ပြည်သူသာလျှင် ပဓါန (ဟွန်ဆန်၏ ခရီးစဉ်ကို ရှုမြင်ကြည့်ခြင်း) – လင်းသူ့ဟန်

၂၀၂၁ နှစ်ကုန်ပြီဖြစ်လို့ ၂၀၂၂ နှစ်ကူးခဲ့ပြီ။ တော်လှန်ရေးကား ရပ်တန့်မသွား။ ဆက်လက် ချီတက်နေဆဲ။
ယခု ၂၀၂၂ ခုနှစ်အတွင်း လာတော့မယ့် မိုးမတိုင်မီ ၆ လတာကာလဟာ တော်လှန်ရေးအတွက် အရေးပါသော ကာလတွေဖြစ်လာမယ်လို့ အားလုံး ခန့်မှန်းခဲ့ကြပြီးပြီ။ စကစ ဘက်မှလည်း တော်လှန်ရေးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ရန် ဘက်စုံမှ ကြိုးစားလာမှာမလွဲ။ ဘဏ္ဍာရေးဖက်ကလည်းကောင်း၊ သံတမန်ရေးဖက်ကလည်းကောင်း၊ စစ်ရေး ဖက်ကလည်းကောင်း ဘက်စုံမှ ဖိဖို့ ကြိုးစားလာမယ်ဆိုတာ ကြိုတင်တွက်ဆလို့ရနိုင်ကောင်းတဲ့အရာ။
ယခု နှစ်ဆန်းမှာ မြန်မာနိုင်ငံကို ကမ္ဘာဒီးယား ဝန်ကြီးချုပ် ဟွန်ဆန်လာမယ်လို့ သိထားရတယ်။ (အမှန်စင်စစ် လာဖြစ်၊ မလာဖြစ်ကို တပ်အပ် မပြောနိုင်သေး။ လာဖို့ ရာခိုင်နှုန်းတော့ များ) တကယ်တော့ ဟွန်ဆန်ရဲ့ ကမ္ဘော ဒီးယားဟာ အာဆီယံရော၊ အာရှအသိုက်အဝန်းမှာရော၊ ကမ္ဘာ့ဇာတ်ခုံမှာပါ ဘာမှမဟုတ်။ သို့သော် အာဆီယံ အလှည့်ကျဥက္ကဌနေရာက နှစ်ကူးပြီမို့ လွှဲပြောင်းပေးရတော့မှာဖြစ်ပြီး လက်ရှိ ဘရူနိုင်းဆီကနေ ဟွန်ဆန်ရဲ့ ကမ္ဘောဒီးယားက လက်လွှဲယူရမှာဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဟွန်ဆန်လာမယ့် ခရီးစဉ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ စိတ်ပူပန်မှု တွေ မြင့်တက်လာတာဖြစ်တယ်။
ဟွန်ဆန်လာရခြင်းရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို အကြမ်းဖျဉ်း ဆဝါးကြည့်မယ်ဆိုရင် ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အာဆီယံနဲ့ စကစ သဘောတူထားခဲ့တဲ့ အာဆီယံမူ ၅ ချက်ဆီကို သွားဖို့အရေးအတွက် ဦးတည်နိုင်ပြီး စကစကို အာဆီယံ အစည်းအဝေးတွေ၊ အခမ်းအနားတွေဆီ (အဲဒီကနေမှ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးဇာတ်ခုံဆီ) ပြန်ခေါ်ယူဖို့ ကြိုးစားမယ့် ခြေလှမ်းဖြစ်တယ်ဆိုတာ အထင်းသားသိမြင်နိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ဒါဟာ အထူးအဆန်းမဟုတ်။ ဟွန်ဆန်ရဲ့ ကမ္ဘောဒီးယားဟာလည်း တရုတ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုသြဇာအောက်မှာ ပြားပြားဝပ်နေတဲ့ နိုင်ငံ။ ဆိုတော့ ဟွန်ဆန်ဟာ လည်း တရုတ်အလိုကျ နယ်ရုပ်နောက်တစ်ရုပ်။
