချဉ်းကပ်ပါ။ ဦးနုနဲ့ သူ့ကို တရုတ်ပြည်လွှတ်ပါ။ ဟိုတုန်းက သူတို့

မော်စီတုန်းကို တက်ပြောခဲ့လို့ တရုတ် ပြည်ရောက် (ဗကပ) တွေကို ဗမာပြည် ပြန်ခွင့် မပေးဘဲထားခဲ့ဖူးတယ်။ အခုလည်း (ဗကပ) ကို မကူညီဘဲ ပြန်ခေါ်အောင်လုပ်ဖို့ သူတို့ (နု၊ အောင်ကြီး) ကို လွှတ်ပါလို့ စာရေးခဲ့တယ်။ ဗိုလ်အောင်ကြီးစာကို မရခင် ကတည်းကတွက်ကိန်းမှားသွားပြီဆိုတာ နေဝင်းသိပါတယ်။ ဒါကြောင့် တရုတ်ပြည်ကို အမျက်ဖြေစကားတွေ ပြောနေတာပါပဲ။ ဆိုဗီယက်က တရုတ်ပြည် ချောက်ကျအောင် နေဝင်းကို ဒီကိစ္စ ကုလသမဂ္ဂ တင်စေချင်တယ်။ တရုတ်က ကုလသမဂ္ဂထဲ မဝင်နိုင်သေးချိန် ဖြစ်တယ်။ (၁၉၇၁ ကျမှ ဝင်ခွင့်ရတာ)

နေဝင်းအတွက် လွဲသွားတာက နိုင်ငံကြီးတွေရဲ့ နိုင်ငံရေးကို တွက်ချက်ရတာ ဖြစ်လို့ပဲ။ ဗမာပြည်နိုင်ငံရေးကို တွက်ရတာက လွယ်တယ်။ ဦးနု၊ ဦးဗဆွေ၊ ဦးကျော်ငြိမ်း၊ ဦးသိန်းဖေ ( မြင့် )၊ ဦး – – ၊ ဗိုလ် – – ၊ သခင် – – စသူတွေ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မယ် ဆိုတာကို တွက်ရတာ လွယ်ပါတယ်။ ပြီးတော့လည်း အာဏာရယ်၊ ထောက်လှမ်းရေးရယ်၊ ပုလိပ် ရယ်၊ ထောင်ရယ်ကလည်း ကိုယ်ပိုင်မဟုတ် လား။

အခုတွက်ရတာက ကြီးငါးကြီးထဲက သုံးကြီး (အမေရိကန်၊ ဆိုဗီယက်၊ တရုတ် ) ကို တွက်ရတာပဲ။ သူတို့ဘာလုပ်နေတယ်၊ ဘာ လုပ်လိမ့်မယ်၊ ဘာတွေဖြစ်မယ်ဆိုတာ တွက်ဖို့ ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး။

နေဝင်းတွက်ကိန်းမှားတော့ အမေရိကန်ရဲ့ ဆုမရဘဲ တရုတ်ရဲ့ ဒဏ်ပေးတာပဲ ခံရပါတယ်။ ၁၉၆၇ ဆိုတာ တရုတ်ပြည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး စဖြစ်ပြီး အရှိန်ရနေ ချိန်ပါ။ ပြည်ပအန္တရာယ် သိပ်သတိထား နေပါတယ်။ ဗီယက်နမ်စစ်မီး ကျယ်ပြန့်လာ မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေချိန် ဖြစ်ပါတယ်။ တရုတ်ပြည်က အလွန်အကဲဆတ်နေချိန်မှာ သွားပြီးရန်စသလိုလုပ်မိလို့ ဒုက္ခတွေ့တာပါ။ ဒွေးရော ဥပဒ်ရော တိုးသွားလို့ ဒဏ်ချခံရတာပါပဲ။

ဗမာပြည်က အင်ဒိုနီးရှား၊ မလေးတို့လို ရေမြေခြားနေတာ မဟုတ်ပါ။ ရေမြေတကြော တည်း ဖြစ်ရုံမက နယ်စပ်မှာ လက်နက်ကိုင်တပ်မျိုးစုံ ရှိနေပါတယ်။ အစိုးရစစ်တပ်နဲ့ နားလည်မှု ရထားတဲ့ KMT တပ်တွေ ရှိနေပါတယ်။ KMT ဆန့်ကျင်တဲ့ တပ်တွေလည်းရှိပါတယ်။

ဒဏ်ချဖို့ အချက်အလက်ကလည်း အဆင်သင့်ရှိနေလို့ လွယ်တာပါ။ အဓိက အကျဆုံး အချက်က ဗမာပြည်မှာ ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်နေတာပါ။ ငြိမ်းချမ်းစွာယှဉ်တွဲနေရေး မူကြီး (၅) ချက် ချမှတ်လိုက်လို့ (ဗကပ) ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ ကေဒါတွေ အများကြီး တရုတ်ပြည်ထဲမှာ သောင်တင် နေပါတယ်။ KNU နဲ့အတူတောခို၊ ကချင်ပြည် (ဝန်ပေါင်) တိုင်းပြည်ထူထောင်ရေးအတွက် PNDF ဖွဲ့ပြီး တိုက်ရာကနေ တရုတ်ပြည်ထဲ ပြေးဝင်သွားတဲ့ ဗိုလ်နော်ဆိုင်းတပ်ကလည်း ရာချီရှိနေတယ်။ သူတို့ကလည်း တရုတ်ပြည်ရဲ့ ပညာပေးမှုကြောင့် တော်လှန်ရေးပညာ ရနေတယ်။ အမိမြေပြန်ပြီး တပွဲတလမ်း စမ်းချင်နေကြတယ်။

မူကြီး (၅) ချက်တာရိုးကို နေဝင်းကချိုးပေးလိုက်တော့ အဲဒီရဲဘော်တွေ ပြန်နိုင်သွား ပါတယ်။ ဗမာပြည်တော်လှန်ရေးသမားက ဗမာပြည် ပြန်တာပါ။ အဲဒီကတဆင့် အနီဒီလှိုင်းကြီး ဖြစ်လာတာပါပဲ။

ဗိုလ်အောင်ကြီးဟာ သူဘာကောင်မှ မဟုတ်မှန်း သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဦးနုကို ရှေ့တင်ပြီး တရုတ်ပြည်သွားဖို့ စီမံကိန်းချတာပါ။

ဦးနုကလည်း ခေတ်သစ်ရှင်ဒီသာပါမောက် တာဝန် မယူဝံ့ပါဘူး။ သူ့မှာလည်း သူ့စီမံကိန်း ရှိနေပါတယ်။ အက်ဒဝပ်လောရုံ စီမံကိန်းပါ။ ထိုင်းဗမာနယ်စပ်သွားပြီး အနီဒီလှိုင်းတားဖို့ တာရိုးကြီးဆောက်ဖို့ စီမံကိန်းပါ။ အရှေ့ တောင်အာရှကို အနီရောင်မလွှမ်းစေဖို့ လုပ်တဲ့စီမံကိန်းကြီးမို့ လုပ်ပျော်တယ်လို့ ဦးနုထင်ပါတယ်။ အမေရိကန် အကူအညီ လည်း ဒလဟောရလာမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ 

ရှေ့တန်းမှာ နေဝင်းက “အနီလှိုင်း” တား၊ နောက်တန်းက ဦးနုက တာရိုးသစ်ဆောက်၊ စီမံကိန်းတခုလုံးရဲ့ ညွှန်ချုပ်က အမေရိကန်။

ဦးနုမှာ ခေါင်းဆောင်မှုအင်အား တောင့်ပါတယ်။ အက်ဒဝပ်လောရုံရဲ့ စည်းရုံးရေး ကြောင့် ထိပ်သီးတွေ စုမိပါတယ်။ အစိုးရအဖွဲ့ တဖွဲ့စာရှိတဲ့ခေါင်းဆောင်တွေ စုမိတာပါ။ နိုင်ငံခြား မှာသွားပြီး အခြေချနေသူတွေတောင် လန်းဆန်းတက်ကြွလာပါတယ်။ အမေရိကန် အကူအညီ သာ ရလို့ကတော့ မိုးဒူးနဲ့တိုက်မယောင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လူထုလက်မခံပါ။ အမေရိကန်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ဝင်လာမှာ လက်မခံနိုင်ပါ။ စစ်အတွင်း ဂျပန်နဲ့ပေါင်းပြီး အင်္ဂလိပ်တိုက်၊ အင်္ဂလိပ်နဲ့ ပေါင်းပြီး ဂျပန်တိုက်တာကို (၃) နှစ်အတွင်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ နောက် (၃) နှစ်အတွင်း လွတ်လပ်ရေး ရပါတယ်။ စစ်အေးခေတ်မှာ ဒီလောက်လွယ်မှာ မဟုတ်ပါ။ လွယ်လွယ်ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ပါ။

စီမံကိန်းကြီးထဲပါနေတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေမှာ ကိုယ်စီရည်မှန်းချက် ရှိပါတယ်။ ဗိုလ်နေဝင်းကလည်း မဆလ တပါတီစစ်အာဏာရှင်စနစ်က မလျော့နိုင်၊ ဦးနုကလည်း ပါလီမန် ဒီမိုကရေစီကို အပွန်းမခံနိုင်၊ KNU. NMSP တို့ကလည်း ရည်မှန်းချက်ကိုယ်စီ ရှိနေတော့ “ညွှန်ချုပ် ” လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပါ။

(ဗကပ) ရဲ့ အနီလှိုင်းကိုစီးရေးကလည်း “ပါတီတွင်းတော်လှန်ရေးလမ်းစဉ်” ကြောင့် ရှေ့မတိုးနိုင်။ အနီလှိုင်းတာရေးဘက်ကလည်း တညီတညွတ်တည်းမရှိ အီလယ်လယ်ဖြစ်နေခိုက် မှာပဲ –

တရုတ်ပြည်က သေနင်္ဂဗျူဟာ အကွက်တကွက် ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။ ၁၉၇၁ ကစ်ဆင်ဂျာ ရဲ့ လျှို့ဝှက်တရုတ်ပြည်ခရီးနဲ့ အမေရိကန်သမ္မတရဲ့ တရားဝင် ၁၉၇၂ ခရီးပါ။ ရဲဘော်မော်စီတုန်း၊ ရဲဘော်ချိုအင်လိုင်းတို့ ရွှေ့လိုက်တဲ့အတွက်ပါ။ တရုတ်ပြည်ကို အမေရိကန်ရဲ့

သေနင်္ဂဗျူဟာ မိတ်ဖက်အဖြစ် ပြောင်းသွားစေတဲ့အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။ စစ်အေးခေတ်မှာ နေရာယူမှုအသစ် ဖြစ်သွားစေပါတယ်။ တရုတ်ရော အမေရိကန်ပါ သဘောတူလို့ သေနင်္ဂဗျူဟာ မိတ်ဖက်ဖြစ်ကြ တာပါ။

“အနီလှိုင်း” တားဖို့ အမေရိကန် က တာရိုးသစ်ဆောက်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ဦးနုတို့ “အိမ်ပြန်” ရုံမှတပါး တခြားလုပ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ဗိုလ်နေဝင်းရဲ့ အိမ်ပြန်ခဲ့ဖို့ ခေါ်သံကို သူပစ်ပယ်လို့ မဖြစ်တော့ပါ။

တရုတ်နဲ့ အမေရိကန် နေရာယူမှု အသစ် ဖြစ်မယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မမှန်း နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဆိုဗီယက်က ဒေါအပွဆုံးပါ။ ဆိုဗီ ယက်ကို ပိုပြီးထိပါတယ်။

ဗိုလ်နေဝင်းလည်း အာပတ်ဖြေဖို့ တရုတ်ပြည် အကြိမ်ကြိမ် သွားပါတော့တယ်။ တကြိမ်မှာတော့ ဝန်ကြီးချုပ်ချင်း ဆွေးနွေး စရာတွေ ဆွေးနွေးပြီးလို့ ဗမာပြည် ပြန်ခါနီးမှာ ဥက္ကဌမော်ကို သွားနှုတ်ဆက်ပါတယ်။ လုပ်နေ ကျထုံးစံမို့ လုပ်တာပါ။ နှစ်ဘက် ထူးထူး ထွေထွေပြောလေ့ မရှိပါ။

ဒီတခါမှာတော့ မထင်မှတ်ဘဲ ရဲဘော်မော်စီတုန်းက ဗမာပြည်ပြည်တွင်းစစ် ပြဿနာ ဖြေရှင်းဖို့ (ဗကပ) နဲ့ (၈၀) ဥက္ကဌချင်းစကားပြောဖို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။ ဗိုလ်နေဝင်းကလည်း သူ့အနေနဲ့ စကားပြောဖို့ သဘာတူကြောင်း၊ သူ့လူတွေနဲ့တိုင်ပင်ပြီး နှစ်ဘက်ဆွေးနွေးဖို့ တရားဝင် အကြောင်းပြန် မယ့်အကြောင်း ပြောပါတယ်။

ရဲဘော် ဟွကိုဖုန်းလက်ထက်၊ ရဲဘော်တိန့်ရှောင်ဖင် လက်ထက်လည်း အဲဒီလိုပဲ အကြိမ်ကြိမ်တိုက်တွန်းခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၅၉ နဲ့ ၁၉၉၀ ခုနှစ်ကျမှ “စကားပြောပွဲ” လုပ်ဖြစ်တာ ပါ။

ကမ္ဘာ့စနစ်က ဗမာပြည် ပြည်တွင်း စစ်ကို ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက် စေသလဲ ဆိုတာသိဖို့ အသေးစိတ်တင်ပြတာပါပဲ။

ကိစ္စတွေက ပြီးခဲ့ပါပြီ။ ထပ်တကျော့ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာ့စနစ် အပြောင်းအလဲဟာ မမျှော်လင့်ဘဲဖြစ်ဖက် ကြောင်းကို အတွေ့အကြုံနဲ့ သင်ခန်းစာထုတ် ယူဖို့ လိုပါတယ်။

စစ်အေးခေတ်တုန်းက အိန္ဒိယက ဗမာပြည်နဲ့ သိပ်မပတ်သက်ခဲ့ပါဘူး။ စစ်အေးခေတ်လို့ ပီပီပြင်ပြင်မဖြစ်ခင်တုန်းက “ရန်ကုန် အစိုးရ” ကို ကယ်ခဲ့ပြီးနောက် မူ (၅) ချက်နဲ့ပဲ ဗမာပြည်ကို ထိန်းထားပါတယ်။ အဓိကအာရုံပြု တာက စင်တိုး ( CENTO ) ထဲ ပါနေတဲ့ ပါကစ္စတန်ပါ။

တရုတ်ကတော့ သမိုင်းအမွေအဖြစ် ကွန်မြူနစ်ချင်းစိတ်ဓာတ်အရ ဆက်ဆံပါတယ်။ ဆီးတိုး (SEATO) ရှိနေတာ၊ ဗီယက်နမ်စစ် ဖြစ်နေတာကလည်းရှိတော့ ဗမာပြည်အရေးကို စိတ်ဝင်စားပါတယ်။ လူကြီး (၅) ချက်ကို နှစ်ဘက်ကထိန်းသိမ်းဖို့ အလွန်အမင်း လိုလားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြည်တွင်းစစ်ထဲ ဝင်မပါမိအောင် အလွန်သတိထားပါတယ်။ (ဗကပ) ကို ကျည်တတောင့်၊ လက်နက် တလက် မကူသလို ၊ အစိုးရဘက်ကိုလည်း လက်နက် ကျည်မရောင်းပါဘူး။ စစ်ဝတ်စုံ ချုပ်နိုင်တဲ့ပိတ်၊ စစ်ဖိနပ်တောင် မရောင်းခဲ့ပါဘူး။

မူကြီး (၅) ချက်ပြန်ပြီး ထိန်းကြ တာရယ်၊ စစ်အေးလွန်ခေတ် ရောက်တာ ရယ်က မရှေးမနှောင်းဖြစ်ပါတယ်။ နယ်စပ်မှာ ပြည်တွင်းစစ် မရှိစေချင်ရုံမက နိုင်ငံရေးလည်း တည်ငြိမ်စေချင်တဲ့ဆန္ဒ သိပ်ကိုပြင်းပြပါတယ်။

စစ်အေးလွန်ကာလရောက်တာနဲ့ တရုတ်ပြည်ရဲ့ ပြုပြင်ရေးနဲ့ တံခါးဖွင့်ရေး ကလည်း မရှေးမနှောင်း ပေါ်တာပါ။ ဒါကြောင့် ရောင်းနိုင်တာအားလုံးရောင်း၊ ဝယ်နိုင်တာ အားလုံး ဝယ်ပါတယ်။ ။

မူကြီး (၅) ချက် ပျက်နေတုန်းက (ဗကပ) ကို ကူညီနေတုန်းကဆိုရင် “သစ်တတို၊ စပါးတစေ့” မဝယ်ပါ။ (ဗကပ) က စပါးထွက်တဲ့ ဒေသကနေ တရုတ်ပြည်ဖြတ်ပြီး စားစရာ မလုံလောက်တဲ့ ဝ နယ်ကို ဆန်သယ်ပါရစေ၊ ဗမာပြည် မြောက်ဖျားမှာ အလေ့ကျပေါက်ပြီး တောထနေတဲ့သစ်တွေ ရောင်းပါရစေလို့ အကြိမ်ကြိမ်ပြောခဲ့ပါတယ်။

တို့ကူတာဟာ ဗမာပြည်က ဆန် တွေ၊ သစ်တွေ လိုချင်လို့ကူတာလို့ အပြောခံ ရမယ်။ ဒါကြောင့် သစ်တတို၊ စပါးတစေ့ တရုတ်ပြည်ထဲ မသွင်းပါနဲ့ ၊ ဝနယ် သယ်သွား တဲ့စပါး လူတွေသိမှာမဟုတ်ဘူး၊ တရုတ်ပြည်ထဲ သွင်းတာပဲသိကြမှာဆိုပြီး ယတိပြတ်ပယ်ချ ပါတယ်။ ရဲဘော်ချိုအင်လိုင်းကိုယ်တိုင် ပယ်ချ တာပါ။ ဝနယ်မှာ စားစရာမရှိရင် ဆန်ပေးမယ် ဆိုပြီး ဆန်တွေ နှစ်တိုင်းပေးနေပါတယ်။

မူကြီး (၅) ချက် ပြန်ဖြစ်လာတာ ဟာ နယ်စပ်က လူမျိုးစုရဲဘော်တွေကို ငြိမ်းချမ်း ရေးအဖွဲ့ (ဒီစကားလုံးက (ဗကပ) သာသုံးတာပဲ၊ စစ်အစိုးရက တတ်နိုင်သမျှရှောင်တဲ့ ဝေါဟာ ရပါ) တွေ ဖြစ်စေတာပါပဲ။ နယ်စပ်အရောင်း အဝယ်တွေလည်း ဖွံ့ဖြိုးလာစေပါတယ်။ ရောင်းကြဝယ်ကြတာမှာ ဘာတွေရောင်းပြီး ဘာတွေဝယ်တယ်ဆိုတာ ဗမာစီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်းတွေမှာ တွေ့နိုင်ပါတယ်။

လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရောင်းကြ ၀ယ်ကြတော့ ဒါကို အမေရိကန်က မလိုလား ပြန်ဘူး။ စစ်အေးခေတ်တုန်းက သူတို့ ပြောခဲ့ ဟောခဲ့တာတွေကို ၁၈၀ ဒီဂရီ လှည့်ပစ်လိုက် တယ်။ ပိတ်ရမယ် ဆို့ရမယ် ဖြစ်လာတယ်။

ကမ္ဘာကြီးက ဒီတခုတည်းပါပဲ။ လည်မြဲလည်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်အေးလွန် ကာလ ရောက်လာတော့ တမျိုးဖြစ်လာတာ ပါပဲ။ တရုတ်ပြည်ဟာ သေနင်္ဂဗျူဟာ မိတ်ဖက် လား၊ ပြိုင်ဘက် (ရန်ဘက်လို့ မသုံးဝံ့သေးဘူး) လား၊ တယောက်တမျိုး ပြောလာပါတယ်။ စစ်အေးခေတ်တုန်းကတော့ မိတ်ဖက်၊ စစ်အေး လွန်ခေတ်မှာ ပြိုင်ဘက် ဗလောင်းဗလဲ လုပ်ပါ တယ်။

အဲဒီလို ဗလောင်းဗလဲ အမေရိကန် လုပ်တာကို ဖာဖို့ထားဖို့ ကြိုးစားနေကြသံ ကြားရပါတယ်။ ကွန်မြူနစ်နဲ့ ဖက်ဆစ် အတူတူ ပဲလို့ပြောသံ ကြားရပါတယ်။ ကလေး ကတောင် မတူဘူးဆိုတာ သိနေတဲ့ကိစ္စကို ဘာ့ကြောင့် ဗလောင်းဗလဲ ဖြစ်လာသလဲ ဆိုတော့ အမေရိကန် ဆရာကြီးကိုယ်တိုင်က ဗလောင်းဗလဲလုပ်လို့ပါပဲ။ ကိုယ့်မိတ်ဆွေတွေ ပြောတာကို တာဝန်အရ ပြောတာတွေပဲလို့ သဘောထားလိုက်ပါတယ်။

စစ်အစိုးရကို ဖက်ဆစ်လို့ (ဗကပ) က ဘယ်တုန်းကမှ မပြောပါ။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ ဖက်ဆစ်စနစ်က နယ်ချဲ့ လက်ဝါးကြီး အုပ် အရင်းရှင်ကြီးတွေက မွေးထုတ်တဲ့ဝါဒ၊ နယ်ချဲ့ နိုင်ငံတွေမှာသာ ပေါ်နိုင်တဲ့စနစ် ဖြစ်လို့ ပါ။ ဗမာပြည်လို ကိုလိုနီမဖြစ်အောင် ရှောင်နေ ရတဲ့တိုင်းပြည်မှာ ဖက်ဆစ်စနစ် မပေါ်နိုင်လို့ ပါပဲ။ ဖက်ဆစ်ဆန်တာတော့ ရှိပါတယ်။ ဗမာ့နည်းဗမာ့ဟန် ဖက်ဆစ်ဝါဒပဲဖြစ်မယ့် အလားအလာ ရှိပါတယ်။

စစ်အေးလွန်ခေတ်ဟာ ခဏပဲ ရှိမှာပါ။ ကမ္ဘာ့စနစ်သစ်တခု အနှေးနဲ့အမြန် မပေါ်မီ ယာယီရှိတဲ့ကာလကလေးပါပဲ။ ခွင်လုံးကျွတ်နိုင်လိုက်ပြီထင်တဲ့ အမေရိကန်နဲ့ အနိုင်အရှုံးမရှိတဲ့ပွဲလို့ထင်တဲ့ အင်အားကြီး နိုင်ငံတွေ လွန်ဆွဲနေချိန်ဖြစ်ပါတယ်။

ဗမာပြည်အနေနဲ့ အနေတတ်ရမယ့် ကာလ ဖြစ်ပါတယ်။

သဘောထားမှန်ကြမှ ပြည်တွင်းစစ် ရပ်နိုင်လိမ့်မယ်

စစ်မြေပြင်မှာ မရနိုင်တာကို စားပွဲပေါ်မှာ တောင်းနေကြလို့တော့ ဘာမှ ဖြစ်မလာနိုင်ပါ။ ဦးကျော်ငြိမ်းစခဲ့တဲ့ “သန္ဓေသား ဖျက်ချရေး” ပေါ်လစီ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘဲ ပြည်တွင်းစစ်က အသက်ငါးဆယ်ကျော်ပါပြီ။

(ဗကပ) အနေနဲ့ စေ့စပ်ဆွေးနွေးပွဲ တခါနဲ့ စကားပြောပွဲတခါ လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ စေ့စပ် ဆွေးနွေးပွဲတုန်းက ဖြစ်စဉ်တွေက ဦးအောင်စော ဦးရဲ့ နှစ် ၅၀ စာအုပ်မှာ ပါပါတယ်။ ပြည့်စုံ ပါတယ်။ စကားပြောပွဲကိုတော့ စစ်အစိုးရက ဘာမှ မထုတ်ပြန်ပါ။ အပြီးအပိုင်ဖျက်သိမ်းတယ် ၊ ဆိုတာပဲကြေညာပါတယ်။ ။

၁၉၆၃ စေ့စပ်ဆွေးနွေးပွဲတုန်းက ဘာအခြေခံဥပဒေမှ မရှိပါ။ ၁၉၄၇ အခြေခံ ဥပဒေ ဖျက်သိမ်းထားပါတယ်။ စကားပြောပွဲ ကျတော့ အခြေခံဥပဒေရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဆလ တပါတီသာရှိရမယ့် ဥပဒေပါ။ (ဗကပ) အတွက်သာမက မဆလ ကလွဲလို့ တခြား ဘယ်ပါတီမှ မရှိနိုင်ပါ။

အဲဒီစကားပြောပွဲပျက်တော့ ပြည် တွင်းစစ် တကယ်ရပ်ချင်ရင် ရပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို (ဗကပ) က ရှာပါတယ်။ ပါတီစုံဒီမိုကရေစီ အခြေခံဥပဒေရှိမှဖြစ်မယ်လို့ သိလို့ တင်ပြပါတယ်။ ၁၉၈၀ ခုနှစ်မှာပါ။

၁၉၈၈ အုံကြွမှုကြီး အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတုန်းက ပြည်တွင်းစစ်ရပ်စဲရေး နည်း လမ်းတခု ပေါ်လာတယ်ထင်လို့ မြို့ပေါ်က အင်အားစုတွေ အားလုံးစုစည်းပြီး ကြားဖြတ် ခေါ်ခေါ် ယာယီခေါ်ခေါ် ညွန့်ပေါင်းအစိုးရ တခုပေါ်ရင် (ဗကပ) က အဲဒီအစိုးရကို ထောက် ခံမှာပါ။ အစိုးရတပ်ထဲကလည်း ယာယီအစိုးရ ကို ထောက်ခံမယ့်သူတွေ တွေ့ထားပါတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ပြည်တွင်းစစ်ကို လူထုနည်းနဲ့ ရပ်ပစ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်ခဲ့ပါတယ်။

ဗိုလ်အောင်ကြီးနဲ့ ဦးနုထွက်ပြီး ပွဲဖျက်ကြလို့ ယာယီဒီမိုကရေစီ ညွှန့်ပေါင်း အစိုးရဖွဲ့ရေး ပျက်ပါတယ်။ ပြည်တွင်းစစ် ရပ်စဲရေး အလားအလာပါ ပျက်စီးသွား ပါတယ်။

အခု ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းပေါ်လစီ ချထားပါတယ်။ ၁၉၈၈ နောက်ပိုင်းပေါ်လာတဲ့ NLD. DPNS. ABSDF ဗကသ စတဲ့ အဖွဲ့တွေ အရင်ဆုံးဆွေးနွေး၊ နောက် ငြိမ်း အဖွဲ့တွေနဲ့ ဆွေးနွေး၊ တတိယ ခြေလှမ်းကျမှ (ဗကပ) ဆွေးနွေးကြဖို့ပါပဲ။ ဒါဟာ ပြည်တွင်း စစ်ရပ်စဲရေးကို တရစ်ချင်းလုပ်သွားဖို့ ရည်ရွယ် လို့ တင်ပြတာပါ။

ပြည်တွင်းအခြေအနေကို အကဲ ဖြတ်ပြီး ပြည်တွင်းစစ်ရပ်စဲရေး နည်းလမ်းတွေ (ဗကပ) က ရှာနေဦးမှာပါပဲ။ ပြည်တွင်းစစ် ရပ်ချင်တဲ့ သဘောထား ဘက်အားလုံးမှာရှိကြမှ ရပ်လို့ ရပါလိမ့်မယ်။ ငါတို့နိုင်ပြီးပြီ၊ စေ့စပ်စရာမလို ဆိုတဲ့သဘောထား ထားနေရင် ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါ။

အဲဒီလို နိုင်လိုက်ပြီလို့ ထင်တာဟာ နဝတ နအဖ မှ မဟုတ်ပါ။ ၁၉၅ဝ နှစ်တွေတုန်း ကတည်းက ဖဆပလလည်း ထင်ခဲ့တာပါ။ ကောက်သင်းကောက်စရာပဲ ကျန်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ စိုက်တာရိတ်တာက သုံးလေးနှစ်၊ ကောက်သင်းကောက်တာက နှစ် ၄၀ ကျော် ဆိုတော့ လူရယ်စရာပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

အခုလည်း ပြည်တွင်းစစ် ရပ်တာ မဟုတ်ကြောင်း “ငြိမ်းအဖွဲ့” တွေ ရှိနေတာက ပြပါတယ်။ ခြံထဲကကြက် ရိုက်စားထားတဲ့ ခွန်ဆာအဖွဲ့ကိုတောင် ပြတ်အောင်နိုင်လိုက် ပါသလား။ မနိုင်ဘူးဆိုတာ စစ်အစိုးရ သိပါ တယ်။

အမေရိကန်ထွက်ပြီး ကျွတ်ကိုက်လို့ သေတဲ့မသာအဖြစ် နတ်သံနှောသွားတဲ့ ဗိုလ်အောင်ကြီးလည်း အပြတ်မနိုင်တာမှန်း သိပါတယ်။ သူပြောတဲ့ “ကျွတ်” တွေဆိုတာ အများစုက သူတို့ ၁၉၅၅ က ၁၉၅၈ အထိ လုပ်ခဲ့တဲ့ လက်နက်ချပွဲကြီးတွေမှာ ပါနေတဲ့ အောက်ခြေက ရဲဘော်တွေ မဟုတ်ပါလား။

သဘောထားမမှန်ကြရင် ဘယ် ဘက်ကမှားမှား ပြည်တွင်းစစ် မရပ်နိုင်ပါ။ အရှုံးအနိုင်ပြတ်အောင် တိုက်ကြရမှာပါပဲ။

နိဂုံး

အခုတင်ပြခဲ့တာဟာ (ဗကပ) ထဲ က တယောက်ရဲ့ ပုဂ္ဂလိကအမြင်ပါ။ မျိုးဆက် သစ်တွေခေတ်မှာ ပြည်တွင်းစစ် ပြဿနာ ပြေလည်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

မျိုးဆက်ဟောင်း၊ မျိုးဆက်သစ် တွဲပြီး (၁၃) နှစ်ခရီး ဖြတ်သန်းခဲ့ပါပြီ။ ရှေ့မှာ မျိုးဆက်သစ်များချည်း ချီတက်ကြရပါမယ်။ ကမ္ဘာ့စနစ်သစ်လည်း မရှိသေး၊ ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေးလည်း မတည်ငြိမ်သေးတဲ့ အချိန်မှာ အခြေအနေတွေ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ရှိပါလိမ့်မယ်။

၁၉၃၈ ကနေ ၁၉၄၈ ဆယ်နှစ် ကာလဟာလည်း ရှုပ်ထွေးခဲ့ပါတယ်။ အရှုပ်ထဲ ကနေ ပြည်တွင်းစစ် ပေါက်ကွဲခဲ့ပါတယ်။ ဒါကိုလည်း သင်ခန်းစာယူသင့်တာယူ၊ အတွေ့ အကြုံ ဆက်ခံသင့်တာ ဆက်ခံကြလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ။

ဆဒမ်ဟူစိန် ကျဆုံးခန်း – သစ္စာတည်

အီရတ်နိုင်ငံထဲကို အမေရိကန်စစ်တပ် စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ၂၀၀၃ ခုနှစ်၊ မတ်လ ၂၀ ရက်မှာ ဆဒမ်ဟူစိန်ရဲ့ ကျဆုံးခန်းဟာ စတင်လာပါတော့တယ်။

ဆဒမ်ဟူစိန်ကို ဘဂ္ဂဒက်မြို့နဲ့ မိုင် ၁၀၀ လောက်ဝေးတဲ့ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာ ချို့ငဲ့တဲ့ မိသားစုတစ်ခုက ၁၉၃၇ ခုနှစ်မှာ မွေးဖွားခဲ့ပါတယ်။ သူ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာ ဘဂ္ဂဒက်မြို့ကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ပြီး နောက်တစ်ချိန် သူခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာမယ့် ပါတီတစ်ခုကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ အာဏာသိမ်းဖြစ်စဉ်တွေထဲမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပါဝင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ၁၉၆၈ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လမှာ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူကို အီရတ်ရဲ့ အာဏာရှင်အဖြစ် အုပ်ချုပ်နိုင်အောင် တွန်းတင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ၁၁ နှစ်ကြာ၊ ၁၉၇၉ ခုနှစ်မှာ အဲဒီဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူဆီက အာဏာကို ရယူခဲ့ပြီး နိုင်ငံကို ၂၄ ကြာ အာဏာရှင်အဖြစ် အုပ်ချုပ်ပါတော့တယ်။ သူတာဝန်ယူစဉ်အချိန်အတွင်း ပြည်သူတွေဟာ ငတ်ပြတ်ပြီး ဆင်းရဲခြင်းကြီးစွာ နေထိုင်နေရပေမယ့် သူကတော့ နိုင်ငံတစ်ဝန်းမှာရှိတဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါလှတဲ့နန်းတော်ပေါင်း အခု ၂၀ လောက်မှာ လုံခြုံရေးအပြည့်အစုံနဲ့ လှည့်လည်နေပြီး စည်းစိမ်အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ပါတယ်။

၁၉၈၀ ခုနှစ်အစောပိုင်းကာလတွေမှာ အီရန်နဲ့ ရှစ်နှစ်ကြာစစ်ပွဲဖြစ်ခဲ့ပြီး နှစ်ဖက်ပေါင်း လူတစ်သန်းကျော်လောက် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီစစ်ပွဲတွေအတွင်းမှာ ဆဒမ်ဟာ အီရန်စစ်သားတွေကို အာရုံကြောထိခိုက်စေတဲ့ ဓာတုဗေဒအဆိပ်တွေ အသုံးပြုတိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အီရတ်မြောက်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ ခါဒစ်ရှ်လူမျိုးတွေ နေထိုင်ရာဒေသကိုလည်း ဓာတုဗေဒလက်နက်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်လို့ စွပ်စွဲကြပါတယ်။ ၁၉၉၀ ခုနှစ်မှာ ကူဝိတ်နိုင်ငံကို ကျူးကျော်စစ်ဆင်နွှဲပြီး ၁၉၉၁ ခုနှစ်မှာတော့ အမေရိကန်ဦးဆောင်တဲ့ မဟာမိတ်အဖွဲ့တွေ အီရတ်ကို ဝင်ရောက်လာပါတယ်။ ဆဒမ်ဟူစိန်ဟာ ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်ကာလတလျှောက်လုံး လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုတွေ၊ ကုလသမဂ္ဂရဲ့ စီးပွားရေးပိတ်ဆို့အရေးယူမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါတယ်။ တရားမဝင်ရေနံရောင်းချတာတွေ၊ လက်နက်တည်ဆောက်မှုစွပ်စွဲချက်တွေရှိခဲ့ပြီးတော့ ၂၀၀၃ ခုနှစ်၊ မတ်လမှာ အမေရိကန်နိုင်ငံက အီရတ်နိုင်ငံထဲ ထပ်မံဝင်ရောက်ခဲ့ကာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဆဒမ်နဲ့ သူရဲ့အစိုးရကို ဖြုတ်ချမယ့်ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဝင်ရောက်လာတာဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။

၂၀၀၃ ခုနှစ်၊ မတ်လအစောပိုင်းကာလတွေတုန်းက “သစ္စာတော်ခံတွေဟာ ကျူးကျော်မှုတွေအပေါ် အောင်ပွဲခံနိုင်မယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာမရှိဘူး” လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့တဲ့ ဆဒမ်ဟူစိန်ဟာ အမေရိကန်တွေရဲ့ ကျူးကျော်စစ်စပြီး မကြာခင်မှာပဲ လူမြင်ကွင်းကနေပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့အစိုးရအဖွဲ့လဲ ပြိုလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့ဟာလည်း ဆဒမ်ဟူစိန်နဲ့ သူ့အစိုးရအဖွဲ့တာဝန်ရှိသူတွေကို အပူတပြင်း လိုက်လံရှာဖွေပါတော့တယ်။ ၂၀၀၃ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လမှာ အမေရိကန်စစ်တပ်ဟာ အီရတ်နိုင်ငံမြောက်ပိုင်း မြို့တစ်မြို့က နေအိမ်တစ်လုံးကို ဝင်ရောက်စီးနင်းရှာဖွေတဲ့အခါ အဲဒီမှာရှိနေတဲ့ ဆဒမ်ရဲ့ သားနှစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

သားနှစ်ယောက် သေဆုံးပြီးနောက် ငါးလအကြာ ၂၀၀၃ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာ ၁၃ ရက်နေ့မှာ အမေရိကန်စစ်သားတွေဟာ ဆဒမ်ဟူစိန်ကို သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေဖြစ်တဲ့ တီကရီးမြို့အလွန် ကိုးမိုင်ခန့်မှာ ခြောက်ပေ-ရှစ်ပေသာသာလောက်သာရှိတဲ့ တွင်းလေးတစ်ခုထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတာကို တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ အလွန်အသန့်ကြိုက်တဲ့ ဆဒမ်ဟူစိန်ဟာ ဖမ်းဆီးခံရတဲ့အချိန်မှာ မုတ်ဆိတ်မွှေးထူထူ၊ ရွှံ့တွေလူးနေတဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့ ညစ်ညစ်သည်းသည်းဖြစ်နေပါတယ်။ အဖမ်းခံရစဉ်မှာလည်း ဘာမှခုခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီစစ်ဆင်ရေးမှာပါဝင်တဲ့ အမေရိကန်စစ်သားတစ်ယောက်ကတော့ “အားမတန်လို့ မာန်လျှော့သွားတယ်” လို့ မှတ်ချက်ပြုခဲ့ပါတယ်။

အမေရိကန်စစ်တပ်ဝင်ရောက်လာပြီး မကြာခင် ၂၀၀၃ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ ၉ ရက်နေ့မှာ ဆဒမ်ဟူစိန် အာဏာလွှမ်းစဉ်ကာလတုန်းက ဖရက်ဒို့စ်ပန်းခြံထဲ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဆဒမ်ဟူစိန်ရုပ်တုကြီးကို အမေရိကန်စစ်တပ်နဲ့ အီရတ်ပြည်သူတွေပူးပေါင်းပြီး ဖြုတ်ချပစ်လိုက်ပါတယ်။ ဆဒမ်ဟူစိန်ရုပ်တုကြီး အောက်ကိုကျလာတဲ့အခါ အီရတ်ပြည်သူတွေဟာ အဲဒီရုပ်တုကို ဖိနပ်တွေရိုက်၊ လမ်းပေါ်တရွတ်တိုက်စွဲတာတွေ လုပ်ကြပါတယ်။

ဆဒမ်ဟူစိန်အဖမ်းခံရပြီး ၂ နှစ်လောက်အကြာ ၂၀၀၅ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလမှာ တရားရုံးတင်စစ်ဆေးမှုတွေ စတင်ပြီး ၂၀၀၆ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလမှာ ကြိုးမိန့်ချကာ ၂၀၀၆ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၃၀ ရက်နေ့မှာ ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူသေသွားသည်အထိ အမေရိကန်တို့ စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ အစုအလိုက်အပြုံလိုက် သေစေနိုင်တဲ့ လက်နက်တွေဆိုတာကိုတော့ နှစ်ရှည်လများစွာ ရှာဖွေပေမယ့် ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။

၂၀၁၆ ခုနှစ်လောက်တုန်းက ဘီဘီစီက ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ အင်တာဗျူးတစ်ခုမှာ ဖြေဆိုသူတစ်ဦးက “ဒီနိုင်ငံမှာ ဆဒမ်ဟူစိန်သေသွားပေမယ့် ဆဒမ်ဟူစိန်အငယ်စားတွေ အများကြီးပေါ်လာတယ်” လို့ သူ့ခံစားချက်ကို ထုတ်ပြောခဲ့ဖူးသလို အီရတ်နိုင်ငံဟာ အခုထိ ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်ပါတယ်။

(ဆဒမ်ဟူစိန် သေဆုံးခြင်း ၁၅ နှစ်ပြည့်)

သစ္စာတည်

Saddam Hussein captured ခေါင်းစဉ်နဲ့ History ဝဘ်ဆိုက်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ဖော်ပြချက်ကို အဓိကထား အကိုးအကားပြုပြီး ဆီလျော်သလို ဗမာဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ရွေ့အောင်တွန်းရင်း ရွဲ့ – သစ္စာတည်

၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလကစခဲ့တဲ့ အာဏာရှင်တော်လှန်ရေးခရီးဟာ ကိုးလကျော်လာပါပြီ။ တော်လှန်ရေးဆိုတာ နိုင်ငံကို အရွေ့တစ်ခုဆီရောက်ဖို့ ဝိုင်းတွန်းကြတာပါ။ အဲဒီလိုတွန်းကြတဲ့အခါ မရွဲ့မစောင်း ကိုယ့်လမ်းကြောင်းပေါ်ကနေ တွန်းကြဖို့လိုသလို၊ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ရွေ့အောင်တွန်းရင်း ရွဲ့မသွားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ရွဲ့သွားတယ်ဆိုတဲ့နေရာမှာ တော်လှန်ရေးသမားတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းရော၊ လုပ်ငန်းပိုင်းတွေပါ ရွဲ့မသွားဖို့ပါ။


လူမှန်ရင် အမြှောက်ကြိုက်တတ်ကြပါတယ်။ ချီးမွမ်းခံချင်ကြပါတယ်။ မြှောက်စားခံချင်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ ဘုရားရဟန္တာ မဖြစ်သရွေ့ လူတိုင်းလိုလိုမှာ ရှိတတ်ကြပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်မထိန်းဖြစ်ရင် အဲဒီချီးမွမ်းမှုတွေ၊ မြှောက်စားမှုတွေမှာ သာယာလွန်ပြီး အမှားတွေကို အမှန်ထင်သွားတတ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကို ဝန်းရံနေတဲ့ ကိုယ့်အနားမှာရှိတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းလေးထဲမှာ မျောနေပြီး ကိုယ်တစ်ခုခုအမှားလုပ်ခဲ့ရင်သော်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မရှိသယောင်၊ တာဝန်ခံစရာမလိုသယောင် အထင်မှားသွားတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီအမှားကို သိချိန်နောက်ကျပြီးမှ သိသွားခဲ့ရင် ပြင်ရတာ ခက်သထက်ခက်လာနိုင်ပါတယ်။ တော်လှန်ရေးကာလအတွင်းမှာ ဒီလိုကိစ္စတွေဟာ ပိုဂရုပြုစရာပါ။ အလှူငွေကိစ္စတွေ၊ ထောက်ပံ့ရေးကိစ္စတွေကြောင့် ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ပွန်းပဲ့မသွားအောင် အထူးဂရုထားဖို့သလို ကိုယ်က လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်စွမ်းဆောင်နိုင်သူအဖြစ် နာမည်ရလာတဲ့အခါမှာလည်း ကိုယ့်ကိုတိုက်ခိုက်ထိုးနှက်မယ့်သူ အချိန်မရွေးပေါ်လာနိုင်တဲ့အတွက် တော်လှန်ရေးလိပ်ပြာသန့်အောင် ပြင်ဆင်ထားသင့်ပါတယ်။
နောက်ပြီး လူဆိုတာ အမှားနဲ့ မကင်းတတ်ကြသူမို့ ကိုယ့်ပြောဆိုလုပ်ကိုင်မှု တစ်ခုခုမှားသွားခဲ့ရင်လည်း
အမှားကိုဝန်ခံပြီး တောင်းပန်တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်လုပ်ထားရပါမယ်။ ဒါဟာ တော်လှန်ရေးမှာ အရွေ့တစ်ခုကို တွန်းကြရင်း ဂုဏ်သိက္ခာပိုင်းမှာ ရွဲ့မသွားအောင် ဂရုပြုကြဖို့ဖြစ်ပါတယ်။


နောက်တစ်ခုက လုပ်ရပ်ပိုင်းပါ။ တစ်ဖက်ကို ပြောချင်ဇောကြီးတဲ့အခါမှာ ကိုယ့်ဖက်ကိုယ်ပါ နင်းမိလိုက်တာမျိုး ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဥပမာပြောရရင် ရုပ်ရှင်မင်းသားရန်အောင် စစ်ကောင်စီကဖိတ်တဲ့ပွဲသွားတက်လို့ ဝေဖန်တဲ့အခါ သူရဲ့ ပြင်ပပုံပန်းသဏ္ဍာန်နဲ့ ကွဲပြားတဲ့လိင်စိတ်ခံယူမှုကိုပေါင်းကာ “ငါ- မ ‌‌ေ-ာက်ခြောက်” အခြောက်စိတ်နဲ့ ဘာဖြစ်ညာဖြစ်လို့ ဆဲရေးတိုင်းထွာပြီး ပြောဆိုမိတတ်ပါတယ်။ ဒါဟာ သတိပြုစရာပါ။ ဒီနွေဦးတော်လှန်ရေးမှာ ပါဝင်နေကြတဲ့ ကွဲပြားတဲ့လိင်စိတ်ခံယူမှုရှိသူတွေကိုပါ ထိခိုက်သွားစေသွားပါတယ်။ အာဏာရှင်တွေနဲ့ ပလူးပလဲလုပ်တဲ့သူတွေကို ဆန့်ကျင်တာမှန်ပေမယ့် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်တည်မှုသွင်ပြင်ကို တိုက်ခိုက်တာဟာ ကျင့်ဝတ်အရ သေးသိမ်တဲ့ဘက်ကို ရောက်သွားစေနိုင်တာ သတိပြုဖို့လိုပါတယ်။ အဲဒါထက်ဆိုးတာက ကိုယ့်ဘက်သားမဟုတ်သူတွေကို လူမှုပြစ်ဒဏ် (Social Punishment) လုပ်တဲ့အခါ လူမှုရေးအရတိုက်ခိုက်တဲ့ (Personal Attack) ဘက်ကို ရောက်သွားတာပါ။ “ဒီ-င်ခံ -ီးစုပ်ရတာကြိုက်တဲ့ကိုဘယ်သူကတော့ နန်းစီဒီအမ် (Non-CDM) လောက်ကောင်ပါနော်” ဆိုတာမျိုးနဲ့ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ လူမှုပြစ်ဒဏ်ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်အောက်ကနေ ရေးတာမျိုးတွေပါ။ ဒီတော်လှန်ရေးမှာ ကွဲပြားတဲ့လိင်စိတ်ရှိသူတွေ အမြောက်အများဟာလဲ တိုက်ပွဲရဲ့ တစ်ထောင့်တစ်နေရာက ပါဝင်နေကြတယ်ဆိုတာကို သတိပြုစေချင်ပါတယ်။အဲဒါအပြင် လူတစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို နှိမ်ချပြောတဲ့အချက်ပါ။“အိမ်မပိုင်ဘူးတဲ့ကောင်တွေဟာ အိမ်ရဲ့တန်ဖိုးကို နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဆိုတဲ့ အပြောမျိုးပါ။


သေချာစဉ်စားကြည့်ရင် အရာတစ်ခုအပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုဟာ သူပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း၊ မပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဒီတော်လှန်ရေးရဲ့ တိုက်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲနေတဲ့သူတွေထဲမှာလည်း အိမ်တစ်လုံး မပိုင်ပေမယ့် အဖိုးစားနားကို နားလည်တန်ဖိုးထားတဲ့သူတွေ ပါဝင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပိုင်ဆိုင်မှုရှိခြင်း၊ မရှိခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းတွေနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်ကြည့်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။


ဒီတော်လှန်ရေးဟာ အရွေ့တစ်ခုစီရောက်ဖို့ ကိုယ်နိုင်ရာကနေ ဝိုင်းတွန်းကြရတာပါ။ အဲဒီလို တွန်းကြတဲ့အခါမှာ တွန်းနေရင်းနဲ့ ရွဲ့စောင်းသွားတာမျိုးဖြစ်သွားရင် ပိုပင်ပန်းကြရပါတယ်။ကိုယ့်လူကိုယ်ထိန်းကျောင်းရတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ပိုတိုးလာပါတယ်။ ခွေးဆိုးတစ်ကောင်ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ကိုယ်တိုင်က ခွေးလိုကိုက်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနွေဦးတော်လှန်ရေးဟာ အာဏာရူးတွေကို အမြစ်ဖြတ်တာအပြင် အတွေးအခေါ်တွေပါ တော်လှန်နေတဲ့အတွက် ခေတ်အဆက်ဆက်ကအရိုးစွဲလာတဲ့ ပုံဖျက်ခံအတွေးအခေါ်တွေနဲ့ အသိတရားတွေကိုပါ တစ်ပါတည်း တော်လှန်ကြဖို့လိုအပ်ပါတယ်။


သစ္စာတည်

မြို့မငြိမ်းသီချင်းထဲက အမျိုးသမီးအရေး – သစ္စာတည်

“ယောက်ဖ တိုက်ပွဲနိုင်အောင်တိုက်

မိန်းမ မရမှာမပူနဲ့

ငါ့ညီမရှိတယ်”

တလောဆီက နွေဦးတော်လှန်ရေးဆန္ဒပြပွဲတစ်ခုမှာ တွေ့ရတဲ့ စာတန်းပါ။ ဒီစာတန်းကိုရေးတဲ့ ဆန္ဒထုတ်ဖော်သူ တွေရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ ဆန္ဒထုတ်ဖော်သူတွေကိုယ်တိုင်ပဲ သိပါလိမ့်မယ်။ ဘယ်အတိုင်းအတာ၊ ဘယ် အတိမ်အနက်ဆိုတာကိုလည်း မူလရေးသူတွေပဲ သိပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေသိ အမျိုးသမီးအရေးလှုပ်ရှားသူတွေရဲ့ ဝေဖန်သံ စီစီညံညံထွက်ခဲ့တဲ့ စာတန်းတစ်ခုတော့ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ တကယ်တော့ အမျိုးသမီးတွေကို ဇိမ်ခံပစ္စည်း ကဲ့သို့၊ အရာဝတ္ထုပစ္စည်းကဲ့သို့ ပက္ကာဆက်ကြတာ ပဒေသရာဇ်ခေတ်ရဲ့ အပြုအမူပါ။

တချို့ကလည်း ဒီစာတန်းပတ်သက်ပြီး အရမ်းအတွေးမလွန်ဖို့၊ အပျော်သဘောရေးတာဖြစ်ပြီး တကယ်လဲ ကိုယ့်ညီမကို ပြီးစလွယ် သူများလက်ထဲ ထည့်လိုက်မှာမဟုတ်ကြောင်း ပြောဆိုတာတွေ့ရပြန်ပါတယ်။

ဒီလို အငြင်းအခုံ အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ဆက်စပ်ပြီး ခေါင်းထဲရောက်လာတာက တေးပြုစာဆို မြို့မငြိမ်းရဲ့ “တောင်ပြုံး” ဆိုတဲ့ သီချင်းပါ။ မန္တလေးတိုင်း၊ မတ္တရာမြို့နယ်၊ တောင်ပြုံးရွာမှာ ကျင်းပတဲ့ ဘုရားပွဲနဲ့ နတ်ပွဲကို မြို့မ အသင်းသားများနဲ့အတူ လိုက်ပါသွားတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို မြို့မငြိမ်းက ပေါ်ပေါ်လွင်လွင် ရေးဖွဲ့ထားတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး ထိကပါးရိကပါးစနောက်ကာ ပါးစပ်အရသာခံတတ်တဲ့ ကိုကိုကာလသားတွေအကြောင်း အဓိကပါဝင်ပါတယ်။ ဒီလို သားပြောမယားပြော စနောက်မှုမျိုးဟာ မဖြစ်သင့် ကြောင်း ပြောသူရှိသလို၊ ထုံးစံဖြစ်တာကြောင့် သည်းညည်းခံသင့်ကြောင်း အဲဒီခေတ်က နှစ်ဖက်အငြင်းအခုံ ဖြစ်ခဲ့ဟန်တူပါတယ်။

တောင်ပြုံးသီချင်းက မိန်းကလေးအဆိုရှင်ရဲ့ သီချင်းပါ။ လေပါတီမြရင် သီဆိုခဲ့တဲ့ အငြိမ့်သီချင်းပါ။ “ဪ.. တောင်ပြုံးခေါ် ပွဲတော်ကြီး နီးလာပြီ။ လာ… ကိုမြို့မ.. မြ,နဲ့တွဲ.. သွားပါရစီ” လို့ လေပါတီမြရင်ရဲ့ ဟန်လေးအတိုင်း သူ့နာမည် အဖျားစွတ်ကလေးထည့်ဆိုပြီး သီချင်းကို စထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် မြို့မငြိမ်းဟာ ဒီသီချင်းကို မိန်းကလေးဘက်က ခံစားရေးတာလို့ ကောက်ချက်ချနိုင်ပါပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ကာယိန္ဒြေ ပျက်အောင် ထိကပါးရိကပါးပြောကြတာကို မနှစ်မြို့ကြောင်း ပြောထားတဲ့ စာသားတွေ တွေ့ရပါတယ်။

တောင်ပြုံးပွဲတော်လာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ထိကပါရိကပါးပြောခံရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို မြို့မငြိမ်းရဲ့ သီချင်းစာသားတွေတဆင့် ခံစားကြည့်ကြည့်ရအောင်ပါ။

ပြောခဲ့သလို ဒီသီချင်းထဲမှာ လေပါတီမြရင်ဟာ မြို့မအဖွဲ့သားတွေနဲ့အတူ တောင်ပြုံးပွဲတော်ကို သွားကြပါတယ်။ တောင်ပြုံးပွဲတော်ဟာ အင်မတန်စည်ကားတဲ့ ပွဲဖြစ်တာကြောင့် မန္တလေးကနေ တောင်ပြုံးရွာကို သွားရာလမ်း တလျှောက် ကြက်ပျံမကျ ကျိတ်ကျိတ်တိုးလေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီခေတ်က မော်တော်ကား ပေါများတဲ့ခေတ် မဟုတ်လေတော့ ရထားနဲ့ လှည်းနဲ့ သွားကြတာ ပိုများမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ လမ်းတလျှောက် လူအုပ်ကြီးနဲ့ စတွေ့ကတည်းက မမြရင်တစ်ယောက် စတာနောက်တာ ခံရပါပုံရပါတယ်။

“ဪ.. နောက်ကနေ.. ယောက်ဖရေ.. ခေါ်နေသည်” လို့ မမြရင်ခဗျာ အတူသွားတဲ့ ယောက်ျားသားတွေဖြစ်တဲ့ မြို့မအသင်းက အစ်ကိုတွေ၊ မောင်တွေကို ပြောရှာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုတွေ၊ မောင်တွေက “ပျို.. သည်းညည်းခံ.. သည်းညည်းခံ… ထုံးစံပါအတည်” ဆိုပြီး ဒီပွဲမှာ ဒီလို စနောက်တာတော့ ထုံးစံပဲလို့ ပြန်ပြောတော့ “အိမ်ကို… မြန်မြန်… ပြန်ပါ… ကလေးတွေ ငိုကုန်ပြီ” လို့ နောက်ကနေ ကာလသားတစ်သိုက် ထိကပါးရိကပါး အော်ဟစ်ပြောနေတာကို ကြားနေပေမယ့် တောင်ပြုံးပွဲလာ မမြရင်တစ်ယောက် ပါးစပ်လေးပိတ် ငြိမ်နေလိုက် ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် “ပန်တော်ပန်းဝယ်… နန်းလယ်မရောက်မီ.. နောက်က စ နေသည်.. ကြောက်စရာ့ လှကေသီ… မိန်းမသားမို့.. ရှက်အားပိုပါသည်… ကျွန်မတယောက် ဒါလောက်စနေပြီ” ဆိုပြီး စတာနောက်တာ တဆင့်တက်ပြီး ကြမ်းတမ်းလာတာကို သူသည်းညည်းမခံနိုင်တော့ကြောင်း ပြောလာပါတယ်။

ပွဲခင်းထဲလည်း ရောက်နေပြီဖြစ်တာမို့ သူသည်းခံနိုင်သလောက် သည်းခံပေမယ့် စတာနောက်တာဟာ အတော်လေးဆိုးဝါးလာပုံကို “နှမချင်းရယ်တဲ့ မစာနာ.. အလွန်တရာ.. ကြမ်းတမ်းလှပါသည်.. စာနာဦးအတည်” လို့ ထုတ်ပြောလာရပါတော့တယ်။ တောင်ပြုံးပွဲတော်ဟာ အင်မတန် လူစည်ကားတဲ့ ပွဲတော်ဖြစ်တဲ့အတွက် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အတင်းတိုးဝှေးကြရင်း ကာလသားတွေ ပါးစပ်ကလည်း အသံပေါင်းစုံထွက်နေလောက် ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်အထိ မြို့မအသင်းက အစ်ကိုတွေ၊ မောင်တွေက “ထုံးစံမို့ မမုန်းရန် တောင်းပန်သည်” လို့ ပြောနေလေတော့ မမြရင်ခဗျာ ဒေါသကို မျိုချလိုက်ပေမယ့် “ကောင်းပါပေ့မောင်ရယ်… လူသွားလူလာ များတဲ့နေရာ မယားလောက်မက ဆိုသည်၊ တအားမြှောက်ကြလို့ ရီ” ဆိုပြီး သားပြောမယားပြောတွေ ပြောနေရာကနေ အဆင့်တွေလွန်လာပြီး မယားလောက်မကတဲ့အထိ ရိသဲ့သဲ့ပြောလာတော့ မမြရင်တစ်ယောက် သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်လုလုဖြစ်သွားတယ် ထင်ပါတယ်။ “တော်ပြီ တန်ပြီ ရှေ့နှစ်ခါတော့ သည်နတ်ပွဲကို လာမယ်လဲ မကြံစည်” လို့ ထုတ်ပြောရလောက်အောင်ကို စိတ်ကုန်သွားရှာပါတယ်။