တရုတ်ရဲ့ လိုလားချက်က မြန်မာ့အရေးကို ဖြစ်နိုင်ရင် အာဆီယံအတွင်း မှာပဲ ဖြေရှင်းစေချင်တယ် ( အနောက်အင်အားစုတွေ ပါဝင်လာတာမျိုး၊ အဲဒီကနေမှ သူ့ဆီထိ ဂယက်ရိုက်လာမှာကို မလိုချင်ဘူး)၊ အများဆုံး ၂၀ဝ၈ အောက်ကို ပုံစံတမျိုးနဲ့ ပြန်သွားတာကိုပဲ လိုချင်တယ် ( စစ်တပ်က တင်သွင်းနေတဲ့ ၁၂ ပါတီ PR စနစ်ကို ဆိုလိုတာဖြစ်နိုင်တယ်)၊ သူ့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေ အများစု ထည့်ဝင်ထားတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ နိုင်ငံရေးအခင်းအကျင်းသစ်ပေါ်လာတာမလိုချင်သလို၊ သူနဲ့ အပြိုင်သြဇာလွှမ်း မိုးမှုသစ်တွေ ပေါ်လာတာကို မလိုချင်ဘူး၊ အကျိုးစီးပွာမှာလည်း သူသာလျှင် တဖက်သတ် (ပေါပေါလောလော နှုန်းထားနဲ့) ကြီးစိုး လက်ဝါးကြီး အုပ်ထားလိုတယ်။ ဒါတွေသာလျှင် ဖြစ်တယ်။
ဆိုတော့ မြန်မာ ပြည်သူတို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဖက်ဒရယ်နိုင်ငံတစ်ခုပေါ်ပေါက်ရေး၊ အာဏာရှင်တစ်စုလက်ပါးစေ စစ်တပ်မှသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်စစ်တပ်တစ်ခုဖြစ်လာရေး၊ လူမှုနိုင်ငံရေးအခင်းအကျင်းသစ်တွေနဲ့ လင်းပွင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းပေါ်ပေါက်လာရေး၊ ကိုယ့်ကြမ္မာ ကိုယ်စီဖန်တီးနိုင်ရေး၊ တန်းတူညီမျှရေးတို့ဆိုတာဟာ တရုတ် လိုလားချက်တွေ လုံးလုံးလျားလျားမဟုတ်။ ဒါကြောင့် တရုတ်လိုလားချက်ကို အကောင်းဆုံး ပုံဖော်ပေးနိုင်မယ့် စစ်တပ်က အဓိက ထင်သလိုကြီးစိုးခွင့်ရနိုင်တဲ့ ၂၀ဝ၈ အောက်ကိုသာ ပြန်သွားစေချင်တာလည်းဖြစ်တယ်။ ဒီ အတွက် အကျိုးဆောင်အဖြစ် ဟွန်ဆန်ကို ကြားဝင်စေတယ်။ ကမ္ဘောဒီးယားက အာဆီယံဥက္ကဌနေရာကို လက် လွှဲယူရမယ့်နှစ်ဖြစ်နေတာကလည်း သူတို့အတွက် မျက်နှာသာရနေစေတယ်။
သို့သော် ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ရမယ်ဆိုရင် အာဆီယံဟာ ဘယ်လောက်အရေးပါတဲ့ အသိုက်အဝန်းဖြစ်သလဲ ဆိုတာကိုလည်း ပြန်လည်ချင့်တွက်ရမယ်။ အာဆီယံဟာ ဥရောပသမဂ္ဂလိုမျိုး အင်အားကောင်းလှတဲ့ အစုအဖွဲ့ မျိုးလည်းမဟုတ်ဘူး။ တစ်နိုင်ငံချင်းစီမှာလည်း နိုင်ငံရေးသြဇာထင်ရလောက်အောင် မရှိဘူး။ ပထဝီနိုင်ငံရေးအ ရ နိုင်ငံကြီးတွေက ထိတွေ့ဆက်ဆံဆွေးနွေးတာမျိုး၊ အရာသွင်းတာမျိုးခံရလောက်ပေမဲ့ စုစည်းညီညွတ်မှုအ ပြည့်နဲ့ အင်အားကောင်းနေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းမဟုတ်ဘူး။ အာဆီယံထဲမှာကိုက အာဏာရှင်တပိုင်းတွေ၊ အသွင် ပြောင်းတွေ၊ တပိုင်းတစဒီမိုကရေစီတွေ၊ တပါတီစနစ်တွေသာ ကြီးစိုးနေတာဖြစ်တယ်။ အဲဒီအပြင် အာဆီယံရဲ့ မူကလည်း တနိုင်ငံရဲ့အရေးကို တနိုင်ငံက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့်မပြုထားဘူး။ အချင်းချင်းကြားမှာလည်း ပွတ် တိုက်မှုက အပြည့်။
ဒါကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံအရေးမှာ အာဆီယံက တိုက်ရိုက်ပါဝင်ပတ်သက်လာနိုင်မယ့်နေရာဟာ သံတမန်ခင်းပိုင်း မှာ နေရာတခုပေး၊ အသံပေးထွက်၊ စကားပေးပြောတာလောက်သာရှိနိုင်မယ်။ အဲဒီအပြင် သူ့ကတိနဲ့ သူ ခြေ ချုပ်မိထားတဲ့ စကစဟာ အာဆီယံမှာ လူယောင်ပြနိုင်ဖို့အတွက် အာဆီယံမူ ၅ ချက်ကိုလည်း အကောင်အ ထည်ဖော်ပြဖို့လိုမယ်။ အဲဒီမူ ၅ ချက်ဟာ လက်ရှိပြည်တွင်းအခြေအနေမှာ စကစ အကောင်အထည် လုံးဝမ ဖော်ချင်တဲ့အခြေအနေသာဖြစ်တယ်။ ဆိုတော့ အာဆီယံမှာ ခုံတနေရာ ပြန်ရဦးတော့ လိပ်ခဲတည်းလည်း အခြေမှာသာ ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး စကစ အတွက် အချိန်ဝယ်ပေးထားနိုင်ရုံသာ ရှိမယ်။ ဒါကိုပဲ တရုတ်ရော၊ စကစ ရောက လိုလားတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်။ လာတော့မယ့် ၆ လတာကာလအတွင်း ပြည်တွင်းမှာ စစ်ရေးနဲ့ဖိလာ ဖို့အတွက် အချိန်ဝယ်ထားဖို့ဖြစ်နိုင်တယ်။
သို့သော် စကစအတွက် အာဆီယံမှသည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးဇာတ်ခုံဆီဆိုတဲ့ အကွက်ဟာ ထင်သလောက်တော့ ဖြောင့်ဖြူးနေတဲ့ ခရီးမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလို မဖြောင့်ဖြူးအောင် သူတို့ဘဲ လုပ်ခဲ့ကြတာဖြစ်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က အာဆီယံက ခုံတစ်နေရာမပေးတာ၊ ကုလမှာလည်း ကိုယ်စားပြုနေရာမရတာ၊ အထီးကျန်ရပ်တည်ရတာ (အာ ဏာရှင်အချင်းချင်း လက်သိပ်ထိုး ကူညီတာကလွဲလို့) ဟာ ပြည်တွင်းက ပြည်သူရဲ့ ဆန့်ကျင်မှုကြောင့် ၅၀ % ပါမယ်ဆိုရင် ကျန်တဲ့ ၅၀%က သူတို့ ဗြောင်ကျကျ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ကြီးလေးလှတဲ့ ရာဇဝတ်မှုကြီးတွေကြောင့် ဖြစ်တယ်။
ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒပြသူတွေကို ရာနဲ့ချီ အစုလိုက်၊ အပြုံလိုက် ပစ်သတ်တယ်၊ ဖမ်းဆီးပြီး နှိပ်စက်ကာ လူမဆန် စွာ သတ်ဖြတ်တယ်၊ ကင်းမလို ရွာတွေကို မီးရှို့တယ်၊ ထန်တလန်မြို့လိုမျိုးကို မီးလောင်တိုက်သွင်းတယ်၊ စစ်ကိုင်း တကြောက ရွာတွေကို လေကြောင်းကနေ ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်၊ မီးရှို့ဖျက်ဆီးနေတယ်၊ လူပေါင်းများစွာကို အရှင် လတ်လတ် မီးရှို့သတ်တယ်၊ ပစ်သတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့စွာ စွန့်ပစ်တယ်၊ ကလေးသူငယ်တွေပါ သတ်ဖြတ်ခံရတဲ့ အထဲမှာ ပါခဲ့တယ်။ ဒီမတိုင်ခင်က ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရိုဟင်ဂျာလူမျိုးတွေကို လူမျိုးပြုန်းသတ်ဖြတ်မှုကြီးကလည်း ကျန်လို့နေသေးတယ်။ ဒါကြီးတွေကို အခုလို ပွင့်လင်းလှတဲ့၊ သတင်းအချက်အလက် လျင်မြန်လွယ်ကူစွာ စီး ဆင်းနေတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ ဗြောင်ကျကျကျူးလွန်ပြခဲ့တာကြောင့် ကမ္ဘာက အဆက်အသွယ်ဖြတ်တာ၊ ပိတ်ဆို့အ ရေးယူလာတာဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဟွန်ဆန် ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစား အရာသွင်းသွင်း လူသတ်ကောင်ကို ကမ္ဘာ့ နိုင်ငံရေးဇာတ်ခုံပေါ်မှာ နေရာပေးဖို့ ယဉ်ကျေးသော ကမ္ဘာကြီးက ငြင်းဆန်ကြမှာပဲလို့ ယူဆတယ်။ ငြင်းဆန် ကြအောင်လည်း ပြည်သူတွေက ဖိအားပေးတောင်းဆိုကြရမယ်။ ယုတ်စွအဆုံး ဟွန်ဆန်ရဲ့ ကြိုးစားမှုဟာ အာဆီယံအတွင်းမှာကို ရိုက်ခတ်မှုတွေရှိလာနိုင်ပြီး သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေနဲ့ အကွဲအပြဲတွေ ရှိလာနိုင်တယ် လို့ တချို့က သုံးသပ်ကြတယ်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ အာဆီယံဆီကနေ ဘာမှ များများစားစား မျှော် လင့်ထားဖို့မရှိဘူး။
ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အတွင်းကလည်း အာဆီယံအဖွဲ့ဝင်လည်းဖြစ် အိမ်နီးချင်းလည်းဖြစ်တဲ့ နိုင်ငံတွေဟာ မြန်မာ့အရေး ကို နှုတ်ဆိတ်၊ မျက်ကွယ်ပြုနေခဲ့ကြသလို တဖက်တလမ်းကနေ စက်သုံးဆီတွေရောင်း၊ ငွေလွှဲပြောင်းမှုကြားခံ တွေလုပ်ပေး၊ လက်နက်နဲ့ သတင်းအချက်အလက်ပိုင်းတွေ ကူညီပေး၊ နယ်စပ်တွေကို ပုံစံမျိုးစုံနဲ့အသုံးပြုခွင့် ပေးထားခဲ့ကြတာပဲမဟုတ်လား။ နှစ်ကုန်ခါနီး အမေရိကန်နဲ့ အနောက်အင်အားစုက ဖိအားပိုမိုပေးလာသလို ဘလင်ကင် ခရီးစဉ် ရောက်လာအပြီးမှသာ လက်သည်းဖွက်ကုန်ကြတာဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကြောင်သူတော် ကြွက်သူခိုး အိမ်နီးချင်းတွေဆီကနေ ဘာမှ ထူးထူးထွေထွေ မျှော်လင့်နေဖို့မရှိဘူး။ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားကြဖို့သာ ပဓါနဖြစ်တယ်။