အတူသွားတဲ့ မြို့မအသင်းက အစ်ကိုတွေ၊ မောင်တွေဟာလည်း ကိုယ့်နှမ၊ ကိုယ့်အစ်မ သည်လောက် သားပြော မယားပြော ပြောခံနေရတာကို နည်းနည်းလေးမှ မဟန့်ဘဲ သည်းခံဖို့ကိုသာ ပြောနေလေတော့ “မြို့မဆိုတဲ့ အသင်းကလူသည်၊ နှစ်ဖော်သူတို့ ပေါင်းဖို့ကြံစည်… ဪ… သူတို့ကောင်းတို့ပါတီ… အပျော်သူတို့ စလိုကြသည်” ဆိုပြီး အတူလာတဲ့ မြို့မအစ်ကိုတွေ၊ မောင်တွေလည်း စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ မောင်တို့တွေလည်း ဒီတောင်ပြုံးပွဲကို ဒီလို ပါးစပ်အရသာခံ စနောက်ဖို့ လာကြတာပေါ့၊ တကျိတ်တည်း တဉာဏ်ထဲတွေပေါ့ သူတော်ကောင်းကြီးတို့ရဲ့လို့ စိတ်ဆိုးဆိုးနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒီသီချင်းတောက်လျှောက်မှာ မြို့မငြိမ်းဟာ အဆိုရှင်အမျိုးသမီးဘက်က အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို အဓိကထားပြီး ရေးထားသလို အဲဒီခေတ်က တောင်ပြုံးပွဲဟာ အမျိုးသမီးတွေကို ကာယိန္ဒြေပျက်အောင် စကြတာ ကိုလည်း ပေါ်ပေါ်လွင်လွင်ရေးဖွဲ့ထားပါတယ်။ ဒီလိုစတာနောက်တာဟာ “ချစ်လို့လား… စကြသည်… စကြသည်… ကြိုက်လို့လား… စကြသည်… စကြသည်…” လို့ ချစ်စနိုးနဲ့ စနောက်တာလို့ ကာပြော,ပြောတဲ့ အုပ်စုလည်း အဲဒီ ခေတ်က ရှိခဲ့ကြောင်းကို သီချင်းထဲကနေတဆင့် သိနိုင်ပါတယ်။

လေပါတီမမြရင်တို့ခေတ်က အခုခေတ်လို အမျိုးသမီးအရေးလှုပ်ရှားသူတွေ မရှိလေတော့ ဒီလိုမျိုး အမျိုးသမီး တွေရဲ့ ခံစားချက်တွေ၊ နစ်နာမှုတွေ၊ မလုံခြုံမှုတွေကို ပြောပေးမယ့်သူ သိပ်ရှိခဲ့မယ် မထင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် မြို့မငြိမ်းက ‘တောင်ပြုံး’ သီချင်းထဲကနေတဆင့် အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ဘဝမလုံခြုံမှုကို လှစ်ဟာပြလိုက်တယ်လို့ ခံစားမိပါတယ်။ တနည်းပြောရရင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ မလုံခြုံမှုတွေကို အမျိုးသားတစ်ယောက်က အသံထွက်ပေးတာပါ။

အမေရိကန် စာရေးဆရာ ဂျက်ဆန်ကဇ်ပြောဖူးတာရှိတယ်။

“ကျွန်တော်တို့တွေဟာ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အမျိုးသမီးတွေ ဘယ်လောက် အဓမ္မပြုကျင့်ခံရတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောကြပေမယ့် အမျိုးသားဘယ်နှစ်ယောက်က အမျိုးသမီးတွေကို မုဒိမ်းကျင့်တယ်ဆိုတာ မပြောကြပါဘူး။ ကျောင်းတွေမှာ မိန်းကလေးဘယ်လောက် နှောင့်ယှက်ကလူပြုခံရတဲ့အကြောင်း ပြောပေမယ့် ယောက်ျားလေး ဘယ်နှစ်ယောက်က မိန်းကလေးတွေကို ဒီလိုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မပြောကြပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေး ဘယ်နှစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ရခဲ့ကြောင်းပြောကြပေမယ့် ဆယ်ကျော်သက်ယောက်ျားလေး ဘယ်လောက်က မိန်းကလေးတွေနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရခဲ့သလဲဆိုတဲ့အကြောင်း မပြောကြပါဘူး။ ‘အပြုခံ’ တွေကိုပဲ ရှေ့တန်းတင် ပြောဆိုကြပြီး ‘ပြုလုပ်သူ’ ယောက်ျားလေးတွေ ပျောက်နေတယ်ဆိုတာ မြင်နိုင်ပါတယ်။ နောက်ဆုံး ‘အမျိုးသမီးများ အကြမ်းဖက်ခံရမှု’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးမှာကိုက ပြဿနာရှိနေပါတယ်။ အပြုခံဘက်ကို ဦးတည် တည်ဆောက်ထားတဲ့ စကားလုံးဖြစ်ပြီး ပြုလုပ်သူ မပါတာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ အမျိုးသားဆိုတဲ့ စကားလုံး အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအနေနဲ့တောင် မပါပါဘူး။”

တေးပြုစာဆိုမြို့မငြိမ်းက ဂီတကနေတဆင့် အမျိုးသမီးတွေဘက်ကနေ အသံထွက်ပေးခဲ့သလို အမျိုးသားတွေ အနေနဲ့ အမျိုးသမီးအရေးဟာ အမျိုးသမီးတွေကိစ္စလို့ မမှတ်ယူဘဲ အမျိုးသမီးအခွင့်အရေးနှင့် ပတ်သက်လာရင် အမျိုးသားတွေကိုယ်တိုင်ကလည်း ပါဝင်ဆောင်ရွက်ပေးဖို့ အထူးလိုအပ်လှပါတယ်။

သစ္စာတည်

ဟစ်တလာကို တော်လှန်တဲ့ ကျောင်းသူ – သစ္စာတည်

သူမနာမည်ဟာ ကမ္ဘာကျော်နာမည်မဟုတ်ပေမယ့် သူမမွေးရပ်မြေဖြစ်တဲ့ ဂျာမဏီနိုင်ငံမှာတော့ ဆိုဖီရှောလို့ အမည်ရတဲ့ သူမဟာ နာမည်ကျော်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ အကြောင်းဟာလည်း အံ့မခန်းဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
သူမဟာ ၁၉၂၁ ခုနှစ်၊ မေလ ၂ ရက်နေ့မှာ မွေးဖွားခဲ့တာကြောင့် ယခုနှစ် ၂၀၂၁ ခုနှစ်ဟာ သူမရဲ့ နှစ် ၁၀၀ ပြည့်မွေးနေ့အခါသမယ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမရဲ့ ဟစ်တလာကို တော်လှန်ပုန်ကန်ခဲ့ပုံတွေအကြောင်းကို စာအုပ်တွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေ၊ ပြဇာတ်တွေမှာ ပြန်လည်ဂုဏ်ပြုကြ ပြီး ဒီနေ့ခေတ်လူငယ်တွေအတွက်လည်း ခွန်အားယူဖွယ်ဖြစ်နေဆဲပါ။
သူမရဲ့ အဖေဖြစ်သူဟာ ဂျာမဏီအနောက်မြောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ မြို့တစ်မြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ ငယ်စဉ် ကလေးဘဝဟာ သာသာယာယာတင့်တင့်တယ်တယ် ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူမ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်မှာ နိုင်ငံကို ဟစ်တလာ အုပ်စိုးလိုက်တယ်။


‘ဒီလုပ်ရပ်တွေဟာ အဖနိုင်ငံတော်အတွက်လို့ လာမပြောနဲ့’


အစောပိုင်းကာလတွေတုန်းက ဆိုဖီနဲ့ သူ့အကိုတို့ဟာ အမျိုးသားဆိုရှယ်လစ်ပါတီကို ထောက်ခံခဲ့ကြပါသေးတယ်။ သူတို့ဟာ အဲဒီဘက်ခေတ်လူငယ်တွေလိုပဲ ပါတီက ဖွဲ့စည်းထားတဲ့အဖွဲ့တွေဖြစ်တဲ့ ဟစ်တလာလူငယ်လှုပ်ရှားမှုကို ဆိုဖီရဲ့အစ်ကိုက ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးတော့ ဆိုဖီကတော့ ဂျာမာန်မိန်းကလေးများအဖွဲ့ချုပ်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။
ဟစ်တလာကို အစဉ်တစိုက်ဝေဖန်နေတဲ့ သူတို့ရဲ့ အဖေဟာ သူ့သားသမီးတွေရဲ့ လုပ်ရပ်အပေါ် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားတာ ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူဟာ သူ့သားသမီးတွေနဲ့ ထမင်းစားရင်းဖြစ်စေ၊ အတွေးအမြင်ဖလှယ်ရင်းဖြစ်စေ နာဇီဝါဒအကြောင်း နေ့စဉ်လိုလို ဆွေးနွေးပါတယ်။ ပိုလန်နိုင်ငံကို ဟစ်တလာကျူးကျော်စစ် စတင်တဲ့အချိန်မှာ အတွေးအမြင်တွေ ပြောင်းလာကြ ပါတယ်။ အဲဒီကျူးကျော်စစ်ကို ဆင်နွှဲဖို့ ဂျာမာန်ယောက်ျားလေးတွေကို စစ်မျက်နှာပြင်ဆီ ပို့တဲ့အခါမှာ ဆိုဖီရဲ့ ရည်းစား ဖြစ်သူလည်း အပါအဝင်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအခါ ဆိုဖီဟာ ရည်းစားဖြစ်သူထံ စာရေးပို့တဲ့အခါမှာတော့ အခုလို ပါဝင်ပါတယ်။
“တချို့လူတွေက ဘာလို့ တခြားသူတွေရဲ့ အသက်ကို အဆက်မပြတ် စတေးခိုင်းနေတယ်ဆိုတာ ငါနားမလည်နိုင်ဘူး။ အဲဒါကို ဘယ်တော့မှလည်း နားလည်နိုင်မှာမဟုတ်သလို ဆိုးဝါးပြီး စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့လည်းထင်တယ်။ ဒီလုပ်ရပ်တွေဟာ အဖနိုင်ငံတော်အတွက်လို့လည်း ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။”
ဆိုဖီဟာ သူမအစ်ကိုတက်တဲ့ မြူးနစ်တက္ကသိုလ်မှာ ဇီဝဗေဒဘာသာရပ်ကို ဆည်းပူးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတက္ကသိုလ်မှာ သူတို့ မောင်နှမတွေဟာ အုပ်စုလေးတွေဖွဲ့ပြီး အနုပညာကိစ္စ၊ ယဉ်ကျေးမှုကိစ္စ၊ အတွေးအခေါ်ကိစ္စတွေ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ကြ ပါတယ်။ ဆိုဖီကတော့ ကခုန်ရတာကြိုက်နှစ်သက်ပြီး ပီယာနိုတီးတဲ့နေရာမှာ လက်စွမ်းရှိတဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အာဏာရှင်စနစ်အောက်မှာ အကြမ်းဖက်မှုတွေ ပေါ်ပေါက်လာတော့ သူတို့အဖွဲ့တွေဟာ အာဏာရှင်တော်လှန်ရေးလုပ်ငန်း တွေကို လုပ်ဆောင်လာပါတော့တယ်။


‘ငါတို့ ငြိမ်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး’


ဆိုဖီရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းဖြစ်သူတို့ဟာ “နှင်းဆီဖြူ” လို့အမည်ရတဲ့ အုပ်စုတစ်စု စတင်ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး စတင် ဖွဲ့စည်းခါစမှာ အဖွဲ့ဝင် ၆ ယောက်သာပါရှိခဲ့ပါတယ်။ နောက်တော့မှာ ဆိုဖီနဲ့ အခြားသူအနည်းငယ်ပါဝင်လာကြပါတယ်။ အဲဒီ အနည်းငယ်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ ပါမောက္ခဖြစ်သူတစ်ဦးလည်း ပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ နှင်းဆီဖြူအဖွဲ့ဟာ သူတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် အခြားသော မိတ်ဆွေတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ နာဇီအုပ်ချုပ်ရေးကို တော်လှန် ကြဖို့၊ ဂျူးလူမျိုးတွေ သတ်ဖြတ်ခံရမှုကို ရှုတ်ချကြဖို့နဲ့ စစ်ပွဲတွေ အဆုံးသတ်ဖို့ စတာတွေပါဝင်တဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ရိုက်နှိပ်ဖြန့်ဝေခဲ့ပါတယ်။
“ငါတို့တွေ ငြိမ်ခံနေမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ဟာ မင်းတို့ရဲ့ နတ်ဆိုးဖြစ်တဲ့အတွက် နှင်းဆီဖြူဟာ မင်းတို့ကို လောင်ကျွမ်းပစ်မယ်”
၁၉၄၃ ခုနှစ်အစောပိုင်းကာလများက စတင်ကာ နှင်းဆီဖြူအဖွဲ့ဟာ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ထုတ်ဝေခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ၆ စောင် ထုတ်ဝေနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခြောက်ခုမြောက်နောက်ဆုံးလက်ကမ်းစာစောင်မှာတော့ အခုလိုရေးသားထားပါဝင်ပါတယ်။
“ဂျာမာန်လူငယ်တွေဟာ မိစ္ဆာဆိုးကို တချိန်တည်းတပြိုင်တည်း မတွန်းလှန်၊ မခုခံကြဘူးဆိုရင် ဂျာမဏီနိုင်ငံဟာ နာမည်ဆိုးနဲ့ ထာဝရတွင်ကျန်ရစ်နေလိမ့်မယ်”
၁၉၄၃ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၈ ရက်နေ့မှာ ဆိုဖီနဲ့ သူ့အစ်ကိုတို့ဟာ တက္ကသိုလ်ပရဝုဏ်ထဲ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ လိုက်ဝေ ပါတယ်။ ဆိုဖီကတော့ တက္ကသိုလ်ပင်မအဆောက်အဦရဲ့ အမြင့်တနေရာကနေ လက်ကမ်းစာစောင်တွေ ကျဲချလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လျှို့ဝှက်ထောက်လှမ်းရေးရဲက တွေ့ရှိသွားတဲ့အတွက် သူမနဲ့ သူမအစ်ကို ဖြစ်သူတို့ကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ကြောရေးကို ပို့လိုက်ပါတယ်။ ဆိုဖီတို့မောင်နှမနှစ်ယောက် စစ်ကြောရေးမှာ အစစ်ခံရတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လိုပဲစစ်မေး စစ်မေး အခြားသောနှင်းဆီဖြူအဖွဲ့ဝင်တွေအကြောင်း မဖြေကြားခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ အခြားသော နှင်းဆီဖြူအဖွဲ့ သားတွေကိုပါ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ပါတယ်။ သူမအပါအဝင် နှင်းဆီဖြူအဖွဲ့သားအချို့ သေဒဏ်ချမှတ်ခံခဲ့ရပြီး အချို့ကတော့ နှစ်ရှည် ထောင်ဒဏ် ချမှတ်ခံခဲ့ရပါတယ်။
အမှုကို ခုံရုံးမှာ စစ်ဆေးတဲ့အခါ ဆိုဖီက အခုလိုဖြေခဲ့ပါတယ်။
“ကျွန်မသဘောထားကတော့ အရင်တုန်းကအတိုင်းပါပဲ။ ကိုယ့်နိုင်ငံအတွက် ကိုယ်လုပ်နိုင်သလောက် အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့ တယ်လို့ ယူဆတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မအပြုအမူအပေါ် နောင်တ တစုံတရာရခြင်းမျိုး မရှိပါဘူး။ ကျွန်မလုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ခံယူပါမယ်။”
ခေါင်းဖြတ်သတ်ဖို့ သေဒဏ်စီရင်ချခံရချိန်မှာ သူမအသက် ၂၁ နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။
အဲဒီခေတ်က ဂျာမာန်သတင်းစာတွေမှာ သူမတို့အဖွဲ့ သေဒဏ်ချမှတ်အသတ်ခံတဲ့အကြောင်း ဖော်ပြမှုမရှိသလောက် နည်းခဲ့ ပေမယ့် နိုင်ငံရပ်ခြားဒေသတွေမှာတော့ စိတ်ဝင်စားမှုရှိခဲ့ကြပါတယ်။ ၁၉၄၃ ခုနှစ်၊ ဧပြီလမှာတော့ နယူယောက်တိုင်းမ် သတင်းစာမှာ ဟစ်တလာကို ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်ကြတဲ့ နှင်းဆီဖြူအဖွဲ့ဝင်တွေ သေဒဏ်ချမှတ် အသတ်ခံရကြောင်း သတင်း ဖော်ပြမှုပါလာပါတယ်။ ၁၉၄၃ ခုနှစ်မှာပဲ နှင်းဆီဖြူအဖွဲ့က နောက်ဆုံးထုတ်ဝေခဲ့တဲ့ ခြောက်ခုမြောက် လက်ကမ်းစာစောင်ကို ဗြိတိသျှမဟာမိတ်လေတပ်က လေယာဉ်ပေါ်ကနေ ဂျာမဏီမြို့ပေါ် ကျဲချခဲ့ပါတယ်။
မတရားမှုတွေကို တော်လှန်ခဲ့တဲ့ နှင်းဆီဖြူဟာ ယခုချိန်ထိ သမိုင်းမှာ ကောင်းသတင်းတွေနဲ့ သင်းပျံ့နေဆဲဖြစ်ပြီး အာဏာရှင် ဟစ်တလာကတော့ သမိုင်းမှာ ပြင်လို့ဖျောက်လို့မရတော့တဲ့ အာဏာရူးအဖြစ် ခေတ်အဆက်ဆက် မှတ်တမ်းကျန်ရစ်နေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

သစ္စာတည်

ဘီဘီစီသတင်းထောက် ဂျဲန်နီဟေးလ်ရေးသားပြီး ဘီဘီစီသတင်းဌာနဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ Sophie Scholl: Student who resisted Hitler and inspires Germany ဆောင်းပါးအား အဓိကကိုးကားပြီး ဆီလျော်သလို ဗမာဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။

တော်လှန်ရေးနှင့် ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေးနည်းဗျူဟာ – အမာ

သူပုန်ဂေဇက် အတွဲ ၁၊ အမှတ် ၉)
အင်အားကြီးမားပြီးလက်နက်အင်အားတောင့်တင်းလှသည့် ရန်သူမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် တော်လှန်ရေးတိုက်ပွဲမျိုးတွင် ပြောက်ကျားစစ် (သို့) ပြောက်ကျားလှုပ်ရှားမှုသည် အဓိက အရေးပါလှသည့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး တော်လှန်ရေးဗျူဟာတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ ပြောက်ကျားစစ်သည် အင်အားကြီးသောရန်သူကို လက်နက် စစ်ပစ္စည်း စသည်တို့မပြည့်စုံသူတို့က တော်လှန်တိုက်ခိုက်ရာတွင် အသုံးတည့်လှသည့်စစ်နည်းနာတစ်ရပ် ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။
ခုခံတော်လှန်သူ ပြောက်ကျား တို့နေထိုင်ရာ နယ်မြေပထဝီအနေအထား၊ ရာသီဥတု၊ လူထု အင်အား စသည်တို့သည် ရန်သူအတွက် အတားအဆီးများဖြစ်ပြီး ပြောက်ကျားတို့အတွက်မူ ယင်းတို့သည် ရန်သူကိုထိုးနှက်ရန် သဘာဝအလျောက်ရထားသည့် အထောက်အပံ့များဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြောက်ကျားစစ်ဆင်မှုသည် သူ့ချည်းသီးခြား ဆောင်ရွက်ခြင်းမပြုသင့်ဘဲ စနစ်တကျတည်ထောင်ထားသည့် စစ်တပ်များ၏ စစ်ဆင်ရေးများနှင့် ပူးတွဲညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်နိုင်အောင်ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။
တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများလာပြီးတိုက်ရည်ခိုက်ရည်ပြည့်လာသည်နှင့်အမျှ ပြောက်ကျားတပ်တို့သည် ပုံမှန် (စနစ်ကျသည့်) တိုက်ခိုက်ရေးတပ်များအဖြစ်တိုးတက်ပြောင်းလဲလာမည်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အခြားတပ်များနှင့်ပူးတွဲစစ်ဆင်လာနိုင်မည်။
အရေးအကြီးဆုံးစွဲမှတ်ထားရမည်မှာ ပြောက်ကျားစစ်အပါအဝင် မည်သည့်လက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေးမဆို ခိုင်မာတိကျသည့် နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက် နှင့် နိုင်ငံရေးတာဝန်များ ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက် မရှိဘဲ ပြောက်ကျားစစ်ကို ဆင်နွှဲရန်မဖြစ်နိုင်ပါ။ ထိုနိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက် ကို ရောက်ရှိနိုင်ရန် ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် နိုင်ငံရေးမူဝါဒလည်း ရှိနေရပါမည်။
နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက်မဲ့ ပြီး ရှင်းလင်းတိကျသည့် နိုင်ငံရေးမူဝါဒ မရှိခြင်း သို့မဟုတ် ပြည်သူ့အားပေးထောက်ခံမှုပူးပေါင်းမှုမရှိသည့်၊ပြည်သူတို့ လိုလားတောင့်တချက်နှင့်ဆန့်ကျင်သည့်ပြောက်ကျားတော်လှန်ရေးသည်ကျရှုံးမည်မှာမလွဲဧကံပင်။ ဥပမာ – မိမိတို့၏တော်လှန်ရေး၏အန္တိမရည်မှန်းချက်သည် စစ်အာဏာရှင်အဆုံးသတ်‌ရေး၊ ဖက်ဒရယ်ဒီမိုကရေစီပြည်ထောင်စုတည်ထောင်ရေး နှင့် ပြည်သူကို လက်နက်ဖြင့် အနိုင်ကျင့်အုပ်စိုးသည့်စနစ် နောင်အနာဂတ်တွင်လုံးဝမပေါ်ပေါက်စေရေးစသည့် ရည်မှန်းချက်များဖြင့် လက်နက်ကိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အလားတူပင် နိုင်ငံရေး ရည်မှန်းချက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည့် နိုင်ငံရေးမူသည်လည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားနေရန်လိုအပ်လှသည်။ ထို့ကြောင့် လက်နက်စွဲကိုင် တော်လှန်မှု ကို စတင်ပြီဆိုလျှင် ဆိုခဲ့ပါနိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက်များမှ လွှဲချော်မသွားစေရန် အစဉ်မပြတ်အာရုံပြုထားရမည်ဖြစ်သည်။ ထို နိုင်ငံရေး ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ပြီးမြောက်ရန်အတွက် အောက်ပါအဆင့်များကို လုပ်ဆောင်ရန်လိုအပ်ပါမည်။
၁။ ပြည်သူလူထုကို စည်းရုံးလှုံ့ဆော်ခြင်း
၂။ တော်လှန်ရေးအင်အားစုများအတွင်း နိုင်ငံရေးအရ သွေးစည်းညီညွတ်မှုကို တည်ဆောက်ထားခြင်း
၃။ အခြေခံနယ်မြေများ တည်ထောင်ထားခြင်း
၄။ တပ်ဖွဲ့များကို လက်နက်တပ်ဆင်ခြင်း
၅။ ပြည်သူ့ အင်အားကို ဖော်ထုတ်ခြင်း
၆။ ရန်သူ့ အင်အားကိုဖျက်ဆီးခြင်း
၇။ နယ်မြေများကိုတိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခြင်း
ပြောက်ကျားးစစ်ဆင်ရေး တစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီဆိုလျင် မိမိတို့ချမှတ်ထားတဲ့ နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက်၊ နိုင်ငံရေးမူဝါဒများမှ လုံးဝသွေဖည်သွား၍ မရနိုင်ပေ။ တချို့တွေက – ”ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေးသည် စစ်ရေးစစ်ရာ ကိစ္စရပ်သာဖြစ်ပြီး နိုင်ငံရေးနဲ့ တိုက်ရိုက်ပတ်သတ်နေခြင်းမရှိ.”ဟု ဆိုကာ ငြင်းချက်ထုတ် ပြောဆိုကြလေ့ရှိသည်။ ယင်းယူဆချက်မျိုးကို ကိုင်စွဲနေကြခြင်းမှာ ၎င်းတို့ကိုယ်၌က ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေး၏ နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက် နှင့် ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေးမှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နိုင်ငံရေး ရလဒ်များ ကို မမြင်နိုင်၊ မဆက်စပ်နိုင်ကြခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အဲ့လို အမြင်မျိုးဟာ ပြည်သူလူထုရဲ့ ယုံကြည်မှုများကိုလည်းဆုံးရှုံးရပြီး နောက်ဆုံးမှာ အရှုံးနဲ့သာ ရင်ဆိုင်ရဖွယ်ရှိတတ်ပါသည်..။
ပြောက်ကျားစစ် နဲ့ ပြည်သူလူထုကြားဘယ်လို ဆက်စပ်မှု ရှိနေသလဲ??
နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက်မဲ့သည့် ပြောက်ကျားစစ်မှာ အသေအချာကို ရှုံးနှိမ့်မှာပဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ၎င်း နိုင်ငံရေးရည်းမှန်းချက်သည် ပြည်သူလူထု၏ ဆန္ဒနဲ့ ကိုက်ညီခြင်း မရှိလျင် ပြည်သူလူထု၏ အားပေးထောက်ခံမှု၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၊ ပံ့ပိုးကူညီမှုမရှိနေဘူးဆိုလျင်လည်း လုံးဝအောင်မြင်နိုင်စရာမရှိပေ။ ပြောက်ကျားစစ်၏ အဓိက အနှစ်သာရသည် တော်လှန်ရေး၏ ကြန်အင်လက္ခဏာဖြစ်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်.။ ပြောက်ကျားစစ်ဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် လူထုကြားထဲကနေသာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လူထု၏ စာနာမှု၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိလျင် ဘယ်လိုမှ ရပ်တည်လို့ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပြောက်ကျားစစ်ကို ဘယ်လိုစုစည်းတည်ထောင်မလဲ
ပြောက်ကျားတပ်က်ဖွဲ့ကို ဒေသခံပြည်သူလူထုကိုအခြေခံ၍စနစ်တကျတည်ထောင်ထားပြီးသော စစ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသို့မဟုတ် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းဖွဲ့စည်းရန်ဖြစ်သည်။ တပ်ဖွဲ့ဝင်ဦးရေမှာ ဆယ်ဂဏန်းမှသည်ရာထောင်အထိဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အလွန်အရေးကြီးသည့်အချက်မှာ ပြောက်ကျားတပ်ဖွဲ့များအတွက် နိုင်ငံရေးအရရော စစ်ရေးအရပါ ဦးဆောင်မှုရှိရန်လိုအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့`ဦးဆောင်မှုပေးရန်အတွက် ပြောက်ကျားတပ်ဖွဲ့တိုင်းတွင် တော်လှန်ရေး၏ နိုင်ငံရေးရည်မှန်းချက်မူ အပေါ်ခိုင်မာစွာရပ်တည်ပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်စွာ အနစ်နာခံနိုင်သည့် ခေါင်း‌ဆောင်များရှိရမည်။ ယင်းခေါင်းဆောင်များသည် အများ၏စံပြဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ တော်လှန်ရေးနည်းနာများကို နားလည်တတ်ကျွမ်းသူ၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ယုံကြည်မှုရှိသူ၊ စနစ်စည်းကမ်းကြီးသူ ဖြစ်ရန်လိုအပ်မည်။ ယင်းသို့အရည်အသွေးများနှင့်ပြည့်ဝသောခေါင်းဆောင်များသည် စစ်ရှိန်မြင့်လာသည်နှင့်အမျှ စတင်တည်ထောင်စဉ်ကာလတွင် စည်းကမ်းသေဝပ်မှုအားနည်းသော(ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ဖြစ်သည်) တပ်ဖွဲ့များကို စနစ်စည်းကမ်းကျနသော တပ်များအဖြစ်ပြောင်းလဲအောင်လုပ်ဆောင်ကာ တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ပြည့်ဝသောတပ်များအဖြစ်မွေးဖွားလာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ စနစ်စည်းကမ်းမရှိသော ပြောက်ကျားစစ်သည် အောင်ပွဲရရန်အလွန်ခက်ပေမည်။
ပြောက်ကျားတပ်ဖွဲ့သည် စစ်အတွေ့အကြုံမရှိသော ပြည်သူများအတွင်းမှ ပေါက်ဖွားဖွဲ့စည်းရသည်ဖြစ်ရာ တည်ထောင်ဖွဲ့စည်းစတွင် စည်းစနစ်မကျဘဲ ပရမ်းပတာဖြစ်နေနိုင်သည့်အပြင် အကျင့်ပျက် ဖောက်ပြန်မှု စသည်မလိုလားအပ်သည်တို့ကိုလည်း ကြုံတွေ့ရနိုင်ပါသည်။ အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သလို ခေါင်းဆောင်မှု ကောင်းကောင်းဖြင့် ယင်းပြဿနာများကို ဖြေရှင်းသွားနိုင်မည်။ အရေးကြီးသည်မှာ ခေါင်းဆောင်မှုကောင်းရုံတစ်ခုတည်းဖြင့်မလုံလောက်ပဲ ပြည်သူတစ်ရပ်လုံးက မိမိကိုယ်မိမိ တစ်ဦးချင်းတာဝန်သိစိတ်ဖြင့် ပြုပြင်ထိန်းကျောင်းသွားမှသာ တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ပြည့်ဝသည့် စည်းကမ်းစနစ်ကျသော ပြောက်ကျားတပ်များကိုမွေးထုတ်နိုင်ပေမည်။
ပြောက်ကျားစစ်ဗျူဟာ
ပြောက်ကျားဗျူဟာသည် နိုးကြားမှု၊ သွက်လက်စွာရွေ့လျားနိုင်မှု နှင့် တိုက်ခိုက်ရေး တို့ကိုအခြေခံထားသည်။ ရန်သူ့အခြေအနေ၊ နယ်မြေအနေအထား၊ ရနိုင်သည့်ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းခြေအနေ၊ မိမိ၏အင်အား၊ ရာသီဥတု နှင့် ပြည်သူလူထု၏အနေအထားပေါ်မူတည်၍ အထက်ပါ ဗျူဟာသုံးရပ်ကို လိုအပ်သလို ကျင့်သုံးလေ့ရှိသည်။
ပြောက်ကျားစစ်တွင်ကျင့်သုံးလေ့ရှိသည့် နည်းနာမှာ ‌ရှေ့ကအယောင်ပြ နောက်ကတိုက်၊ အမာရှောင် အမွတိုက်၊ တိုက်ခိုက် ဆုတ်ခွါ လျှပ်တစ်ပြက်ဆုံးဖြတ် လျှပ်တစ်ပြက်တိုက် စသည့်နည်းဗျူဟာများကိုရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။ အင်အားကြီးသောရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရန်သူတက်လာလျင်ဆုတ်ခွါ၊ ရန်သူရပ်တန့်နေချိန် နှောက်ယှက်တိုက်ခိုက်၊ ရန်သူစစ်ပန်းနေချိန်ထိုးစစ်ဆင်၊ ရန်သူဆုတ်ခွါလျင်ထပ်ကြပ်လိုက်တိုက် ရန်ဖြစ်သည်။ ပြောက်ကျားစစ်တွင် ရန်သူ(တပ်)၏နောက်ကျော၊ ဘေး နှင့် အခြားအားနည်းသော နေရာများကိုအဓိကထားတိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာများကို နှောက်ယှက်၊တိုက်ခိုက်၊ဖြိုခွဲ၊ ထိုးနှက်၊ ခြေမှုန်းရမည်ဖြစ်သည်။ အထူး ဂရုပြုရမည့်အချက်မှာ တိုက်ခိုက်မှုအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထောင့်စေ့အောင် ဆောင်ရွက်ထားရန်ဖြစ်သည်။ ပြင်ဆင်မှုအားနည်းပါက တစ်ချက်မှားသည်နှင့် ခံသွားရနိုင်ပါသသည်။
အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ပြောက်ကျားစစ်သည် တိုက်ခိုက်ရေးဗျူဟာတစ်ခုသပ်သပ် မဟုတ်ဘဲ တော်လှန်စစ်ပွဲတစ်ခု၏ နိုင်ငံရေးအရ ဆက်စပ်နေသည့် အရေးပါသောအစိတ်အပိုင်း သို့မဟုတ် နည်းဗျူဟာတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ပြောက်ကျားစစ်သည် တော်လှန်စစ်ပွဲကြီး၏ အရေးပါသောအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ရခြင်းမှာ ပြောက်ကျားစစ်သည် ပြည်သူလူထုနှင့် သီးခြားခွဲထား၍မရဘဲ ပြည်သူလူထုကို အခြေခံ၍စုရုံးတည်ဆောက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

အမာ
Ref: Yu Chi Chan (Guerrilla Warfare)