ဟွန်ဆန်ခရီးစဉ်ဟာ စကစရဲ့တရားဝင်မှုရရှိရေးအိပ်မက်ဆီကို လှမ်းတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပဲဖြစ်တယ်။ ဒီကနေ ၂၀ဝ၈ ဆီ ပြန်သွားဖို့၊ ရွေးကောက်ပွဲပြန်လုပ်နိုင်ဖို့ဆီကို ဦးတည်အောင် တရုတ်အပါအဝင် အိမ်နီးချင်း အာဏာရှင်၊ ဒီမိုကရေစီယောင် နိုင်ငံတွေက တွန်းပို့လောက လုပ်ကြမှာဖြစ်သလို ပြည်တွင်းက ပညာရှင်ဆိုသူ ကြောင်သူတော်တွေကလည်း အသံမြည်လာကြဦးမှာဖြစ်တယ်။ သို့သော် ဒီခြေလှမ်းတွေ ယိုင်ရွဲယိမ်းနွှဲ့သွား အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အင်အားက ပြည်သူတွေဆီမှာ အပြည့်အဝရှိနေတယ်။ ကြံစည်ကြိုးကုတ်ပြီး ညီညီညွတ်ညွှတ် အားထုတ်ကြဖို့သာလိုတယ်။
အခုလာတော့မယ့် ဟွန်ဆန်ရဲ့ခရီးစဉ်ကို ကန့်ကွက်ကြောင်း၊ ဒါဟာ လူမျိုးပြုန်းသတ်ဖြတ်မှု၊ စစ်ရာဇဝတ်မှု၊ လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကျူးလွန်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတို့လို ကြီးလေးလှတဲ့ ရာဇဝတ်မှုကြီးတွေရဲ့ တရားခံတွေကို သံတမန်ခင်းထဲ ပြန်ပို့ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ရှက်ဖွယ်လိလိ လုပ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်းပေါင်း များစွာက ဝိုင်းဝန်းထုတ်ပြန်တောင်းဆိုကြဖို့ တိုက်တွန်းချင်သလို၊ ပြည်သူအများဆန္ဒပြု ပါဝင်နိုင်မယ့် ကမ်ပိန်း တွေ၊ လှုပ်ရှားမှုတွေကို စီစဉ်အကောင်အထည်ဖော်ကြဖို့ကိုလည်း သပိတ်ကော်မတီများကို အကြံပြုလိုပါ တယ်။ အဲဒီသပိတ်ကော်မတီတွေက ချမှတ်လိုက်တဲ့ အစီအစဉ်တွေ၊ ကမ်ပိန်းလှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပြည်သူတွေ ညီညီညွတ် ညွတ်ပါဝင်ကြဖို့ အလေးအနက် ဆော်သြပါတယ်။
အဲဒီအပြင် စကစ ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှုအားလုံးကို ကမ္ဘာသိ ထုတ်ပြနိုင်မယ့် ဝက်ဘ်ဆိုက်ဒ်တွေ၊ ဘလော့ခ် တွေ၊ စာမျက်နှာတွေကို အချက်အလက် မှန်မှန်ကန်ကန် အထောက်အထားအပြည့်အဝနဲ့ စုစည်း တင်ပြထား နိုင်ဖို့လည်း လိုအပ်ပြီး ဝိုင်းဝန်းအားထုတ်ကြဖို့ လိုအပ်မှာဖြစ်ပါတယ်။ သံတမန်ခင်းမှာသာမက အခြားသောကိစ္စ ရပ်များမှာပါ အဲဒီလို ဝက်ဘ်ဆိုဒ်တွေ၊ ချန်နယ်တွေ၊ ဘလော့ခ်တွေ၊ စာမျက်နှာတွေ၊ Documentary တွေက အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍတစ်ခုရှိနေမှာဖြစ်တာကြောင့် အရေးတယူ အားထုတ်ကြဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ဆိုတော့ မူလ အကြောင်းအရာကို ပြန်ချုပ်ရရင် ဟွန်ဆန်ရဲ့ ခရီးစဉ်ဟာ စကစကို လူတောပြန်ထုတ်၊ လူရာ ပြန်သွင်းဖို့ ခြေလှမ်းအစတစ်ခုသာဖြစ်သလို၊ နိုင်ငံတကာနဲ့ ပြည်သူရဲ့တုံ့ပြန်မှုအပေါ် သွေးတိုးစမ်းမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကနေမှ စကစဟာ သူ့ကတိကဝတ်ပြုထားတဲ့ အာဆီယံမူ ၅ ချက် အကောင်အထည်ဖော်ရေး ကို ပြန်ရောက်သွားမှာဖြစ်ပြီး ဒါဟာ စကစ အတွက်တော့ ပျော်စရာအခြေအနေချည်းပဲလည်း မဟုတ်ပြန်ပါဘူး။ ရာဇဝတ်မှုကြီးပေါင်းများစွာကို ကမ္ဘာသိ ဗြောင်ကျကျကျူးလွန်ထားတဲ့အပြင် နိုင်ငံတကာ တရားရုံးတွေမှာပါ အမှုဖွင့် စစ်ဆေးခံနေရတဲ့အတွက် ဆင့်ခေါ်စာ၊ သမ္မာန်စာ အဝင်ကိုပင် လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေတဲ့ စကစ အတွက် တရားဝင်ဖြစ်ရေး ခရီးလမ်းဟာ ထင်ထားသလို ဖြောင့်တန်းနေမှာလည်း မဟုတ်ပြန်သလို၊ ထင်ထားတာထက် လည်း ပိုမိုခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ ပိုမို ခက်ခဲစေဖို့၊ လုံးဝပျက်သုဉ်းစေဖို့လည်း ဝိုင်းဝန်းအားထုတ်ကြရမှာဖြစ်ပါတယ်။
လာတော့မယ့် ၂၀၂၂ ထဲမှာ စကစအပါအဝင် အာဏာရှင်စနစ်ဆိုး၊ အမွေဆိုးအားလုံးကို အမြစ်ဖြတ်ပြီး အနာ ဂတ်သစ်ဆီ ချီတက်နိုင်ရေး စီမံခွင့်ဟာ ကျွန်တော်တို့ ပြည်သူတွေလက်ထဲမှာသာ ရှိပါတယ်။ အင်ပြည့်အားပြည့် အားထုတ်မယ်ဆိုရင် မလွဲမသွေရောက်နိုင်မယ့် ခရီးတစ်ခုပါပဲ။ သို့သော် ခက်ခဲတော့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ ထွက် ပေါက်မဲ့နေတဲ့ စကစဟာ နိဂုံးပိုင်းနဲ့ နီးလာလေ ပိုမို ရက်စက်လာလေလေဖြစ်လာမှာဖြစ်သလို၊ ကာလကြာလေ လေ တော်လှန်ရေးဘက်တော်သားတွေထဲမှာ ပွတ်တိုက်မှုတွေ ပိုများ၊ အထိအခိုက်တွေပိုများ၊ အဆုံးအရှုံးတွေ ပိုများလာသလို၊ ပြည်သူတွေဘက်မှာလည်း ကာလကြာလေ ခံနိုင်ရည်ပိုတင်းထားရလေ၊ ပိုပင်ပန်းလေဖြစ်လာ မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော် ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက် အံကိုခဲထားနိုင်ရပါမယ်။ မာရသွန်ခရီးတိုင်းဟာ ပန်းဝင်ခါနီးမှာ ပိုပင်ပန်းတတ်စမြဲပါ။ တဆင့်ချင်း တဆင့်ချင်း၊ တလှမ်းချင်း တလှမ်းချင်း လက်တွဲကျော်ဖြတ် ကြဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမယ်၊ လုပ်ဆောင်ကြမယ်ဆိုရင် အောင်ပွဲဆီ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို နီးကပ်လာတော့မှာသာ ဖြစ်ပါကြောင်း

လင်းသူ့ဟန်