ဖက်ဆစ်စိတ်ဓာတ် ကိုယ့်အတွင်းမှာပါ အမြစ်ဖြတ် – သုခမင်းသျှင်

ဖက်ဆစ်ကို တော်လှန်တဲ့အခါ ဖက်ဆစ်စိတ်မွေးလို့မရဘူး။ ဒါဟာ သိပ်ကို ရှင်းလင်းတဲ့ အခြေခံအချက်ပဲဖြစ် တယ်။ ဖက်ဆစ်ဆိုတာဟာ လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်၊ လူတစ်စုတစ်ဖွဲ့ဆီမှာ ဝင်ရောက်ပူး ကပ်နေတဲ့ မကောင်းဆိုးရွားမိစ္ဆာလို မှားယွင်းစုတ်ပြတ်တဲ့ ခံယူချက်တမျိုးသာဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဖက်ဆစ် ကို တော်လှန်သူဟာ ဖက်ဆစ်စိတ်ဓါတ်မွေးလိုက်တာနဲ့ ဒါဟာ ဖက်ဆစ်တော်လှန်ရေး လုံးဝမဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါဟာ ဖက်ဆစ်အချင်းချင်း သတ်ကြတဲ့၊ တိုက်ကြတဲ့ သတ်ပွဲသာဖြစ်သွားတော့မှာဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း စည်းဘောင်တွေချပြီး ထိန်းသိမ်းနေကြရတာဖြစ်တယ်။
ဒီလို စည်းတွေ ဘောင်တွေထဲကနေ လုပ်ကြရတာဖြစ်လို့ ကျဉ်းကျဉ်းကြပ်ကြပ်၊ ကပ်ကပ်သပ်သပ်လုပ်ရပြီး ခရီး မတွင်တာလည်း ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။ သို့သော် တော်လှန်ရေးရဲ့ ပင်မဦးတည်ချက်ကိုက ဖက်ဆစ်ကို တော် လှန်တာဖြစ်လို့ ဖက်ဆစ်စနစ်၊ ဖက်ဆစ်စိတ်ထားကို ကိုယ့်အတွင်းကနေပါ ပေါ်လာတဲ့အချိန်မှာ ချက်ချင်း အသိ၊ သတိတွေနဲ့ ချေဖျက် တော်လှန်ကြဖို့အရေးကို လုံးဝလက်မလွှတ်ကြဖို့လိုအပ်တယ်။
တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ နှစ်ဖက်အကျအဆုံးတွေအပြင် အရပ်သား ဖိတ်စင်မှုတွေ ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာလည်း ရှောင်လွှဲမ ရတဲ့အချက်ပဲ။ တဖက်က ဖက်ဆစ်တပ်ဖြစ်နေတဲ့အတွက် အရပ်သားအပေါ် လုံးဝထည့်တွက် ထောက်ညှာမှာ မဟုတ်လို့လည်း ပိုပြီး အဖိတ်အစင်ရှိနိုင်ကိန်းက မြင့်လို့နေတယ်။ ထည့်တွက်ထောက်ညှာမှုမရှိတဲ့အပြင် ရည် ရွယ်ချက်ရှိရှိကို အရပ်သားတွေကို လက်လွှတ်စပယ် သတ်ဖြတ်နေမှုတွေ အများအပြားရှိနေတာ ငြင်းလို့မရဘူး။ ဒီလို အချိန်မှာ တော်လှန်ရေးသမားတို့ဘက်က အရပ်သားဖိတ်စင်၊ ထိခိုက်မှုကို နည်းနိုင်သမျှ နည်းအောင် အမြဲ တမ်း ထည့်တွက်ထောက်ညှာမှုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ တာဝန်တစ်ရပ်လိုဖြစ်လာတယ်။ ဒါကိုလည်း စနစ်တကျသင် ကြားလေ့ကျင့်ထားပြီးသား စစ်မှန်သော တော်လှန်ရေးသမားတွေဟာ ကျွန်တော့် ဒီဆောင်းပါးကို မဖတ်ခင်က တည်းက နားလည် သဘောပေါက်ထားပြီးသား၊ ကျင့်သုံးနေပြီးသားပါ။
သို့သော် ယခုတော်လှန်ရေးကာလမှာ စနစ်တကျ စုဖွဲ့၊ လေ့ကျင့်တော်လှန်နေသူတွေချည်း ရှိတာမဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်အစီအစဉ်နဲ့ကိုယ်၊ ကိုယ့် ရပ်ကိုယ်ရွာ ကာကွယ်ဖို့ အဖွဲ့ငယ်တွေ စုပေါင်းတော်လှန်နေကြတာလည်းရှိ တယ်။ ဒါဟာလည်း တော်လှန်ရေးမှာ အရေးပါတဲ့ ပါဝင်မှုတခုဖြစ်လို့ လေးလေးနက်နက် အသိအမှတ်ပြု ထောက်ပံ့ကြရမှာဖြစ်တယ်။ ထောက်လည်း ထောက်ပံ့နေကြတယ်။ သို့သော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်လှန် ရေးသမားအဖြစ် ပြောင်းလဲ နှင်းအပ်ထားသူတွေဟာ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားတဲ့တပ်ဖွဲ့ကဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ် ထူကိုယ်ထ တပ်ဖွဲ့ကဖြစ်ဖြစ် တော်လှန်ရေးသမားအသွင်ပြောင်းကြဖို့ လိုအပ်တယ်။
တော်လှန်ရေးသမားဟာ ဘာကိုတော်လှန်နေတာလဲ ပြတ်ပြတ်သားသား သိရမယ်။ ဘယ်လို တော်လှန်မှာလဲ ပြတ်ပြတ်သားသား နားလည်ထားရမှာဖြစ်သလို၊ ကိုယ် ဘယ်လောက် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသလဲဆိုတာကိုလည်း တိ တိကျကျ ပိုင်းဖြတ်ထားရမှာဖြစ်တယ်။
ကိုယ် ဘယ်လောက် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသလဲဆိုတာကို မသိတဲ့အတွက် လုပ် နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်တဲ့ မနိုင်အင်ကန် လှုပ်ရှားမှုတွေကို လုပ်မိကြရာက ပေးဆပ်ရမှုတွေ အများကြီးရှိသွား နိုင်တယ်။ ဒါကို ကိုယ်ထူကိုယ်ထဖြစ်စေ၊ စနစ်တကျစုဖွဲ့ထားတဲ့အဖွဲ့ဖြစ်စေက ခေါင်းဆောင်ပိုင်းတွေ သေသေ ချာချာ သိထားဖို့လိုတယ်။ ကိုယ့်တပ်ဖွဲ့သားတွေရဲ့ ထိခိုက်ကျရှုံးမှုဟာ ကိုယ့် ခေါင်းပေါ်၊ ကိုယ်ပုခုံးပေါ်မှာ ရှိ တယ်ဆိုတာကို နားလည်ထားပြီး ပါးပါးနပ်နပ်၊ သွေးအေးအေးနဲ့ ချင့်ချိန်ကိုင်တွယ်နိုင်ကြဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါမှ သာ ထိခိုက်ကျရှုံးမှုတွေကို ကာကွယ်နိုင်မှာဖြစ်တယ်။
ဘယ်လိုတော်လှန်မှာလည်း ဆိုတာကို ပြတ်ပြတ်သားသား နားလည်မထားတဲ့သူတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဘာ လုပ်လို့ လုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သေသေချာချာ မသိတော့ဘဲ ယောင်ဝါးဝါးဖြစ်ကာ ပျောက်ကွယ်လမ်းဆုံးသွားရ နိုင်တယ်။ တော်လှန်လိုစိတ်ဆိုတာဟာ အခြေခံစိတ်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သေးပြီး အဲဒီအပေါ်ကနေ နောက်ထပ် ဘယ်လို တော်လှန်မှာလဲဆိုတာကို စနစ်တကျ တွေးခေါ်၊ ပိုင်းဖြတ် ချမှတ်ထားဖို့လည်း လိုအပ်တယ်။ တော် လှန်ရေးမှာ တော်လှန်ကြပုံ အမျိုးမျိုးရှိကြတဲ့အနက် ကိုယ်က ဘယ်အပိုင်းမှာ ပါဝင်မှာလဲဆိုတာကို ပြတ်ပြတ် သားသား ဆုံးဖြတ်ထားနိုင်မှသာ လမ်းကြောင်း မယိမ်းယိုင်သွားတော့ဘဲ ရှေ့ကို အစဉ်တစိုက် ဆက်သွားနေ နိုင်မှာဖြစ်တယ်။
နောက်ဆုံးနဲ့ အရေးကြီးဆုံးတစ်ခုကတော့ ဘာကိုတော်လှန်နေတာလဲဆိုတာကို ပြတ်ပြတ်သားသား သိဖို့ဖြစ် တယ်။ ဖက်ဆစ်စနစ်၊ လက်ဝါးကြီးအုပ်စနစ်၊ လက်နက်အားကိုးအနိုင်ကျင့်တဲ့စနစ်၊ အားကြီးသူအနိုင်ယူစနစ်ကို တော်လှန်နေတာဆိုရင် အပြင်မှာလည်း အဲဒီစနစ်ကို ကျင့်သုံးနေသူတွေကို ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ တော်လှန်နေရမှာဖြစ် သလို အတွင်းမှာလည်း ကိုယ့်စိတ်နှလုံးမှာ အဲဒီလို မိစ္ဆာအတွေးတွေ၊ မကောင်းဆိုးရွားစနစ်တွေ လက်ရောက် အမြစ်တွယ် ကိန်းအောင်း မနေအောင် တော်လှန်တိုက်ထုတ်နေရမှာဖြစ်တယ်။ လူတိုင်းဟာ မကောင်းတဲ့အ တွေး၊ အာဃာတတွေ၊ အမုန်းတရားတွေ ဦးစီးပြီး မကောင်းတဲ့စေ့ဆော်မှုဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြေရှိတယ်။ သို့သော် မကောင်းတဲ့စေ့ဆော်မှုဖြစ်လာပြီဆိုရင် ဖြစ်လာပြီဆိုတာ သိပြီး အဲဒီ စေ့ဆော်မှုကို ဖြစ်စေတဲ့ အတွေး၊ အာဃာ တ၊ အမုန်းတရားတွေကို ပြန် ဆန်းစစ်ကာ စေ့ဆော်မှုကို စေ့ဆော်မှုအဆင့်မှာ ရပ်ထားလိုက်နိုင်တော့မှသာ ကိုယ်တိုုင်က အကြမ်းဖက်သမား ဖက်ဆစ်တစ်ကောင်အဖြစ် သက်ဆင်းသွားမှုကို ကာကွယ်နိုင်မှာဖြစ်တယ်။ စေ့ဆော်မှုနောက် အပြုအမူလိုက်သွားခဲ့ပြီဆိုရင် ကိုယ်တိုင်က ကျူးလွန်ခဲ့ပြီဖြစ်လို့ အဲဒီအခိုက်မှာတော့ သေ ချာပေါက် ကိုယ်ဟာ ဖက်ဆစ်တစ်ကောင်အဖြစ်ကို သက်ဆင်းသွားပြီဖြစ်တယ်။ ဒါကို လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ တော်လှန်ရေးသမားတိုင်းက သတိတရားတစ်ခုအဖြစ် အသိနဲ့ ယှဉ် နားလည်ထားကြဖို့လိုတယ်။ (အများစုက နားလည် ထားကြပြီးပြီလို့လည်း မှတ်ယူပါတယ်)
မတော်မတရား၊ ဖိနှိပ်၊ ညှင်းပမ်း၊ နှိပ်စက်နေတဲ့ ဖက်ဆစ်စစ်အာဏာရှင်နဲ့ သူ့လက်ပါးစေတစ်သိုက်ရဲ့ လုပ်ရပ် တွေကြောင့် နားကြဉ်းမှု၊ အမုန်းတရားတွေဟာ လူတိုင်းစိတ်ထဲမှာ ကိန်းအောင်း ကြီးထွားနေကြမှာကိုတော့ ရှောင်လွှဲလို့မရနိုင်ဘူး။ သို့သော် အဲဒီနာကြဉ်းမှုတွေ၊ အမုန်းတရားတွေကို မတရားမှုနဲ့ မတရားတဲ့စနစ်ကို ဖြိုချ တဲ့နေရာမှာသာ စုပြုံအသုံးပြုကြရမှာဖြစ်ပြီး မြင်လေသမျှတိုင်းမှာ လိုက်လံဖောက်ခွဲလို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီ လို ဖောက်ခွဲတာဟာ ဆိုးကျိုး ၂ မျိုးရှိတယ်။ တစ်ခုကတော့ ကိုယ်တိုင်က အမုန်းတရားအခြေခံတဲ့ အကြမ်းဖက် ဖက်ဆစ်တစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်တာနဲ့ နောက်တစ်ခုကတော့ မြင်လေရာတိုင်းမှာ လိုက်လံဖောက်ခွဲထုတ်နေ တာကြောင့် တကယ့်ပင်မဦးတည်ချက်ဆီကို ရောက်ရှိရမယ့် အားတွေ လျော့နည်းသွားနိုင်တာပဲဖြစ်ပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားက မိသားစုတွေ၊ အိုးအိမ်တွေ ဆုံးရှုံးထားရတာမဟုတ်တော့ ပြောနိုင်တာပေါ့ဗျာလို့ တန်ပြန် ဆိုလာနိုင်ပါတယ်။ မှန်ပါတယ်။ တကယ်လို့သာ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ မိသားစုဝင်တွေ၊ အိုးအိမ်တွေ ဆုံးရှုံးထားရ တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အမုန်း၊ အာဃာတတွေ ဦးစီးပြီး မကောင်းတဲ့စေ့ဆော်မှုတွေ ဦးစီးနေ တာဖြစ်ကောင်းဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ သို့သော် အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်တော့်ကို တားဖို့ ခင်ဗျားတို့ကို လိုအပ်ပါ တယ်။ အကြောင်းကတော့ အမုန်းတရားဟာ တရားမျှတမှု မဟုတ်လို့ပါပဲ။ တရားမျှတမှုဆိုတာ မတရားမှုတွေ ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အကြောင်းရင်းခံကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲတာကို ခေါ်တာပါ။ ဒါဟာ လူ သာမန်တွေအဖို့ သိသော်လည်း ကျင့်သုံးနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းတဲ့ အချက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြုံလာခဲ့ရင်းလည်း ကျွန်တော်လည်း ကျင့်သုံးနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းပါတယ်။ သို့သော် အဲဒီအခါ ကျွန်တော့်အနီးအပါးက ခင်ဗျားတို့က ကျွန် တော် ဖက်ဆစ်အကြမ်းဖက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မယ့်အရေးကို တားဆီးပြီး အသိဝင်လာ အောင် လုပ်ပေးကြစေချင်ပါတယ်။ အဲဒီလိုပဲ ကျွန်တော့်အနေနဲ့လည်း ခင်ဗျားတို့ကို အဲဒီလို တားဆီးပေးဖို့ တာ ဝန်ရှိတယ်လို့ ယူဆပါတယ်။ ဒါဟာ တော်လှန်ရေး ရဲဘော်ရဲဘက်ချင်း ထားရှိတဲ့ သစ္စာတရားတစ်ခုဆိုလည်း မမှားပါဘူး။ တော်လှန်ရင်း ကျဆုံးသွားတဲ့အခါ ကြေကွဲရပေမဲ့ ကြေကွဲသော နှလုံးအပေါ်မှာ ဂုဏ်ယူသောသိ စိတ်နဲ့ ဖြေသိမ့်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ တော်လှန်ရေးသမားကနေ ဖက်ဆစ်အသွင်ပြောင်းသွားတဲ့အခါ ရဲဘော်တစ် ယောက်ကို ဖက်ဆစ်တစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ ပြန်လည် ရင်ဆိုင်ရမယ့်အရေးဟာ ပိုပြီး နှလုံးကြေကွဲစေပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ထိန်းကြောင်းမှုစနစ်ဟာ လိုအပ်ပါတယ်။
တစ်ချို့သော သူတွေ(နာမည်ကြီးသူ၊ လွှမ်းမိုးမှု အနည်းငယ်ရှိသူ)က ၎င်းတို့ ထင်ရာမြင်ရာတွေကို အကြံပြု ချက်ဆန်ဆန် ပြောဆိုကြတာကိုလည်း စိစစ်ပြီးမှ ဆင်ခြင်လက်ခံဖို့လိုပါတယ်။ တစ်ချို့သော သူတွေရဲ့ တင်သွင်းပြောဆိုချက်တွေမှာဆိုရင် မတရားမှုကို မတရားမှုနဲ့ တန်ပြန်တာ တရားတယ်ဆိုတဲ့ အသွင် သဘောဆောင်နေတာကို တွေ့နေရတာတွေရှိပါတယ်။ လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေးဆိုတာကတော့ မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ သဘောအရ သွေးထွက်သံယို၊ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုတွေဟာ ရှောင်မရနိုင်ပါဘူး။ သို့သော် ဖက်ဆစ်တွေနဲ့ ဖက်ဆစ်အားပေးတွေကို တော်လှန်တာနဲ့ ဆိုင်သောသော၊ မဆိုင်သောသော ဆက်နွယ် သမျှ အလွှတ်မဲ့ သတ်ဖြတ်၊ သုတ်သင်နေတာမျိုးကိုတော့ ရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။ (စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားပြီးသား တပ်ဖွဲ့တွေဟာ အဲဒီအမူအကျင့်ကို မူလကတည်းက ရှောင်ကြဉ်ကြပြီးသားပါ) ဒီလို ဆက်နွယ်သမျှ သုတ်သင် ဖို့၊ အကြမ်းဖက်ဖို့၊ ဖက်ဆစ်ဆန်ဖို့ လှုံ့ဆော်နေသူတွေရဲ့ အရေးအသား၊ အပြောအဆိုတွေကိုလည်း သတိနဲ့ စောင့်ကြည့် ပယ်ချကြရပါမယ်။ တစ်ချို့လူတွေက သူတို့ကိုယ်တိုင်ကသာ တော်လှန်ရေးဖက်၊ အဖိနှိပ်ခံဖက် ရပ်တယ်လိုု့ ကြွေးကြော်နေပေမဲ့ ဖက်ဆစ်စစ်တပ်နဲ့ ရပ်နေတဲ့ဘက်မတူသော်ငြား ဖက်ဆစ်ဆန်မှု၊ ဖက်ဆစ် ဆန်လိုမှုမှာတော့ အတူတူတွေပဲဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သတိနဲ့ မြင်နိုင်ကြဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ သူ့ဘက်က ဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ့်ဘက် ဖြစ်ဖြစ် ဖက်ဆစ်ဆန်တာဟာ ဖက်ဆစ်ဆန်တာပါပဲ။ ဒါကြောင့် တစ်ချို့ လွှမ်းမိုးမှုရှိသူတွေ၊ နာ မည်ကြီးသူတွေကလည်း ကိုယ့်တော်လှန်ရေးသမား ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို ဖက်ဆစ်ဆန်ဖို့၊ ဖက်ဆစ်ကျင့်ကျင့်ဖို့ တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်ဖြစ်စေ တိုက်တွန်းရင်း ကိုယ့်ရဲဘော်တွေ ဖက်ဆစ်အဖြစ် ကျဆင်းယုတ်လျော့သွား အောင် လှုံ့ဆော်မှုမပြုကြဖို့၊ အဲဒီလို အဓိပ္ပါယ်သက်ရောက်စေတဲ့ အပြုအမူ၊ အပြောအဆို၊ အရေးအသားတွေကို ရည်ရွယ်ရှိရှိဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ မပြုမူ၊ မပြောဆို၊ မရေးသားကြဘဲ စောင့်ထိန်းကြဖို့ အထူးလိုအပ်ပါ တယ်။
ဒါကြောင့် ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင်း တော်လှန်ရေးသမားဟာ ကိုယ့်အတွင်းမှာပါ ဖက်ဆစ်စိတ်ကို တော်လှန်နေကြရမှာ ဖြစ်ပြီး ဖက်စစ်စိတ်ဝင်အောင် စေ့ဆော်နေသူ၊ ဖက်ဆစ်ကို ဖက်ဆစ်ဆန်ဆန် တုံ့ပြန်တာ တရားတယ်လို့ အယုံ သွင်းနေသူတိုင်းကို လမ်းခွဲစွန့်လွှတ်ခဲ့ကြရမှာဖြစ်ပါတယ်။
အကြောင်းကတော့ ဖက်ဆစ်ဆိုတာဟာ လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်ကိုလည်း ပူးကပ်ငြိတွယ်လာနိုင် သော ရောဂါဆိုးကြီးနဲ့တူတဲ့ ဉာဉ်ဆိုးတစ်ခု၊ စနစ်ဆိုးတစ်ခုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည် ထားကြဖို့ လိုအပ်ပါကြောင်း

သုခမင်းသျှင်

မျိုးရန်နောင်သိန်း ဘာလဲ၊ ဘယ်လဲ – ဓမ္မပါလ

ရက်ပိုင်းအတွင်းက မျိုးရန်နောင်သိန်း အမည်နဲ့ ကိုယ်ပိုင် Facebook account မှာ ရော Page မှာပါ ပို့စ်တစ်ခု တင်ထားတာ တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။
“ဒီဇင်ဘာလ ၉ ရက်နေ့က တနင်္သာရီတိုင်း၊ လောင်းလုံမြို့နယ်၊ ဂေါ့အင်းရွာမှာ အကြမ်းဖက်စစ်တပ်ရဲ့ သတင်းပေးဖြစ်သူ ဦးကျော်သူကို သွားရောက်တရားစီရင်ရာမှာ ဦးကျော်သူကို မတွေ့တဲ့အတွက် သမီးဖြစ်သူ မအိမ့်ရတနာမိုးကို ဖခင်ကိုယ်စား ဝိုင်းကြီးချုပ်တရားစီရင်ရေးနဲ့ တရားစီရင်ခဲ့ တယ်လို့တွေ့ရတယ်။
အခုလို ဝိုင်းကြီးချုပ် တရားစီရင်ရေးကို မြန်မာပြည်မှာ စတင်ဆောင်ရွက်လာတာဟာ အကြမ်းဖက်မင်းအောင် လှိုင်စစ်တပ်ရဲ့ ကြည့်မြင်တိုင်အကြမ်းဖက် လူသတ်မှုဖြစ်စဉ်၊ ဆားလင်းကြီး လူမဆန်စွာ မီးရှို့သတ်ဖြတ်မှုတွေ ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်တယ်လို့ သီလသမာဓိနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပညာရှင်တွေက ဆိုပါတယ်”
လို့ ရေးထားပါတယ်။


ပထမဦးစွာ ပြောလိုတာက အဲဒီဖြစ်စဉ်ရဲ့ အတိအကျ၊ အသေးစိတ်ကို ဘယ်သူမှ မသိရသေးပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီဖြစ်စဉ် ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ခေတ္တ၊ ဖယ်ချန်ပြီး သူရေးထားတဲ့အထဲက သဘောတွေကိုသာ စိစစ် ကြည့်ရပါမယ်။
သဘောကျတော့ အကြမ်းဖက်စစ်တပ်ကို သတင်းပေးနေသူ တစ်ဦးကို သွားရောက် သုတ်သင်တယ်။ ဖခင် မတွေ့ခဲ့လို့ သမီးကို ကိုယ်စား သုတ်သင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ရေးထားတာ ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်နေပါတယ်။ ဒါ ဟာ စက်စုပ်စရာ လုပ်ရပ်ပါ။ မတရားမှုတွေကို ကျူးလွန်နေသူ၊ အကြမ်းဖက်သတင်းပေးက ဖခင်ဆိုရင် ဖခင်ကို သာ ရှာဖွေပြီး စိစစ်အပြစ်ပေးရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ဖခင်ရဲ့ အပြစ်ဟာ သမီးအပေါ် သက်ရောက်နေခြင်းမရှိပါဘူး။ ဆိုတော့ ဖခင်မတွေ့လို့ သမီးကို အပြစ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာဟာ တဖက် အကြမ်းဖက်ဖက်ဆစ်စစ်တပ်ရဲ့စရိုက် သဘာဝကို ပုံတူကူးပြီး ဖက်ဆစ်ဉာဉ်ဝင်ရောက်လာတဲ့ သဘောပဲဖြစ်တယ်လို့ မထောက်မညှာပြောရမှာဖြစ်ပါ တယ်။
ဒါကို သူက ဝိုင်းကြီးချုပ်တရားစီရင်ရေးလို့ အမည်တပ်ပါတယ်။ (သူ တင်သွင်းနေတဲ့ ဝိုင်းကြီးချုပ် တရားစီရင် ရေးဆိုတာကိုလည်း သီးသန့် ဆောင်းပါးတစ်စောင်နဲ့ စိစစ်ဖော်ထုတ်ပါဦးမယ်) သို့သော် အပြုအမူကတော့ လုပ်ချင်ရာလုပ်ခဲ့တာကို တရားစီရင်မှုလို့ တပ်တာပါပဲ။ အဲဒီလို အပြုအမူမျိုးကို တရားစီရင်မှုလို့ အမည်တပ် ထားသော်လည်း မတရားမှုက မတရားမှုပါပဲ။ အဓမ္မက အဓမ္မပါပဲ။ ကိုယ့်ဘက်က လုပ်လို့ ဓမ္မဖြစ်တယ်၊ တရား တယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ဖခင်အပြစ်ကို သမီးကိုခံစေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် မတရားမှုပါ၊ အနိုင်ကျင့် မှုပါ။ ဒါကို လက်ခံပေးစရာမရှိပါဘူး။ ကိုယ့်ဘက်က လုပ်ရင် ဘာလုပ်လုပ်တရားတယ်ဆိုတာဟာ တော်လှန် ရေးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ့် မှိုင်းပါ။ ဒါကြောင့် ဒီအတွင်းလှိုက်ဖျက်ဆီးတဲ့ အက်စစ်မှိုင်းကို သတိထားကြရပါမယ်။
ဆိုတော့ မျိုးရန်နောင်သိန်း account နဲ့ Page မှာ တင်ထားတဲ့ ဖြစ်စဉ်ဟာ အမှန်တကယ် ဘယ်လိုဖြစ်ပျက်ခဲ့ တယ်ဆိုတာကို မသိရသေးတာကြောင့် အဲဒီအတိုင်းဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ တထစ်ချ မှတ်ယူလို့ မရနိုင်သေးသော်ငြား သူရေးသားထားတဲ့ ပုံစံကတော့ လက်ခံစရာလုံးဝမရှိပါဘူး။ ဒါဟာ ဖက်ဆစ်ဉာဉ် ရှိသူတစ်ယောက် တော်လှန် ရေးသမားတွေကို ဖက်ဆစ်ဇာတ်သွင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ပဲ တိတိလင်းလင်း ရှုံ့ချလိုပါတယ်။
နောက်ထပ်တစ်ခုကတော့ မျိုးရန်နောင်သိန်းဟာ NLD က ထုတ်ပယ်ခံထားရပြီးဖြစ်သလို၊ CRPH, NUG, NUCC ဘယ်အဖွဲ့မှာမှ ပါဝင်ပတ်သက်မနေဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒါကို သူက ပတ်သတ်နေသယောင် ပြုရင်း ထင်ရာမြင်ရာတွေကို အကြံပြုချက်အဖြစ်တင်သွင်းပြီး တော်လှန်ရေးကို လမ်းလွဲအောင်၊ တော်လှန်ရေး သမားတွေကို ဖက်ဆစ်တွေဖြစ်လာအောင် လမ်းမှားအောင် ပြုလုပ်နေတာသာ ဖြစ်ကာ ဒီကိစ္စကို အားလုံး ဝိုင်း ဝန်းဆန့်ကျင်ကြဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ တနည်းဆိုရရင် သူဟာ တော်လှန်ရေးဘက်တော်သား အသွင်ယူနေသော် ငြား ဖက်ဆစ်စိတ်ရှိသူတစ်ယောက်သာဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူ့စာ သူ့အရေးအသားမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပေါ် ထွက်နေပါတယ်။
အဲဒီအပြင် “အခုလို ဝိုင်းကြီးချုပ် တရားစီရင်ရေးကို မြန်မာပြည်မှာ စတင်ဆောင်ရွက်လာတာဟာ အကြမ်းဖက်မင်းအောင် လှိုင်စစ်တပ်ရဲ့ ကြည့်မြင်တိုင်အကြမ်းဖက် လူသတ်မှုဖြစ်စဉ်၊ ဆားလင်းကြီး လူမဆန်စွာ မီးရှို့သတ်ဖြတ်မှုတွေ ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်တယ်လို့ သီလသမာဓိနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပညာရှင်တွေက ဆိုပါတယ်” ဆိုတဲ့အရေးအသားကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်လည်း မတရားမှုကို ဖက်ဆစ်တပ်ဘက်က ကျူးလွန်နေ တာကြောင့် ကိုယ့်ဘက်က ပြန်ပြီး မတရားမှုကျူးလွန်ရတာဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ယုတ္တိမျိုးကိုသာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ တကယ်တော့ တော်လှန်ရေး၊ ခုခံတော်လှန်ခြင်း၊ လက်နက်ဆွဲကိုင်တော်လှန်ခြင်းတို့ဟာ မတရားမှုကို တော် လှန်တာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မတရားမှုကို မတရားမှုနဲ့ တန်ပြန်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို ကွဲကွဲပြားပြား နားလည် ကြရပါမယ်။ ဒါ့အပြင် သီလသမာဓိနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ပညာရှင်တွေက ဆိုပါတယ်လို့ မရေမရာ၊ ရောချ ရေးသားထား ပြီး ဒီလုပ်ရပ်ဟာ တရားတယ်လို့ ပုံဖော်နေတာကို တွေ့ရပြန်ပါတယ်။ တကယ်တော့ သီလသမာဓိနဲ့ ပြည့်စုံ တဲ့ ပညာရှင်ဆိုရင် မတရားမှုဟာ မတရားမှုသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်ရပ်တည်မှာဖြစ်ပါတယ်။ မ တရားမှုကို မတရားမှုနဲ့ တုံ့ပြန်တာ တရားတယ်၊ အဖေ မမိလို့ သမီးကို ဖမ်းတာ၊ အရေးယူတာ မှန်တယ်လို့ လက်ခံတဲ့ ဘယ်ပညာရှင်မှ သီလသမာဓိနဲ့ ပြည့်စုံနေမှာမဟုတ်ပါဘူး။ သို့သော် ဒါဟာ ဘယ်ပညာရှင်လည်း ဆိုတာ မပါဘဲ ရောချရေးသားမှုသာ ဖြစ်လို့ မျိုးရန်နောင်သိန်းရဲ့ လော်မာမှုနဲ့ ကောက်ကျစ်မှုကို ထပ်မံတွေ့ရှိ ရတဲ့ အရေးအသားဖြစ်ပြန်ပါတယ်။
အဲဒီအောက်မှာ “ဒီသတင်းကို ရေးသားတင်ပြသူကတော့ ငြိမ်းချမ်းရေး အကျိုးတော်ဆောင်၊ လူသားချင်းစာနာ စိတ်ရှိသူ၊ လူသတ်ဝါဒကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ဘာသာရေးသမား ကျွန်တော် မျိုးရန်နောင်သိန်းဖြစ်ပါတယ်။
သြော်
အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ
အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ
အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ
ဘုရား၊ ဘုရား
မှတ်ချက်။ ။ လက်ထဲမှာ ပုတီးနှင့်”
လို့ ဆက်လက်ရေးထားပြီး အဆုံးသတ်ထားပါတယ်။
ဒီနေရာမှာကို သူ့ရဲ့ မရိုးသားမှု၊ ကြောင်သူတော် ကြွက်သူခိုးဆန်မှုကို ထင်ထင်ရှားရှားမြင်နေရပါပြီ။ အပေါ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ (တကယ် အဲဒီအတိုင်းဖြစ်ခဲ့သလား၊ မဖြစ်ခဲ့သလားမသိတဲ့ ) အဖြစ်အပျက်ကို တရားသယောင် မသိ မသာ ရေးထားပြီး သူ့ကိုယ်သူက ငြိမ်းချမ်းရေး အကျိုးတော်ဆောင်၊ လူသားချင်းစာနာစိတ်ရှိသူ၊ လူသတ်ဝါဒ ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ဘာသာရေးသမား လို့ တံဆိပ်တပ် အကာအကွယ်ယူ ရှောင်ထွက်သွားကာ ဒါဟာ သူက တ ဆင့်အသိပေးတဲ့ သတင်းသက်သက်ပဲဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ပုံစံပြ လှည့်ထွက်သွားတာသာဖြစ်ပါတယ်။
ဆိုတော့ ဒီစာကိုပဲ ကြည့်မယ်ဆိုရင် မျိုးရန်နောင်သိန်းဟာ တော်လှန်ရေးကို အကျိုးပြုနိုင်သူမဟုတ်ဘဲ မရိုးသား သူ၊ ကြောင်သူတော် ကြွက်သူခိုး၊ ဖက်ဆစ်စိတ်အခံရှိသူလို့ သိသာမြင်သာနေတာကြောင့် အားလုံး သတိထား ရှောင်ကြဉ်ကြဖို့ လိုအပ်ကာ သူ့အရေးအသား၊ အပြောအဆိုတွေကို သတိနဲ့ ချဉ်းကပ်ကြဖို့လည်း လိုအပ်နေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဓမ္မပါလ

(မျိုးရန်နောင်သိန်း တင်သွင်း၊ ပြောဆိုနေတဲ့ ဝိုင်းကြီးချုပ်တရားစီရင်ရေးစနစ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သီးသန့် စိစစ် ဝေဖန်ရေးဆောင်းပါးတစ်စောင် တင်ဆက်ပေးပါဦးမယ်)

ပုံဖျက်ခံအသိတရားများ – သစ္စာတည်

အရေးတော်ပုံစာစဉ် အတွဲ -၂၊ အမှတ် -၇ (ဆောင်းပါး)


ဘဝမှာ ကိုယ်သိထားတဲ့ အသိတရားတစ်ခုဟာ လိုသလိုပုံဖျက်ပြီးမှ ရောက်လာပြီး သံမှိုဆွဲသလိုဦးနှောက်ထဲစွဲမြဲနေတာမျိုး ဖြစ်မိကြမယ်ထင်ပါတယ်။ ‘ပုံဖျက်ခံအသိတရား’ ဟာ တစ်ခါခါမှာ ‘တကယ့်အရှိတရား’ နဲ့ အတော်လေးကင်းကွာနေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီပုံဖျက်ခံထားရတဲ့ အသိတရားဟာအသေးအဖွဲကိစ္စဆိုရင် အရေးမကြီးပေမယ့် အခြား တစ်ဖက်ကို ထိခိုက်တာမျိုး၊ အကျိူးမရှိ ဖြစ်စေတာမျိုးဆိုရင်တော့ ပြန်ဆင်ခြင်ရမယ့် အခြေအနေတစ်ရပ်ပါ။ ပုဂံရာဇဝင်မှာ အင်မတန်နာမည်ကြီးတဲ့ မိဘနဲ့ သားသမီးမေတ္တာအကြောင်း ဖော်ကြူးထားတဲ့ ရာဇကုမာရ်အကြောင်းရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရာဇကုမာရ်ဟာ ကျန်စစ်ဘုရင်ရဲ့ သားတော်တစ်ပါး မဟုတ်နိုင်ကြောင်း အထောက်အထားအချို့ တွေ့ရှိတဲ့အခါ ဆရာ မောင်ခင်မင် (ဓနုဖြူ)က ‘ချစ်သူများကို အဆုံးစီရင်ခြင်း’ လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ရေးပြီး ရှင်းပြခဲ့ဖူးတယ်။ အသိမှားတွေ၊ ပုံဖျက်ခံထားတဲ့ အသိတရားတွေကို အရှိတရားရောက်လာတဲ့အခါမှာ အဆုံးစီရင်ရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပုံဖျက်ခံအသိတရားက ချစ်စဖွယ်၊ မြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်နေတဲ့အခါ လွယ်လွယ်နဲ့ အမှန်တရားကို လက်မခံချင်ကြတာမျိုး ဖြစ်တတ်ပါသေးတယ်။ အသေးအဖွဲအသိမှားတွေ၊ တပါးသူကို မထိခိုက်တဲ့ အသိမှားတွေဆိုရင် ပြဿနာမရှိပေမယ့် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အသိမှားကို ဖက်တွယ်ထားမိရင် ဖက်တွယ်ထားသူကိုပဲ ဒုက္ခပေးပါလိမ့်မယ်။
အခုတော်လှန်ရေးကာလမှာ တိုင်းရင်းသားအရေးဟာလည်း အဓိကဖြစ်ပါတယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ သူပုန်လို့ ပုံဖျက်ခံထားသူတွေက တော်လှန်ရေးသူရဲကောင်းတွေကို
စစ်ပညာသင်ပေးတာ၊ နေရေးစားရေး ဝိုင်းဝန်းကြတာ၊ ပြည်မကနေ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ထွက်ပြေးခိုလှုံသူတွေကို တတ်စွမ်းသလောက် စောင့်ရှောက်ပေးကြမျိုး လုပ်ပေးကြပါတယ်။ ထို့အတူပါပဲ ဗမာစစ်တပ်ဟာ အလွန်ရက်စက်ယုတ်မာကြောင်း တိုင်းရင်းသားတွေ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်ပြောနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ အစိုးရအဆက်ဆက် ဝါဒဖြန့်မှုအောက်မှာပဲ အသိတရားတွေဟာ ပုံပျက်ယိုယွင်းပြီး အစိုးရရဲ့ ဝါဒဖြန့်စာတွေ၊ စကားတွေ အောက်မှာပဲ မျောပါသွားသူတွေ ဒုနဲ့ ဒေးပါ။ အစိုးရဟာ ဝါဒမှိုင်းကို မျိုးစုံတိုက်လေ့ရှိပါတယ်။ အဲဒီထဲက အဆိုးဝါးဆုံး အသိပညာ အဆိပ်ခတ်မှုနဲ့ အသိတရားကို ပုံဖျက်မှုပုံစံကတော့ ကျောင်းသုံးပြဌာန်းစာအုပ်တွေဖြစ်ပါတယ်။ အမြင်သာဆုံးကတော့ မြန်မာ မင်းခေတ်တွေအကြောင်းပါ။ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းလောက်ထိ ပညာသင်ဖူးတဲ့သူဆိုရင် မြန်မာမင်းခေတ်တွေက ဘာတွေလဲလို့ မေးလိုက်ရင် အများစုက မှတ်နည်းတိုလေးတစ်ခုကို ရွတ်ပြပါလိမ့်မယ်။ ‘ပု ၊ ပင်း ၊ အင်း ၊ တောင် ၊ ညောင် ၊ ကုန်းဘောင်’
ရယ်လို့ဖြစ်ဖြစ် အဲဒါမျိုးဆန်ဆန် မှတ်နည်းတိုလေးကို ရွတ်ပြကြပါလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဒီထက်ဆရာကျသူတွေက ပုဂံ ၊ ပင်းယ ၊ အင်းဝ ၊ တောင်ငူ ၊ ညောင်ရမ်း ၊ ကုန်းဘောင်ရယ်လို့ ပြောပါလိမ့်မယ်။ ဆရာမက ဒီခေတ်တွေအကြောင်းကို အတန်းထဲမှာ စာမေးလို့ ဖြေနိုင်သူဟာ လက်မ တထောင်ထောင်နဲ့တောင် နေပါဦးမယ်။
ကိုယ်တိုင်လဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပါတယ်။ နိုင်ငံခြားသား ၂ ယောက်လောက်နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ရန်ကုန်၊ နေပြည်တော်၊ မန္တလေး၊ မော်လမြိုင် ခရီးသွားတော့ မန္တလေးရောက်တဲ့အခါ နန်းတွင်းထဲ လည်ပတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီမှာ နိုင်ငံခြားသားက မြန်မာပြည်မှာ “ဒီမင်းဆက်အပြင် ဘာရှိသေးလဲ”လို့ မေးလာတဲ့အခါ စာရတဲ့ ကျောင်းသားကို စာအမေးခံလိုက်ရသလို ခေါင်းမော့ရင်ကော့ပြီးတော့ ဖြေပါတယ်။ “မင်းတို့ သွားလည်ခဲ့တဲ့ ပုဂံပြည်ကနေ စတာ ဒီနန်းတော်ဟာ နောက်ဆုံးမင်းဆက်ဖြစ်ကြောင်း” ရှင်းပြပါတယ်။ ခေါင်းတညိမ့်ညိမ့်နဲ့ နားထောင်နေရာကနေ မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးပါတယ်။ “ဒါဆိုရင် မန္တလေးပြီးရင် သွားမယ့် မော်လမြိုင်ကရော
ဘယ်ခေတ်ထဲပါလဲ” ချက်ချင်းမဖြေနိုင်ပဲ ခဏတော့ ဆွံ့အသွားပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်လဲ ဓညဝတီတို့၊ ဟံသာဝတီတို့ကို ကြားဖူးပေမယ့် ဘယ်နှခတ်ရှိလဲထိတော့ မသိရိုးအမှန်ပါ။ စာဖတ်အား နည်းတာလဲ ပါပါမယ်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ရတဲ့အထဲမှာ မွန်မင်းသမီးခင်ဦးကို နှစ်ပြည်ထောင်ချစ်ကြည်ရေးအတွက် ဆက်သတယ် ဘာညာနဲ့ ကြားဖူးတာတော့ ရှိပါတယ်။
ပြဌာန်းသမိုင်းမှာလဲ သင်ခဲ့ရပါတယ်။ သို့သော် ရခိုင်မင်းဆက်၊ မွန်မင်းဆက်၊ ရှမ်းစော်ဘွားတွေအကြောင်းစတဲ့ ဗမာမဟုတ်တဲ့ ကျန်တိုင်းရင်းသားတွေရဲ့ မင်းဆက်တွေ၊ အုပ်ချုပ်ပုံတွေကို မသိရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒီအကြောင်းကို ဗမာမဟုတ်တဲ့ တိုင်းရင်းသားတစ်ယောက်ကို ပြောပြတော့ သူက ရယ်ပါတယ်။ သူတို့လဲ ပြည်မကဗမာများနည်းတူ ဒီပြဌာန်းစာအုပ်ကိုပဲ ကျက်ပြီး စာမေးပွဲတွေ ဖြေခဲ့တာဖြစ်တော့ သူကိုယ်တိုင်လဲ သူတို့ရဲ့ မင်းဆက်တွေကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်မသိကြောင်း ပြောပါတယ်။
တက္ကသိုလ်ပြီးလို့ လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ရောက်တော့မှ ဟိုရှာသည်ရှာနဲ့ စာဖတ်နေတာခုထိဖတ်လို့မကုန်သေးကြောင်း ပြောရှာပါတယ်။ နောက်ဆက် ပြောတာတစ်ခုကတော့ “ငါတို့ကျက်ခဲ့ရတဲ့ စာတွေထဲမှာ ငါတို့ ဘုရင်တွေဟာ ဗမာဘုရင်တွေဆီ သုံ့ပန်းအဖြစ် ပါသွားတဲ့အကြောင်း၊ ငါတို့မင်းသမီးတွေကို ဆက်သရတဲ့အကြောင်းတွေပဲ ကျက်ခဲ့ရတာတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ် ရကြောင်း” ပြောပါတယ်။ အဲဒီတော့မှာ ကိုယ်တိုင်လဲ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ဖြစ်မိပြီး ဗမာမဟုတ်တဲ့ တိုင်းရင်းသားတွေအပေါ် ပိုနားလည်လာပါတယ်။ တိုင်းရင်းသားဒေသတွေမှာ နောက်ထပ် ပုံဖျက်ခံရတော့ ကျောင်းနေကလေး တွေရဲ့ နာမည်ပါ။ ဆရာ၊ ဆရာမတွေက ဗမာအများစု ဖြစ်လေကြတော့ တိုင်းရင်းသားနာမည်တွေကို မပေါင်းတတ်တဲ့အခါ သူတို့နားစွဲတဲ့ နာမည်တွေ ပေးကြလေ့ရှိပါတယ်။
မှတ်ပုံတင်လုပ်တဲ့အခါမှာလည်း အဲဒီ နာမည်ပဲ ဖြစ်နေပြီး မိသားစုက အမြတ်တနိုးပေးထားတဲ့ တိုင်းရင်းနာမည်လေးဟာ တသက်လုံး ကွယ်ပျောက် သွားရပါတယ်။ ဒီလိုအသိတရားတွေ စွဲမြဲနေအောင် အစိုးရလို့ခေါ်တဲ့ အုပ်ချုပ်သူ လူတစ်စုနဲ့ အပေါင်းအပါတွေက
ဖန်တီးခဲ့ကြပါတယ်။ အသိတရားကို နည်းပေါင်းစုံနဲ့ ပုံဖျက်ပါတယ်။ ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေကနေတစ်ဆင့်ဖြစ်စေ၊ တီဗီ၊ ရေဒီယို၊ စာအုပ်တွေက တဆင့်ဖြစ်စေပုံဖျက်ပါတယ်။ ရိုက်သွင်းပါတယ်။ ၉၀ ခုနှစ်များဆီတုန်းက နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး ဦးတည်ချက်ဆိုတာတွေ၊ ဒို့တာဝန်အရေးသုံးပါးတွေ၊ ပြည်သူ့သဘောထား စတာတွေကို ပြည်သူအားလုံး ပါးစပ်ထဲ စွဲနေအောင် အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်ခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ အဆိုးဝါးဆုံးကတော့ အဲဒီခေတ်က ကလေးတွေကို စာစီစာကုံးတွေ၊ ကဗျာပြိုင်ပွဲတွေမှာ အဲဒီ ဦးတည်ချက်တွေ၊ ဆောင်ပုဒ်တွေကိုထည့်ရေးခိုင်း ခဲ့တာမျိုးတွေ လုပ်ကြတာပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီတော်လှန်ရေးမှာ တိုင်းရင်းသားအရေးဟာ ပိုကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အသံထွက်လာပါ တယ်။ တန်းတူအခွင့်အရေးနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြဌာန်းခွင့်ဟာ အင်မတန်အရေးကြီးလာပါတယ်။ ဗမာ တစ်ကျပ်၊ ရှမ်း တစ်ကျပ်ဖြစ်ဖို့ လိုလာပါပြီ။ ဗမာက လက်ဝါးကြီးအုပ်ပြီး ရှမ်းကို တစ်ကျပ်ဝေတော့ ဗမာက တစ်ကျပ် ယူ၊ ရခိုင်ကို တစ်ကျပ်ဝေတော့လဲ ဗမာက တစ်ကျပ်ယူ ဆိုတာမျိုး မဖြစ်သင့်တော့ပါဘူး။ ခုတလော ပြည်မကလူတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိပါတယ်။
“စစ်ကြီးဖြစ်တော့မယ်”
တကယ်တော့ ဒီနိုင်ငံမှာ စစ်ဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ။ ကိုယ်နဲ့ မနီးသေးတာရယ်၊ ကိုယ်ကို လာမထိ သေးတာရယ်ကြောင့်သာ ပြည်မကလူတွေ သတိမထားမိကြတာပါ။ အာဏာရှင်တွေ လိုသလို ပုံဖျက်ထားတဲ့ အသိတရားတွေကို ဆင်ခြင်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပါပြီ။ တိုက်ထုတ်ရမယ့်အချိန်ရောက်ပါပြီ။ ဒီအရေးတော်ပုံဟာ အတွေးအမြင်တိုက်ပွဲလဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အာဏာရှင် မောင်းထုတ်ပွဲလဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ခွင့်တူညီမျှရေးအတွက်လဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အရေးတော်ပုံ မုချ အောင်ရမည်။


သစ္စာတည်

စစ်ကောင်စီ၏ အဓိကထောက်တိုင်ဌာနများ – အဘ

သူပုန်‌‌‌ဂေဇက် အတွဲ ၁၊ အမှတ် ၂

အာဏာလုစစ်ကောင်စီက နိုင်ငံတော်အာဏာအရပ်ရပ်ကို မတရားသဖြင့် ထိန်းသိမ်းခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ နိုင်ငံ့အုပ်ချုပ်ရေးမဏ္ဍိုင်ဖြစ်တဲ့ အရပ်ဘက်ဝန်ထမ်းအဖွဲ့အစည်း၊ဌာနတွေကိုလည်း အမိန့်၊ညွှန်ကြားချက်အမျိုးမျိုးနဲ့ အုပ်ချုပ်ထိန်းသိမ်းလိုက်တာကိုတွေ့ရှိရမှာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလိုထိန်းသိမ်းတဲ့အခါမှာ CDMဝန်ထမ်းတွေကြောင့် လုပ်ငန်းဆောင်တာ အနည်းငယ်အနှောင့်အယှက် အဟန့်အတားဖြစ်တာကလွဲလို့ (၇)လကြာတဲ့ အထိ အစိုးရယန္တရားဟာဆက်လက်လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပါတယ်။Non-CDMဝန်ထမ်းတွေ၊ဆက်လက်ခန့်ဖို့လျာထားဆောင်ရွက်နေတဲ့လောက်‌ကောင်ဝန်ထမ်းအသစ်တွေနဲ့ စစ်ကောင်စီက ဆက်လက်လည်ပတ်ဖို့ကြိုးစားဦးမှာပါ။ စစ်ကောင်စီကိုအထောက်အပံ့ပြုနေတဲ့အရပ်ဘက်ဌာန၊ အဖွဲ့အစည်းတွေ ထဲကမှ အရေးပါဆုံးဌာနအချို့ကိုဒီဆောင်းပါးမှာ အနည်းငယ် တင်ပြလိုပါတယ်။

(၁)အထွေထွေအုပ်ချုပ်ရေးဦးစီးဌာန
ထွေအုပ်လို့အတိုကောက်ခေါ်ကြတဲ့အထွေထွေအုပ်ချုပ်ရေးဦးစီးဌာနဟာ စစ်ကောင်စီရဲ့ ယန္တရားလည်ပတ်ရေးမှာအဓိကအကျဆုံးဌာနဖြစ်ပါတယ်။ အရပ်ဘက်အုပ်ချုပ်ရေးဌာနတစ်ခုဖြစ်တဲ့အထွေထွေအုပ်ချုပ်ရေး
ဦစီးဌာနကို ရုံးချုပ်(နေပြည်တော်)၊ တိုင်းဒေသကြီး/ပြည်နယ်၊ ခရိုင်၊ မြို့နယ်၊ ရပ်ကျေး အဆင့်အထိလွှမ်းခြုံဖွဲ့စည်းထားတာဖြစ်ပြီး၊ ရုံးချုပ်ကလွဲလို့ တိုင်း၊ ခရိုင်၊ မြို့နယ်၊ ရပ်ကျေးအားလုံးဟာ စစ်ကောင်ဆီကိုအဓိကထောက်ပံ့ရ ပါတယ်။ တိုင်းအဆင့်မှာထွေအုပ်တွေဟာ တိုင်းစစ်ကောင်စီခန့်ဝန်ကြီးချုပ် တွေရဲ့ ကိစ္စအဝဝကိုအကောင်အထည်ဖော်ဆောင်ရွက်ပေးရပါတယ်။
တိုင်းဒေသကြီးပြည်နယ်ဝန်ကြီးချုပ်တွေ၊ ပြည်နယ်ဝန်ကြီးတွေရဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို အဓိကလုပ်ဆောင်ပေးသူတွေဖြစ်ပါတယ်။ ထွေအုပ်ရဲ့ တိုင်း၊ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေဟာ တိုင်းအစိုးရအဖွဲ့ အတွင်းရေးမှူုးတွေ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ကြပြီးအများစုက တပ်အသွင်ပြောင်း ဗိုလ်မှူး၊ ဒုဗိုလ်မှူးကြီးတွေဖြစ်ကြကာ သဘောထားတင်းမာသူများဖြစ်ကြပါတယ်။
ခရိုင်အဆင့်မှာတော့ထွေအုပ်ညွှန်မှူးတွေက ခရိုင်စီမံအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့တွေကို တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ကြပြီး တိုင်းနဲ့ မြို့နယ်အကြားချိတ်ဆက်ပေးတဲ့လုပ်ငန်းစဉ်ကိုသာ ဆောင်ရွက်ကြပါတယ်၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး (၈၀)ရာခိုင်နှုန်းကလည်း တပ်ပြောင်းဗိုလ်ကြီး၊ဗိုလ်မှူး တွေဖြစ်ကြပါတယ်။
မြို့နယ်စီမံအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ဟာ ကျနော်တို့နဲ့အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ စစ်ကောင်စီရဲ့အကြီးမားဆုံးခွေးသွားစိတ်ဖြစ်ပါတယ်။ မြို့နယ်ထွေအုပ်က လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး/မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အဖြစ်ဆောင်ရွက်ပြီး အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်နီးစပ်ရာတပ်ရင်းက ဗိုလ်မှုးတစ်ယောက်ကိုထည့်သွင်းထားပါတယ်။ မြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေကတော့နယ်ပယ်စုံပါတယ်။
တပ်ပြောင်းတွေ လည်းပါသလို ထွေအုပ်စစ်စစ်လို့ခေါ်ကြတဲ့ အရာရှိတွေ၊ ငယ်ရွယ်တဲ့ အရာရှိပေါက်စတွေလည်းပါဝင်ကြပါတယ်။ ဒီမြို့နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေကပဲ (၁၄၄)ထုတ်တာ၊ ရပ်ကျေးအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ခန့်အပ်တာ၊ ရပ်ကျေးစာရေးတွေကိုကွပ်ကဲတာ၊ဧည့်စာရင်းစစ်တာ ဌာနဆိုင်ရာအချင်းချင်းကြီးကြပ်ကွပ်ကဲတာအစရှိတဲ့ စစ်ကောင်စီအလိုကျလုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးကိုဦးဆောင်ဆောင်ရွက် ပေးကြရတာဖြစ်ပါတယ်။
ဒါ့ကြောင့်မြို့နယ်တိုင်းမှာရှိတဲ့အထွေထွေအုပ်ချုပ်ရေးဦးစီးဌာနတွေဟာ စစ်ကောင်စီယန္တရားကို အဓိကလည်ပတ်စေတဲ့ အရေးကြီးဆုံးဌာနကြီးတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။
အလားတူခရိုင်နဲ့တိုင်းအဆင့်ရုံးတွေဟာလည်း အဲ့ဒီမြို့နယ်တွေလုပ်ငန်း လည်ပတ်ဖို့ အမိန့်တွေ၊ ညွှန်ကြားချက်တွေပေါက်ဖွားစီးဆင်းရာနေရာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

(၂) စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ့
တစ်ဖက်ကကြည့်ရင် မြူနီစီပါယ်ကိစ္စတွေကြောင့် စည်ပင်ဌာနဟာဒီကာလမှာ အလုပ်လုပ်နေရမယ်လို့တွေးကောင်းတွေးနေနိုင်ပါတယ်။ မြို့နယ်စည်ပင်တွေဟာ စစ်တပ်ကိုအခွန်တော်ဆက်သရမှာ အကြီးမားဆုံးသော ထောက်တိုင်ကြီးဖြစ်ပါတယ်။ စည်ပင်နဲ့ပတ်သက်လို့(၂)ပိုင်းရှိပါတယ် သာမန်နယ်မြို့တွေရဲ့စည်ပင်ဌာနနဲ့ မြို့ကြီး(၃)မြို့ကစည်ပင်တွေပါ။ ရန်ကုန်၊ မန္တလေး၊ နေပြည်တော်တွေမှာ မြို့တော်စည်ပင်သာယာရေးကော်မတီတွေရှိပြီး မြို့တော်ဝန်တွေခန့်အပ်ထားပါတယ်။ မြို့တော်ဝန်တွေဟာ သက်ဆိုင်ရာတိုင်းဒေသကြီး/ ကောင်စီရဲ့ စည်ပင်ဝန်ကြီးတွေလည်းဖြစ်ကြပါတယ်။ စည်ပင်သာယာဌာနမှာဗဟိုအဖွဲ့အစည်းမရှိပါဘူး၊တိုင်းပြည်နယ်တွေပဲရှိပါတယ်။ ရသမျှဝင်ငွေ၊ အခွန်တွေဟာတိုင်းပြည်နယ်အစိုးရတွေဆီကိုဝင်ငွေပြပါတယ်။ အခုကာလဆိုရင်တော့ ဒီငွေတွေကို တိုင်းအစိုးရတွေကတဆင့် စစ်တပ်ကထိန်းချုပ်မှာပါ။ မြို့ကြီးတွေမှာဆို မြေယာဌာန၊ ဈေးနှင့်သားသတ်ဌာနတွေက အခွန်အများဆုံး၊ဝန်ဆောင်ခအများဆုံး ရလေ့ရှိသလိုမြို့ငယ်တွေမှာလည်း‌ ဈေးခွန်တွေ၊ အခြားအခွန်အခတွေကို စည်ပင်ကနေ ရှာဖွေပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါက စစ်ကောင်စီယန္တရားကိုကောင်းကောင်းကြီးလည်ပတ်ဖို့ ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ဌာနတစ်ခုပါ၊

(၃)ကုန်းလမ်းပို့ဆောင်ရေးညွှန်ကြားမှုဦးစီးဌာန(ကညန)
ဒီဌာနကတော့ပြည်သူအများသိပြီးဌာနဖြစ်လို့ ရှည်ရှည်ဝေးဝေးမပြောတော့ပါဘူး။ ရသမျှဝင်ငွေအားလုံးက ကိုယ့်ကိုသတ်မယ့် ကျည်ဆန်တွေ၊ ဗုံးတွေဖြစ်သွားမယ့်ဌာနပါပဲ။

(၄) ပြန်ကြားရေးနှင့်ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးဦးစီးဌာန
ဒီဌာနကတော့လူတွေအမြင်မှာ စာကြည့်တိုက်ပဲမြင်မိမယ့်ဌာနပါ။
ဌာနရဲ့ အရာရှိ၊တာဝန်ခံအများစုကလည်း တစ်ချိန်တစ်ခါက စကားဝိုင်းဆွေးနွေးပွဲတွေမှာပြည်သူတွေမျက်မှန်းတန်းမိသူတွေ ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ ဘာဝင်ငွေမှအစိုးရကိုရှာပေးတဲ့ဌာနမဟုတ်ပေမယ့် အဓိက ထောက်တိုင်ဖြစ်မှန်းမသိဖြစ်နေတဲ့ဌာနဖြစ်ပါတယ်။ နယ်တွေမှာ များသောအားဖြင့် မြန်မာ့အလင်းတို့လို ကြေးမုံတို့လိုအစိုးရပိုင်သတင်းစာတွေအတွက် သတင်းထောက်သီးခြားခန့်ထားတာမျိုးမရှိပါဘူး။ မြန်မာ့အသံအတွက်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပါပဲ။ စစ်ကောင်စီရဲ့ဝါဒဖြန့် လန်ကြုတ်ရုပ်သံတင်းတွေကို မြို့နယ်/ ခရိုင်အလိုက်ပြန်ဆက်ဦးစီးမှူုးတွေက သတင်းအနေနဲ့ပို့ပေးရပါတယ်။ အဲ့ဒီသတင်းတွေကိုပြန်လည်အသုံးပြုရတာဖြစ်တဲ့အတွက် မြို့နယ်ပြန်ဆက်ရုံးတွေဟာလည်း စစ်ကောင်စီဝါဒဖြန့်ချိရေးအပိုင်းကနေ ကြီးမားတဲ့ထောက်တိုင်ဌာနတစ်ခုဖြစ်မှန်း မသိဖြစ်နေပါတယ်။

(၅) ဘဏ်များ
အစိုးရပိုင် ဗဟိုဘဏ်၊ မြန်မာ့စီးပွားရေးဘဏ်တွေကလည်း အဓိက ထောက်တိုင်ကြီးတွေပါပဲ။ မြင်သာတဲ့ကိစ္စဖြစ်လို့ သီးခြားပြောဖို့မလိုတော့ပါဘူး၊

(၆) ဥပဒေရုံး၊ တရားရုံးများ
ဒီတစ်ပတ်အတွက်နောက်ဆုံးပြောပြချင်တဲ့ထောက်တိုင်ဌာနတွေကတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမဏ္ဍိုင်ကမဟုတ်ပေမယ့် အခြားသောမဏ္ဍိုင်တွေကနေ စစ်ကောင်စီကိုကျေးဇူးပြုတော်မူကြတဲ့ဌာနတွေဖြစ်ပါတယ်။
မြို့နယ်ဥပဒေ အရာရှိတွေဟာ နိုင်ငံရေးပြစ်မှုတွေကို ဘယ်ပုဒ်မနဲ့ဘယ်လိုဆွဲသင့်တယ်ဆိုတဲ့ အကြံဉာဏ်ကို သက်ဆိုင်ရာထွေအုပ်ကိုဖြစ်စေ၊ မြန်မာနိုင်ငံရဲတပ်ဖွဲ့ကိုဖြစ်စေပေးရသလို၊ အမှုတွေမှာလည်းတရားလိုဖြစ်တဲ့ မတရားစစ်ကောင်စီလက်အောက်ခံဌာန တွေဘက်ကနေ တရားလိုရှေနေ့အဖြစ်လိုက်ပါဆောင်ရွက်ပေးကြရပါတယ်။
ဒါ့ကြောင့်စစ်ကောင်စီနဲ့လက်တွဲကြတဲ့ ဥပဒေအရာရှိရုံးတွေဟာလည်း အဓိကထောက်တိုင်ဌာနရုံးတွေဖြစ်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့မတရားသူကြီးတွေပါ။
တရားမျှတမှုကို လစ်လျူရှု ထားတဲ့စစ်ကောင်စီလက်အောက်ခံ မြို့နယ်၊ခရိုင်၊တိုင်း အဆင့်ဆင့်သော တရားရုံးတွေ၊တရားသူကြီးတွေဟာ တော်လှန်ရေးဆောင်ရွက်ကြတဲ့ ပြည်သူတွေ၊ ထိန်းသိမ်းခံနိုင်ငံရေးသမားတွေ၊ တက်ကြွလှုပ်ရှားသူတွေကို မတရားတဲ့ဥပဒေနဲ့စွဲချက်ချ အရေးယူဆောင်ရွက်ကြတာဖြစ်လို့ ဒီတရားရုံး ၊ တရားရေးဌာနကလည်း စစ်ကောင်စီရဲ့အဓိကထောက်တိုင်ဌာနတစ်ခုသာဖြစ်ပါတယ်၊
__
အဘ